I OSK 828/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 720/18 w sprawie ze skargi I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 720/18 oddalił skargę I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Ojciec skarżącego – C. R. został umieszczony w DPS w M. w dniu 6 grudnia 2017 r. na czas nieoznaczony, z uwagi na brak zapewnienia mu opieki w miejscu zamieszkania. Koszt utrzymania w DPS od 1 kwietnia 2017 r. wynosił 2.985 zł miesięcznie, natomiast od 1 kwietnia 2018 r. – 3.076 zł miesięcznie. C. R. ponosi odpłatność w wysokości 70% swojego dochodu, tj. aktualnie 731,40 zł miesięcznie. Ponieważ C. R. nie ma możliwości poniesienia pełnej odpłatności za pobyt w DPS, decyzją z 23 kwietnia 2018 r. Burmistrz S., na podstawie art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508, ze zm.; dalej jako: u.p.s.) zobowiązał C. R. do ponoszenia miesięcznej opłaty za pobyt ojca w DPS w wysokości 1.890,11 zł za okres od 6 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., w wysokości 2.253 zł od 1 stycznia 2018 r. do 31 marca 2018 r. oraz w wysokości 2.344,60 zł od 1 kwietnia 2018 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] maja 2018 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że C. R. jest osobą rozwiedzioną, zatem zgodnie z kolejnością wskazaną w art. 61 ust. 1 u.p.s. osobą zobowiązaną do wniesienia opłaty jest jego syn – C. R. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że C. R. nie ponosi pełnej odpłatności za pobyt w DPS. Kolegium stwierdziło, że skarżący wraz z żoną C. R. stanowią rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 u.p.s. Łączny dochód 2-osobowej rodziny wyniósł 12.219,33 zł, czyli 6.109,66 zł na osobę. Od otrzymanej w ten sposób kwoty należało następnie odjąć trzykrotność kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów – tj. kwotę 1.542 zł. W ten sposób uzyskuje się maksymalną kwotę opłaty 4.567,66 zł, jaką ewentualnie można obciążyć skarżącego w związku z pobytem jego ojca w domu pomocy społecznej. Ustalenie odpłatności wobec skarżącego za pobyt ojca w DPS we wskazanej w decyzji organu I instancji wysokości znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu argumentów dotyczących sytuacji rodzinnej skarżącego, Kolegium stwierdziło, że w przypadku ustalenia opłaty za pobyt w DPS nie mają znaczenia wzajemne relacje i stosunki panujące w rodzinie, a także fakt czy przed umieszczeniem w DPS osoby zobowiązane nie utrzymywały kontaktów z podopiecznym, czy też nie mogły liczyć na wywiązywanie się z ciążącego na rodzicu obowiązku alimentacyjnego. Z kolei wniosek skarżącego o częściowe zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt ojca w DPS Kolegium uznało za przedwczesny, gdyż zwolnienia można udzielić wyłącznie osobom wnoszącym opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej, a do tej kategorii nie można zaliczyć podmiotów, co do których nie doszło jeszcze do skonkretyzowania ich obowiązku w decyzji ostatecznej. Od powyższego rozstrzygnięcia C. R. wniósł skargę do WSA w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo uznały, że na skarżącym ciąży obowiązek wnoszenia opłaty za pobyt ojca w DPS, w zakresie przekraczającym kwotę opłaty ponoszoną przez samego beneficjenta. Przesądzają o tym zarówno przesłanki podmiotowe, jak i przedmiotowe. W aspekcie przesłanki podmiotowej jedyną istotną kwestią jest bezsporne stwierdzenie, że skarżący jest zstępnym osoby skierowanej do DPS. Ustawodawca oparł analizowane zobowiązanie wyłącznie na więzach pokrewieństwa, a nie na faktycznym związku zobowiązanego do opłaty i korzystającego z usług DPS. Kwestia rzeczywistych relacji pomiędzy skarżącym a jego ojcem jest irrelewantna z punktu widzenia przesłanek wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania skarżącego do uiszczenia opłaty za pobyt ojca w DPS. Ograniczenie władzy rodzicielskiej i faktyczny brak relacji między ojcem i synem mogą być brane pod uwagę jedynie w przypadku decyzji w przedmiocie zwolnienia z ustalonej wcześniej opłaty (jako element uzasadnionych okoliczności w rozumieniu art. 64 pkt 2 u.p.s., nie zaś w perspektywie art. 64a u.p.s.). Kwestie te pozostają jednak poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Sąd I instancji zauważył, że do kwestii podmiotowych nawiązuje też argumentacja skarżącego odnosząca się do sytuacji w rodzinie. Skarżący wywodzi w tym zakresie, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza wykazuje stratę, co oznacza, że jedynym źródłem utrzymania dwuosobowej rodziny są dochody uzyskiwane przez małżonkę skarżącego. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, to nie skarżący (zstępny C. R.), lecz jego małżonka, niemieszcząca się w kręgu podmiotów zobowiązanych ustawowo do ponoszenia opłaty, będzie ponosić koszty pobytu C. R. w DPS. Odnosząc się do tych argumentów Sąd I instancji stwierdził, że sam fakt wykazywania przez skarżącego straty w dokumentach księgowych i podatkowych nie przesądza o złej kondycji finansowej jego przedsiębiorstwa. Jest to jednak okoliczność w istocie poboczna. Kluczowe jest to, że obowiązek uiszczania opłaty za pobyt C. R. w DPS został nałożony na skarżącego, a nie na jego żonę. Ustawodawca kreując przesłanki obciążenia opłatą za pobyt krewnego w DPS, odnosi je do dochodu w rodzinie (art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b) u.p.s.) ocenianego globalnie, a nie w odniesieniu do tej osoby, którą wiążą z pensjonariuszem DPS więzy pokrewieństwa lub małżeństwa i która z tego tytułu jest bezpośrednio zobowiązana do ponoszenia opłaty. Okolicznością niesporną w sprawie jest to, że skarżący i jego żona są małżeństwem, objętym ustawową wspólnością majątkową, tworzą wspólne gospodarstwo domowe, będąc zobowiązanymi w takim samym stopniu do zapewniania środków utrzymania, jak i realizacji w inny sposób wspólnych potrzeb członków gospodarstwa domowego. Kwestia tego, kto aktualnie ponosi rzeczywisty ciężar ekonomiczny utrzymania gospodarstwa domowego jest pod względem prawnym zupełnie irrelewantna z punktu widzenia obciążenia opłatą za pobyt krewnego w DPS. Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia zasady praworządności i wynikającej z niej zasady nieretroaktywności poprzez obciążenie skarżącego opłatą za pobyt ojca w DPS za okres poprzedzający wydanie decyzji. W tej kwestii WSA wskazał, że decyzja ustalająca opłatę za pobyt ojca skarżącego miała wprawdzie charakter konstytutywny, ale jedynie w tym sensie, że konkretyzowała obowiązek wynikający z mocy prawa (art. 61 u.p.s.), stąd dopuszczalne było ustalenie opłaty za okres sprzed wydania decyzji, od momentu powstania obowiązku, tj. umieszczenia ojca skarżącego w DPS (6 grudnia 2017 r.). Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 103 ust. 2 u.p.s. W tym zakresie skarżący stara się wykazać, że skoro wyraził wolę dobrowolnego uiszczania opłaty w kwocie 400 zł miesięcznie, to obowiązkiem organu było zawarcie umowy w tym zakresie, a nie stosowanie decyzyjnej formy ustalenia wysokości opłaty. WSA zauważył, że rzeczywiście, treść art. 103 ust. 2 u.p.s. może wskazywać na preferowanie przez ustawodawcę umownej formy określania zakresu obowiązku uiszczania opłaty za pobyt małżonka lub krewnego w DPS. Nie sposób jednak stosować tego przepisu w oderwaniu od okoliczności sprawy. W szczególności trzeba mieć na uwadze fakt, że wysokość opłaty, do jakiej ponoszenia z mocy ustawy zobowiązany jest skarżący wynosi od 1890 zł do 2344 zł (wysokość zmienna w związku ze zmianą dochodu z tytułu emerytury pensjonariusza DPS – C. R. oraz zmianą wysokości opłat). Tymczasem skarżący zgodził się na dobrowolne ponoszenie tej opłaty jedynie w niewielkiej części – 400 zł. W tej sytuacji trudno wymagać od organu, aby zgodził się na zawarcie umowy w takim zakresie, zwalniając tym samym skarżącego z obowiązku ponoszenia opłaty w pozostałym zakresie. Ponadto preferowana przez ustawodawcę forma umowy nie wyklucza wydania decyzji o ustaleniu opłaty. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej: P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł C. R. wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i błędnej jego ocenie przede wszystkim w zakresie zbadania treści zaskarżonych decyzji, a w konsekwencji na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i uznanie, że kwestionowana decyzja jest prawidłowa podczas gdy, jak wykazano w skardze do WSA w Lublinie oraz odwołaniu decyzji SKO w Z., organ I instancji nie zbadał wyczerpująco przesłanek (w tym również kondycji finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego), na podstawie których zobowiązał skarżącego do ponoszenia miesięcznej opłaty za pobyt w DPS C. R., w wysokości 1890,11 zł za okres od 6 grudnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., w wysokości 2.253 zł od 1 stycznia 2018 r. do 31 marca 2018 r. oraz w wysokości 2344,60 zł od 1 kwietnia 2018 r.; 2) obrazę przepisów art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. jak również art. 10 K.p.a. poprzez naruszenie zasady wysłuchania stron, polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka G. R. oraz strony - C. R. na okoliczność braku jakichkolwiek relacji pomiędzy skarżącym a C. R. oraz niewywiązywaniu się przez C. R. z obowiązków alimentacyjnych i nieutrzymywania żadnego kontaktu z synem od czasu rozwodu; 3) art. 6 K.p.a., tj. naruszenie zasady praworządności polegające na naruszeniu zasady nieretroaktywności prawa, polegające na nadaniu zaskarżonej decyzji mocy wstecznej - kształtującej obowiązek prawny skarżącego - tj. obciążenie kosztami utrzymania C. R. za okres poprzedzający wydanie decyzji; 4) art. 107 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez błędne oznaczenie daty wydania decyzji w sytuacji, gdy od właściwie ustalonej daty wydania decyzji zależy powstanie obowiązku skarżącego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wyszczególnionych w art. 174 P.p.s.a., gdyż podniesiono w niej zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego – tj. art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s., jak i przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 10, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 106 § 5 K.p.a. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej podnosi się zarzuty obu kategorii, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają – co do zasady – zarzuty proceduralne, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Jednakże w niniejszej sprawie kolejność rozpatrywania zarzutów należy odwrócić, gdyż w tym przypadku właściwy sposób rozumienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s., które to przepisy stanowiły materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć podjętych w tej sprawie przez organy administracji, wytycza zarazem zakres postępowania wyjaśniającego, którego braki także zarzuca skarżący kasacyjnie. Katalog osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej i kolejność w jakiej ich ona obciąża ustalony został w art. 61 u.p.s., w myśl którego w przypadku niepokrycia pełnych kosztów utrzymania przez mieszkańca domu pomocy społecznej, obowiązek ów obciąża małżonka mieszkańca i zstępnych przed wstępnymi (art. 61 ust.1 pkt 2 u.p.s.). W niniejszej sprawie opłatą za pobyt C. R. w domu pomocy społecznej obciążono w pierwszej kolejności samego pensjonariusza. Z uwagi na to, że nie był on w stanie pokryć całej opłaty za pobyt w placówce, obowiązkiem ponoszenia części opłaty został obciążony jego syn – C. R. W sprawie nie ma sporu co do tego, że skarżący kasacyjnie jest zstępnym osoby skierowanej do domu pomocy społecznej, a w konsekwencji zobowiązanym na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.s. do ponoszenia opłaty za pobyt ojca w placówce. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji okoliczności dotyczące wzajemnej relacji skarżącego z ojcem i eksponowany przez stronę brak jakiejkolwiek więzi oraz zaangażowania ojca w wychowanie skarżącego, nie mogą mieć znaczenia dla ustalenia samego obowiązku ponoszenia opłaty przez osobę zobowiązaną. Obowiązki zstępnego osoby skierowanej do domu pomocy społecznej, zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.s., uzależnione są bowiem wyłącznie od jego sytuacji dochodowej. Ograniczenie odpowiedzialności zobowiązanego w oparciu o kwestie dotyczące relacji między skarżącym a ojcem, będzie mogło ewentualnie nastąpić na podstawie art. 64 u.p.s., ale wniosek w tym przedmiocie podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, prowadzonym po ostatecznym zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt osoby bliskiej w domu pomocy społecznej. W niniejszym postępowaniu nie było więc potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego na tę okoliczność, stąd poniesione w tym względzie zarzuty naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. należało uznać za nieuzasadnione. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 pkt 1-3 powołanej ustawy opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2. Ustawa o pomocy społecznej w przypadku osób, które nie gospodarują samotnie, lecz wspólnie z innymi członkami rodziny, posługuje się pojęciem dochodu rodziny i dochodu na osobę w rodzinie. Dochodem rodziny jest suma miesięcznych dochodów osób w rodzinie (art. 6 pkt 4), a dochodem na osobę w rodzinie - dochód rodziny podzielony przez liczbę osób w rodzinie (art. 6 pkt 3). Na gruncie tej ustawy funkcjonuje zatem założenie (rodzaj fikcji prawnej), że na każdego członka rodziny przypada równa część dochodu rodziny, niezależnie od tego, czy dana osoba osiąga dochód i jaką część dochodu rodziny ten ewentualnie osiągany dochód stanowi. Przepis art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. należy rozumieć w ten sposób, że "posiadany dochód na osobę" dotyczy dochodu osoby zobowiązanej obliczonego jako dochód na osobę w rodzinie. W związku z tym na podstawie tego przepisu można obciążyć opłatą osobę, która nie posiada własnych dochodów, lub jej własne dochody są niższe niż kwota wskazana w tym przepisie, jeśli osoba ta gospodaruje wspólnie z innymi członkami rodziny i dochód na osobę w rodzinie jest odpowiednio wysoki. Przyjmuje się bowiem, że tak wyliczony dochód "na osobę" jest (na gruncie ustawy o opiece społecznej) dochodem osoby zobowiązanej. Konsekwentnie jednak "kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty" dotyczyć także musi tak określonego dochodu osoby zobowiązanej. Obowiązek wnoszenia opłaty za pobyt osoby bliskiej w domu pomocy społecznej jest określany w stosunku do konkretnej osoby i obciąża wyłącznie tę osobę w ramach przypadającego na nią "dochodu na osobę w rodzinie". Tak też przepisy art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. zostały zinterpretowane i zastosowane w kontekście ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych, stąd zarzut ich błędnej wykładni nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W analizowanym przypadku nie ma wątpliwości co do tego, że wysokość obciążającej skarżącego opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, obliczyć należało w oparciu o art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s., gdyż prowadzi on wraz z żoną dwuosobowe gospodarstwo domowe. Jak już wyżej wskazano na gruncie tego przepisu bez znaczenia pozostaje, który z członków gospodarstwa domowego osiągnął przychód. Z racji prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego skarżącego kasacyjnie z żoną, dochody małżonków sumuje się i uznaje za wspólny dochód rodziny, nawet jeżeli całość dochodu została wypracowana przez żonę skarżącego kasacyjnie. Tym samym uzasadnione jest stanowisko Sądu I instancji, że kwestie związane ze złą kondycją finansową przedsiębiorstwa skarżącego stanowią okoliczność poboczną, niemającą wpływu na ustalenie opłaty za pobyt osoby bliskiej w domu pomocy społecznej. Nie było więc potrzeby przeprowadzania dowodów mających na celu zweryfikowanie tej okoliczności, na co niezasadnie wskazywano w zarzucie naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Sąd I instancji opierając się na prawidłowej wykładni art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. słusznie zaaprobował działanie organów, które ustalając dochód na osobę w rodzinie skarżącego kasacyjnie oparły się na dochodach uzyskiwanych przez żonę skarżącego kasacyjnie. Jego wysokość została określona z zachowaniem reguł wynikających powyższego przepisu, a szczegółowe wyliczenie opłaty zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. opartego na twierdzeniu o niedopuszczalności obciążenia skarżącego kasacyjnie kosztami utrzymania ojca za okres poprzedzający wydanie decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 11 czerwca 2018 r. (sygn. akt I OPS 7/17), to ustawodawca zdecydował, że powstanie ustawowego obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej zostało połączone z takim zdarzeniem prawnym jak umieszczenie osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej. Tym samym o ile skonkretyzowanie i zindywidualizowanie tego ustawowego obowiązku, pozwoli na ustalenie osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty i wysokości tej opłaty, to samo zobowiązanie istnieje począwszy od dnia powstania tego obowiązku czyli z dniem umieszczenia osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej. Stąd też wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy w celu ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może obejmować okres przed wydaniem decyzji, albowiem decyzja ta konkretyzuje obowiązek powstający z mocy prawa z dniem zaistnienia takiego zdarzenia prawnego jak umieszczenie osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej. Analogicznie należy ocenić zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., w sytuacji gdy podanie nieprawidłowej daty wydania decyzji organu I instancji miało jedynie charakter oczywistej omyłki, która została sprostowana w odpowiednim czasie i w odpowiedniej formie postanowieniem Burmistrza S. z dnia [...]kwietnia 2018 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.