II SO/Kr 16/19

Kraków, dnia 25 lutego 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie grzywny M. K. z powodu nieprzekazania skargi sądowi postanawia: I. wymierzyć M. K. grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; II. zasądzić od M. K. na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z daty wpływu z 30 grudnia 2019r. A. K., załączając skargę na bezczynność, złożył wniosek o wymierzenie M. K. grzywny oraz o zasądzenie kosztów, wobec nieprzekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, która to skarga została złożona dnia 16 sierpnia 2020 r. Skarżona strona w piśmie z daty wpływu 20 lutego 2020 roku oświadczyła, że wszystkie dane, których skarżący żądał we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dostępne są publicznie w autobusach i na stronie internetowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. zwaną dalej w skrócie p.p.s.a ) organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, przy czym zgodnie z treścią art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) w terminie 15 dni. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że skarżona strona nie wywiązała się w terminie z obowiązku przekazania skargi na bezczynność. Treść odpowiedzi na skargę wręcz potwierdza stanowisko skarżącego albowiem z jej odpowiedzi nie wynika, aby skarga została przesłana do Sądu. Wskazano w niej natomiast okoliczności, które mogą rzutować na zasadność samej skargi. Podkreślić natomiast należy, że grzywna na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.– czyli tak jak przedmiotowym postanowieniem – nałożona została nie za nieudzielenie informacji publicznej, lecz za nie przekazanie skargi do Sądu. W zakresie wysokości grzywny należy wskazać, że skarżony podmiot nie jest organem administracji publicznej, a okoliczności sprawy wskazują, że nieprzekazanie skargi wynika nie ze złej woli, lecz z braku świadomości prawnej w zakresie postępowania sądowego w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej. Dlatego orzeczona grzywna w niewielkiej wysokości mając na uwadze maksymalne progi zawarte w art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 p.p.s.a., będzie w ocenie Sądu spełniać cele, dla jakich winna być orzekana, zarówno cechując się adekwatną karą za konkretne wyżej opisane zaniechanie, jak i skutkować będzie prewencyjnie na przyszłość w celu uniknięcia takich zaniechań. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.