VIII SA/Wa 667/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...]spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "SKO", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także: "skarżąca", "Spółka") od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta G. (dalej także: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] określającej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie [...] zł (powinno być [...] zł) oraz odsetki od zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł wg stanu na dzień wydania decyzji, orzekło o uchyleniu decyzji organu I instancji w części określającej odsetki od zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł wg stanu na dzień wydania decyzji, a w części określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz Gminy i Miasta G. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. na podstawie art. 165 § 1 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wszczął w dniu [...] stycznia 2017 r. z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wskazał między innymi, iż Spółka w dniu [...] marca 2016 r. złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości, w której została określona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie [...] zł. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Burmistrz Gminy i Miasta G. decyzją z dnia [...] marca 2017 r. określił skarżącej podatek od nieruchomości za 2016 rok w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł wg stanu na dzień wydania decyzji. Wymiarem objęto nieruchomości położone w G. przy ul. R. [...],[...] G.. Pismem z dnia 16 lutego 2017 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 123 Op oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczeniem granicy swobody oceny materiału dowodowego, a także art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 120 Op poprzez czerpanie korzyści przez Gminę G. z czynów niedozwolonych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, uchyliło decyzję organu I instancji w części określającej odsetki, zaś w części określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż Spółka była w 2016 roku właścicielem nieruchomości zabudowanych i niezabudowanych położonych w G. przy ul. R. [...],[...] G., które zostały nabyte na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] maja 2010r., aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. Na podstawie wypisów z rejestru gruntów i budynków wydanych przez Starostę G. w G. wg stanu na 1 stycznia 2016 r. ustalono, że Spółka posiada prawo własności do następujących nieruchomości położonych w obrębie [...] G.: jednostka rej. [...], nieruchomość zabudowana oznaczona nr ewid. działek [...],[...] o powierzchni gruntów ogółem - [...] ha, jednostka rej. [...], nieruchomość zabudowana oznaczona nr ewid. działek [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] o powierzchni gruntów ogółem - [...] ha; jednostka rej. [...], nieruchomość niezabudowana oznaczona nr ewid. działek [...] udział 4/15 o powierzchni gruntów ogółem - [...] ha; jednostka rej. [...], nieruchomość niezabudowana oznaczona nr ewid. działek [...],[...],[...] - udział 1/2 o powierzchni gruntów ogółem - [...] ha. Grunty sklasyfikowane są jako tereny przemysłowe oraz cząstkowo jako grunty pod rowami, natomiast budynki jako budynki przemysłowe i biurowe. Organ odwoławczy przywołując art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: "upol") podniósł, iż na Spółce ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Co do zasady, wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu wg stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b i pkt 3 upol. We wszczętym w dniu [...] stycznia 2017 r. postępowaniu podatkowym ustalono, iż Spółka w 2016 r. była właścicielem ww. nieruchomości. Spółka w dniu 1 marca 2016 r. (po terminie ustawowym) dopełniła obowiązku złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2016 r. wraz z załącznikami, w której obliczyła wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie ogółem [...] zł, wykazała jako podstawy opodatkowania: -powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] m2; -powierzchnię budynków związanych z działalnością gospodarczą - [...] m2 oraz -wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - [...] zł. Do obliczenia podatku Spółka, zastosowała prawidłowe stawki podatkowe określone w uchwale Rady Miejskiej w G.. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż Spółka nie dopełniła ustawowego obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 9 pkt 3 upol i nie wpłaciła obliczonego w deklaracji podatku, także pomimo wezwania organu I instancji. Nie przedstawiła też dowodów wskazujących na inne podstawy opodatkowania niż podane w deklaracji, ani uwierzytelnionej kopii decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), stanowiącej dowód braku związania z prowadzeniem działalności gospodarczej posiadanych budynków i budowli na podstawie art. 1a ust. 2a pkt 3 upol lub też innych wyjaśnień i dowodów znajdujących się ewentualnie w posiadaniu Spółki, a mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy wskazał tym samym, iż stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, odmienne zaś są stanowiska stron co do jego kwalifikacji prawnej. SKO zwróciło jednocześnie uwagę na zmianę stanu prawnego w zakresie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którą od stycznia 2016 r. przesłanka "względów technicznych" została wyeliminowana i nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była, opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinna być wydana decyzja, o której mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 ustawy. Nastąpiło zatem znaczne zawężenie zakresu wyłączenia. W tych okolicznościach powierzchnię użytkową budynków i powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartość budowli będących w posiadaniu Spółki ustalono na podstawie deklaracji Spółki w sprawie podatku od nieruchomości złożonej w dniu [...] marca 2016 r. oraz zapisów w ewidencji gruntów i budynków dotyczących nieruchomości posiadanych przez podatnika z zastosowaniem stawek podatku od nieruchomości określonych powołaną uchwałą Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i obowiązujących w Gminie G. w 2016 roku, (publ.: Dz. U. Woj. [...]. z [...] grudnia 2015 r., Nr 10143). Ustawowe limity stawek podatku określone w art. 5 ust. 1 ustawy nie zostały przekroczone. Sporne zobowiązanie (po zaokrągleniu do pełnych złotych) stanowi zatem [...] zł. Dokonany przez organ I instancji wymiar podatku jest zatem prawidłowy, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji tego organu w powyższym zakresie. W odniesieniu zaś do decyzji organu I instancji w części dotyczącej odsetek organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji wadliwie zastosował art. 53a Op. Przepis ten bowiem ma zastosowanie do zaliczek, a statusu zaliczek nie mają raty podatku od nieruchomości. SKO wskazało ponadto, iż określenie wysokości odsetek za zwłokę według stanu na dzień wydania decyzji nie jest przewidziane w art. 53a § 1 Op. Wobec tego, że określenie odsetek w decyzji organu I instancji nie było zasadne organ odwoławczy wskazał, iż w tej części należało decyzję uchylić. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.. Skarżąca działaniem pełnomocnika podniosła, iż organ odwoławczy zaskarżoną decyzją uchylił w części decyzję organu I instancji, nie umarzając postępowania w tym zakresie, a w części nieumorzonej utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Autor skargi decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie: - art. 120 w związku z art. 233 § 1 Op poprzez wydanie decyzji o rozstrzygnięciu nie przewidzianym przez ustawodawcę w katalogu decyzji organu odwoławczego, uchylenie części decyzji organu I instancji i nie umorzenie postępowania w tym zakresie albo wydanie własnego rozstrzygnięcia, - art. 120, art. 121 i art. 123 Op oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania – pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczeniem granicy swobody oceny materiału dowodowego, nie rozpatrzenie i nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania, - art. 2 Konstytucji RP – poprzez czerpanie korzyści przez Gminę z tytułu czynów niedozwolonych. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż budynki będące w posiadaniu Spółki nie były i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę nie tylko ze względu na stan techniczny, ale również z powodu braku decyzji środowiskowej dla przedmiotowych nieruchomości. Stan faktyczny w zakresie wykorzystania przedmiotowych nieruchomości nie zmienił się od daty ich nabycia w postępowaniu upadłościowym. Stan ten ma charakter trwały i nie jest zależny od Spółki. Autor skargi podniósł także, iż zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa i nie jest uzależnione od woli podatnika ani organu podatkowego. Tym samym nie podnoszenie okoliczności, od której ustawodawca uzależnił zakres przedmiotowy obowiązku podatkowego nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego, który wynika z obiektywnego stanu faktycznego. Obowiązkiem organu podatkowego, wynikającym z art. 122 i art. 187 § 1 Op jest ustalenie wszystkich istotnych elementów decydujących o powstaniu obowiązku podatkowego i określających wielkość zobowiązania podatkowego. Powyższe okoliczności nie zostały przez organy podatkowe uwzględnione. Spółka podniosła także, iż powodem braku możliwości podjęcia działań inwestycyjnych jest brak decyzji środowiskowych dla przedmiotowych nieruchomości. Wskazując na art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a upol, autor skargi wskazał, iż w istniejącym stanie faktycznym będące w posiadaniu Spółki budynki ze względu na stan techniczny nie mogą być użytkowane w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Burmistrz Gminy i Miasta G., będący organem podatkowym nie wydał decyzji środowiskowych dla przedmiotowych nieruchomości, co skutkuje trwałym brakiem możliwości wykorzystania przedmiotowych nieruchomości dla prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzja została zatem wydana z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych, co narusza art. 120, w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Op. Jest też sprzeczna z zasadami demokratycznego państwa prawa tj. z art. 2 Konstytucji RP, albowiem organ demokratycznego państwa prawnego nie może czerpać korzyści z niewydania decyzji w zakresie swojej właściwości. Wskazano także, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, nie wywiązał się z obowiązku jaki nakłada art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Op, wskazując na zobowiązanie organu odwoławczego po uchyleniu decyzji w części do umorzenia postępowania lub orzeczenia co do istoty sprawy. Wydanie decyzji nieprzewidzianej w art. 233 Op stanowi rażące naruszenie prawa. Organ odwoławczy nie ustosunkował się nadto do zarzutów odwołania, w tym czerpania korzyści przez Gminę G. z tytułu przewlekłości postępowania w sprawie warunków środowiskowych dla Spółki, dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "ppsa."). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to przepis nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego skarżąca Spółka w dniu [...] marca 2016 r. złożyła deklarację podatkową w podatku od nieruchomości na 2016 r. wskazując na powierzchnię gruntów związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków jako podstawę opodatkowania wynoszącą [...] m2, stawkę podatku z tego tytułu na [...] zł od 1m2 powierzchni, zaś kwotę podatku [...] zł, powierzchnię budynków lub ich części związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - ogółem [...] m2, stawkę podatku z tego tytułu [...] zł od 1 m2 powierzchni, zaś kwotę podatku na [...] zł, wartość budowli wskazano na [...] zł, stawkę podatku 2%, kwotę podatku z tego tytułu [...] zł. Ogółem kwotę podatku spółka obliczyła na [...] zł. Stawki podatku zostały określone zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Są to okoliczności bezsporne. W sprawie bezsporne jest też, iż Spółka w 2016 r. była właścicielem wskazanych w deklaracji nieruchomości. Sporem objęta jest zaś okoliczność zasadności żądania przez organy podatkowe zapłaty obliczonej i bezspornej co do wysokości kwoty zobowiązania z uwagi na brak możliwości wykorzystania powyższych nieruchomości do prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej z uwagi na zły stan techniczny budynków oraz brak decyzji środowiskowej dla nieruchomości. Bezsporne jednocześnie jest, iż w odniesieniu do budynków wskazanych w deklaracji podatkowej nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Wbrew zarzutom i wywodom skargi brak jest podstaw do podzielenia argumentacji skargi, zmierzającej do wykazania, iż zadeklarowane przez skarżącą nieruchomości nie podlegają opodatkowaniu. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 upol podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, który dotyczy posiadacza samoistnego i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera art. 1a ust. 1 pkt 3 upol. Zgodnie z jego brzmieniem, grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą to - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Art. 1a ust. 2a ww. ustawy stanowi zaś, iż do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W świetle bezspornych okoliczności sprawy skarżąca jako przedsiębiorca i właściciel/posiadacz zadeklarowanych nieruchomości jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Zadeklarowane nieruchomości stanowią budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których nie dotyczy wyłączenie wskazane w art. 1a ust. 2a pkt 1 i 2 upol. Skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do budynków, budowli lub ich części została wydana decyzja, o której mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 upol. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2a upol jedynie budynki, grunty i budowle wymienione w art. 1a ust. 2a upol nie podlegają zaliczeniu do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przepisie art. 1a ust. 2a ww. ustawy brak jest wskazania, iż okolicznością wyłączającą podleganie opodatkowaniu jest stan techniczny budynków, także jeśli uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, jak i wydanie czy też brak wydania decyzji środowiskowej w stosunku do nieruchomości. W świetle powyższych przepisów, podnoszone przez Spółkę okoliczności niemożności użytkowania posiadanych budynków ze względu na stan techniczny, jak i brak decyzji środowiskowej nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku. Pozostają bowiem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podnosząc powyższe okoliczności skarżąca pomija bowiem zmienioną od 1 stycznia 2016 r. treść ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1045 ze zm.). Art. 9 pkt 1 lit. a i b ww. ustawy w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm.) wprowadził zmiany w ust. 1 pkt 3 poprzez wykreślenie zapisu "wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych" i dodanie zapisu "zastrzeżeniem ust. 2a" oraz dodanie ust. 2a w brzmieniu: "Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania." Nie ulega zatem wątpliwości, iż od 2016 r. kwestie stanu technicznego budynków przestały mieć wpływ na opodatkowanie budynków, budowli i nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec tego, iż okoliczności takiej nie stanowi także wydanie lub nie wydanie wobec nieruchomości decyzji środowiskowej brak jest podstaw do czynienia organom zarzutu wadliwości ustalenia stanu faktycznego, czy organowi odwoławczemu nie odniesienia się do istotnych argumentów odwołania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Bez znaczenia dla zobowiązania podatkowego pozostaje także ewentualne toczące się postępowanie we wskazywanym przez skarżącą przedmiocie. W przypadku zastrzeżeń co do sprawności tego postępowania Spółce przysługują stosowne środki prawne. Brak jest jednocześnie podstaw do podnoszenia tych kwestii w postępowaniu podatkowym, jakie ma miejsce w niniejszej sprawie. Z tych też względów nie są zasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 120, art. 121, art. 123, art. 187 § 1 i art. 191 Op, jak i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do zarzutu wydania przez organ odwoławczy decyzji nie przewidzianej w katalogu rozstrzygnięć zawartych w art. 233 § 1 i § 2 Op, co w ocenie skarżącej stanowi rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Op, wskazać należy, iż orzeczenie organu odwoławczego nie zawiera orzeczenia co do istoty sprawy lub umorzenia postępowania w części po uchyleniu decyzji w zakresie odsetek. Nie prowadzi to jednak do tak daleko idących, jak na to wskazuje autor skargi wniosków, ani też nie prowadzi do uznania powyższego uchybienia za istotne dla rozstrzygnięcia. Jak wynika z treści decyzji została ona wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Op. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie uchylając decyzję organu I instancji w części określającej odsetki od zaległości podatkowych jedynie w uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż określenie odsetek w zaskarżonej decyzji było niezasadne i dlatego w tej części zostało uchylone. W żadnym miejscu decyzji organu odwoławczego nie znajdujemy orzeczenia, które byłoby konsekwencją uznania niezasadności decyzji organu I instancji co do odsetek. Powyższe stanowi niewątpliwie naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Op, na który to przepis powołuje się organ odwoławczy. Naruszenie to jednak nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, pozostaje także bez wpływu na rozstrzygnięcie. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, iż orzeczenie o uchyleniu decyzji w części nie zostało przewidziane w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Op. Brak dalszej części orzeczenia, który podnosi skarżąca jest uchybieniem, które może zostać usunięte w drodze uzupełnienia, o czym mowa w art. 213 Op. Dodać należy, iż uchylenie decyzji w części dotyczącej odsetek jest rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącej. Domaganie się uchylenia tego rozstrzygnięcia ze wskazywanych przez skarżącą przyczyn, przy uwzględnieniu powyższych rozważań w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Należy jednocześnie zauważyć, iż autor skargi podnosząc powyższy zarzut w petitum skargi wnosi o uchylenie decyzji organu odwoławczego z uwagi na naruszenie art. 120 w zw. z art. 233 § 1 i § 2 Op, zaś w końcowej części uzasadnienia skargi wskazuje niniejszym na rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Op. Brak jest zatem zachowania spójności wniosków skargi z jej uzasadnieniem. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego. Argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu jest wystarczająca i pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego w jego istotnych dla rozstrzygnięcia aspektach oraz prawidłową wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdzone uchybienia natury procesowej nie dają w ocenie Sądu podstaw do wyeliminowania powyższej decyzji z obrotu prawnego. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.