VII SA/Wa 2161/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant St. referent Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. P. i A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie oddala skargę Przedmiotem skargi B. P. i A. P. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("organ II instancji", "[...] WINB", "Inspektor Wojewódzki") nr [...], znak: [...] z [...] lipca 2019 r., wydana w sprawie budowy budynku gospodarczego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: B. i A. P. pismem z [...] lipca 2013 r. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. ("organ I instancji", "PINB", "Inspektor Powiatowy") o podjęcie działań kontrolnych dotyczących zabudowy działki sąsiedniej nr [...], przy ul. S. w N.(dalej: "działka", "nieruchomość"). [...] sierpnia 2013 r. PINB przeprowadził oględziny nieruchomości, a następnie wszczął postępowanie w sprawie samowolnej budowy budynku (oznaczonego w protokole z ww. kontroli nr [...]), zlokalizowanego w północno-zachodniej części działki, w odległości ok. 0,8 m od granicy z nieruchomością sąsiednią położoną przy ul. S. w N.. W tak uruchomionym postępowaniu PINB ustalił, że ww. obiekt – tj. parterowy, niepodpiwniczony budynek o konstrukcji murowanej (funkcji magazynowej), o wymiarach 12,16 m na 79,33 m, został wzniesiony po 2000 r., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Dalej, organ I instancji postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; "Prawo budowlane"), nakazał L. i T. Z ("inwestorzy") przedstawić w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] , w terminie 90 dni od dnia doręczenia postanowienia, dokumenty umożliwiające legalizację zaistniałej samowoli budowlanej. Czyniąc zadość obowiązkowi nałożonemu przez PINB, inwestorzy przedłożyli dokumentację w wyznaczonym terminie. Inspektor Powiatowy stwierdził niekompletność nadesłanej przez inwestorów dokumentacji, w związku z czym postanowieniem z [...] marca 2014 r. nakazał jej uzupełnienie, a po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego na wykonanie powyższego wydał decyzję nr [...] z [...] lipca 2014 r. nakazującą inwestorom dokonać całkowitej rozbiórki budynku. Po rozpatrzeniu odwołania L. i T. Z. od decyzji PINB z [...] lipca 2014 r, Inspektor Wojewódzki decyzją nr [...] z [...] listopada 2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. [...] WINB wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że zmiana stanu faktycznego, polegająca na przedłożeniu w dniu [...] listopada 2014 r. przez pełnomocników zobowiązanych czterech egzemplarzy projektu budowlanego uzupełnionego zgodnie z postanowieniem PINB z [...] marca 2014 r., obliguje Inspektora Powiatowego do oceny przedłożonej dokumentacji. Skarga B. P. i A. P. na decyzję [...] WINB z [...] listopada 2014 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2015 r., sygn. VII SA/Wa 206/15, który uprawomocnił się z dniem 29 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji powinien w ramach wdrożonej procedury legalizacyjnej ocenić przedłożony na etapie postępowania odwoławczego projekt budowlany, którego wadliwość była przyczyną wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy, PINB przeprowadził w dniu [...] września 2016 r. oględziny nieruchomości, w wyniku których ustalono, że przedmiotowy budynek użytkowany jest na cele gospodarcze. Poza tym, po zapoznaniu się z przedłożoną przez inwestorów kopią zaświadczenia Wójta Gminy N. (dalej: "Wójt"), organ I instancji zwrócił się pismem z [...] kwietnia 2017 r. do Wójta z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, które jednoznacznie będzie określać, czy obiekt objęty postępowaniem jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP"). Zaświadczenie Wójta z [...] kwietnia 2017 r. potwierdziło, że przedmiotowy budynek gospodarczy w siedlisku rolniczym jest zgodny z obowiązującym MPZP przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] października 2004 r. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2017 r. organ I instancji nałożył na inwestorów opłatę legalizacyjną z tytułu samowolnej budowy budynku gospodarczego. Po rozpatrzeniu zażalenia od powyższego postanowienia, Inspektor Wojewódzki postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB. Rozstrzygnięcie organu II instancji stało się przedmiotem skargi skarżących do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 5 czerwca 2018 r., sygn. VII SA/Wa 2252/17 oddalił skargę. Wyrok uprawomocnił się 17 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że wymagania, które musi spełnić inwestor zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1-3 Prawa budowlanego nie podlegają badaniu przy okazji ustalenia opłaty legalizacyjnej, gdyż ich weryfikacja przez organ nadzoru budowlanego następuje w odrębnym trybie, określonym w art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego. Następnie, decyzją nr [...], znak: [...] z [...] maja 2019 r. Inspektor Powiatowy, działając na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020., poz. 256, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu sprawy budowy budynku gospodarczego zlokalizowanego w północno-wschodniej części działki inwestorów, zatwierdził przedłożony projekt budowlany budynku gospodarczego oraz nałożył na L. i T. Z. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Organ I instancji, po zastosowaniu się do wytycznych z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2015 r. oraz 5 czerwca 2018 r., i analizie zebranego materiału dowodowego wraz z przedłożonym projektem budowlanym stwierdził, że inwestorzy wypełnili obowiązki nałożone postanowieniem PINB z [...] stycznia 2014 r. Organ I instancji wskazał, że przedstawiono kompletne dokumenty umożliwiające legalizację zaistniałej samowoli budowlanej, projekt budowlany został sporządzony przez uprawnioną osobę, a zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej została stwierdzona bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych. Inspektor Powiatowy podkreślił, że przedmiotowy budynek jest zgodny z zapisami MPZP, a projekt zagospodarowania działki spełnia wymogi wynikające z planu miejscowego. Organ I instancji zwrócił ponadto uwagę na fakt, że w stosunku do usytuowania budynku inwestorów w odległości 0,8 m od działki o nr ew. [...], stanowiącej drogę wewnętrzną, nie można zastosować § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: "rozporządzenie"), ponieważ wskazane w powyższym przepisie odległości mają zastosowanie do granic z działkami budowlanymi, a za taką nie można uznać działki stanowiącej drogę, dlatego, że działka ta nie może być zabudowana zgodnie z wymaganiami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Stwierdził również zgodność wymogów stawianych przedmiotowemu budynkowi z § 28 rozporządzenia zauważając, że wody opadowe z dachu odprowadzane są na teren własnej nieruchomości. Pismem z [...] maja 2019 r. skarżący, reprezentowani przez r. pr. P. G., odwołali się od decyzji PINB z [...] maja 2019 r., zaskarżając ją w całości. Wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Inspektora Powiatowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania, wskazując na szereg naruszeń, wywiedli, że stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy nie pozwala na legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej. Poza wskazaniem na wady przedłożonego projektu, skarżący zwrócili uwagę na usytuowanie budynku, w ich ocenie - naruszające przepisy prawa, tak prawa miejscowego, jak i "przepisy odrębne", tj. § 12 rozporządzenia. Inspektor Wojewódzki decyzją nr [...], znak: [...] z [...] lipca 2019 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji PINB z [...] maja 2019 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego o powierzchni ok. 965 m² wymagała (i aktualnie wymaga) pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 Prawa budowlanego. Ponieważ wymóg ten przez inwestorów nie został spełniony, Inspektor Powiatowy zasadnie stwierdził wykonanie ww. obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej uregulowanej w art. 48 ww. ustawy. [...] WINB przedstawił następnie przebieg niniejszego postępowania legalizacyjnego, po czym stwierdził, że zostały spełnione warunki umożliwiające zatwierdzenie (w tym postępowaniu) projektu budowlanego przedmiotowego obiektu - usytuowanego na działce nr ewid. [...] w N.. Kierując się treścią art. 49 ust. 4 pkt 1 i art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego wskazał, że: obiekt jest zgodny z MPZP, co potwierdza zaświadczenie Wójta z [...] kwietnia 2017 r.; projekt zagospodarowania działki spełnia wymogi wynikające z planu miejscowego w zakresie rodzaju dopuszczalnej na tym terenie zabudowy (plan przewiduje możliwość istnienia m.in. budynków gospodarczych w siedliskach rolniczych – tereny M/MR), nieprzekraczalnej linii zabudowy, dopuszczalnej wysokości obiektu oraz powierzchni przyrodniczo aktywnej (według planu min. 50%, według projektu 77,88%). Odpowiadając na zarzut pełnomocnika odwołujących się, Inspektor Wojewódzki wskazał, że interpretacja ustaleń MPZP jest rolą organów orzekających w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a zatem stanowisko Wójta co do przeznaczenia terenu i możliwości jego zabudowy jest wiążące i organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do dokonywania odmiennych ustaleń w powyższym zakresie. Wyjaśnił przy tym, że wystąpienie organu I instancji do Wójta o zajęcie stanowiska (w ww. materii) miało na celu wyłącznie sprecyzowanie stanowiska, co ostatecznie nastąpiło w zaświadczeniu z [...] kwietnia 2017 r. Organ II instancji przyznał także słuszność argumentacji Inspektora Powiatowego w zakresie usytuowania obiektu na nieruchomości i podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie naruszono § 12 rozporządzenia, gdyż wskazane w tym przepisie odległości mają zastosowanie do granic z działkami budowlanym, a taką nie jest działka o nr ewid. [...], stanowiąca drogę wewnętrzną, w stosunku do której objęty postępowaniem budynek znajduje się w odległości 0,80 m. Poza tym [...] WINB zauważył, że z treści § 12 ust. 10 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że zachowanie odległości, o których mowa w § 12 ust. 1-9 nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Za bezzasadny organ ten uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 49 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i kompletności przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego. Inspektor Wojewódzki podkreślił, że większość zarzutów stawianych projektowi przez pełnomocnika skarżących nie znajduje pokrycia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym; tak organ II instancji ocenił zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 4 i 5, § 4 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 1 i 4, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Jednocześnie ww. organ stwierdził, że uchybienie polegające na braku wskazania na stronie tytułowej projektu jednostki ewidencyjnej i obrębu działki (§ 3 ust. 1), nie uniemożliwia zatwierdzenia tego projektu w obecnej formie; aktualne dane na stronie tytułowej umożliwiają bowiem w sposób wystarczający identyfikację działki objętej inwestycją. W kontekście § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia dotyczącego formy projektu dodał, że przedłożony projekt zawiera zarówno część opisową, jak i rysunkową sporządzoną na mapie do celów projektowych; mapa do celów projektowych sporządzona została na kopii aktualnej mapy zasadniczej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania [...] WINB wskazał na obowiązujący stan prawny i wynikającą z niego zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Wskazał w konsekwencji na to, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, jak też w niektórych przypadkach organu nadzoru budowlanego, są ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki, co w niniejszej sprawie uczyniono, a analiza nie ujawniła uchybień. [...]WINB zauważył nadto, że to projektant odpowiada za projekt architektoniczno-budowlanych i ma obowiązek zapewnić jego sprawdzenie pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, a potwierdzeniem tego jest stosowne oświadczenie, które badana dokumentacja także zawiera. W kontekście zarzutów dotyczących naruszenia § 8 ust. 2 i 3, § 11 i 12 ww. rozporządzenia dotyczącego formy projektu [...] WINB dostrzegł natomiast, że sprowadzają się one w istocie jedynie do zacytowania ww. przepisów, bez jakiegokolwiek odniesienia do stanu faktycznego. Powołując się na § 7 ww. rozporządzenia i art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego [...] WINB wskazał jednocześnie, że dokumentacja projektowa, pomimo ogólnych wytycznych wskazanych m.in. w ww. rozporządzeniu, powinna przede wszystkim zawierać elementy wymagane przy uwzględnieniu rodzaju i specyfiki projektowanego budynku. Organ II instancji stwierdził jednocześnie, że dokumentacja projektowa w niniejszej sprawie nie zawiera wad uniemożliwiających jej zatwierdzenie, ponieważ zawarte są w niej wszystkie niezbędne informacje. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego odprowadzania wód opadowych z dachu przedmiotowego budynku gospodarczego oraz jego sposobu użytkowania [...] WINB wskazał, że na ówczesnym etapie postępowania brak było podstaw, by kwestionować ustalenia dokonane przez Inspektora Powiatowego; budynek legalizowany jest wykorzystywany do przechowywania, a przewidziany sposób odprowadzania z niego wód opadowych nie narusza § 28 rozporządzenia. Mając na uwadze zarzut dotyczący naruszenia art. 79 k.p.a. poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi skarżących udziału w oględzinach nieruchomości, organ poinformował natomiast, że właściciel nieruchomości, na której przeprowadzane są oględziny nie ma obowiązku wpuścić na teren swojej działki pozostałych stron postępowania zawiadomionych o oględzinach. Zaistniała sytuacja wg organu II instancji nie pozbawiła jednak wartości dowodowej tej czynności, zaś Inspektor Powiatowy dokonał zamierzonych ustaleń. W skardze do Sądu na decyzję [...] WINB z [...] lipca 2019 r., skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili: -naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, art. 10, art. 12, art. 75, art. 77, art. 79 oraz art. 104 § 2 k.p.a., -a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 49 ust. 4, art. 20, art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 35 Prawa budowlanego, jak również przepisów rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że decyzja PINB została wydana po 6 latach od wszczęcia postępowania w sprawie, co rażąco narusza art. 12, art. 35 oraz art. 36 k.p.a. Podkreślili, że wniosek wszczynający postępowanie dotyczył nie tylko budynku, stanowiącego przedmiot sprawy, ale również innych, wcześniej wzniesionych na nieruchomości przez inwestorów. Stwierdzili, że kwestia legalności pozostałych budynków powinna zostać również rozstrzygnięta w drodze postępowania administracyjnego. Dalej skarżący wskazali na wadliwe, bo bez ich udziału, przeprowadzenie oględzin budynku gospodarczego, a następnie podnieśli wadliwe dokonanie ustaleń w sprawie co do charakteru budynku. Zwrócili bowiem uwagę na to, że objęty postępowaniem budynek nie jest budynkiem gospodarczym, a kurnikiem, czego błędnie w sprawie nie uwzględniono. Podkreślili, że Inspektor Powiatowy oraz Inspektor Wojewódzki konsekwentnie pomijali dowody wskazujące jednoznacznie na faktyczne przeznaczenie budynku inwestorów na kurnik. Zarzucili także nie odniesienie się organu II instancji do zarzutu związanego z włączeniem do akt kilku zaświadczeń (co do zgodności budynku z MPZP) o różnej treści. Poza tym nie zgodzili się z oceną organów co do kompletności i zgodności z przepisami prawa przedłożonego w sprawie projektu budowlanego, powtarzając w tym zakresie zarzuty odwołania. Odpowiadając na skargę pismem z [...] września 2019 r. Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżących nie daje podstaw do uznania skargi oraz nie wnosi do sprawy nowych okoliczności, skutkujących możliwością zmiany stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] WINB nr [...] z [...] lipca 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany budynku gospodarczego (znajdującego się w północno-wschodniej części działki nr ewid. [...] położonej przy ul. S. w N.) i nakładającą na inwestorów – L. i T. Z., obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie ww. budynku. Decyzja ta wydana została w toku uruchomionego w 2013 r. postępowania legalizacyjnego, dotyczącego wskazanego powyżej obiektu o wymiarach 12,16 m x 79,33 m, zrealizowanego - jak ustalono - po 2000 r. w warunkach samowoli budowlanej. Postępowanie to prowadzone było w trybie uregulowanym w art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego, a prawidłowość jego zastosowania w tej sprawie w istocie potwierdzona została (wydanym na wcześniejszym jej etapie) wyrokiem tut. Sądu z 22 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 206/15 (akceptującym kontrolowaną wówczas decyzję kasacyjną [...] WINB i wskazaną w niej konieczność weryfikacji przedłożonej/uzupełnionej przez inwestorów dokumentacji budowlanej w celu spełnienia warunków legalizacji), jak i wyrokiem tut. Sądu z 5 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/17 (wskazującym na prawidłowość wydania w toku niniejszego postępowania legalizacyjnego postanowienia w przedmiocie opłaty legalizacyjnej). Oba wyroki uprawomocniły się, a wobec tego ocena w nich zawarta jest wiążąca i nie mogła być pominięta (v. art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., "p.p.s.a."). Zatem, nie może budzić wątpliwości w sprawie prawidłowość prowadzenia postępowania w trybie uregulowanym w art. 48-49 Prawa budowlanego, znajdującym zastosowanie do obiektu lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego (obecnie m.in.) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Niemniej jednak Sąd dodatkowo zaznacza, że postępowanie dotyczyło budynku, jak ustalono (i nie jest to kwestionowane), zrealizowanego pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Obiekt objęty postępowaniem wykorzystywany jest do przechowywania; służy jako budynek gospodarczy/magazyn, a biorąc pod uwagę jego parametry/wielkość, bezwzględnie objęty był obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tej właściciele nieruchomości nie posiadają. Stąd też prawidłowo wszczęto postępowanie legalizacyjne, a uznając, że możliwa jest legalizacja ww. budynku, wydano postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia niezbędnych w tym celu dokumentów, wymienionych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Do dokumentów tych ustawodawca zaliczył: zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 (czyli, w tym przypadku, z uwagi na rodzaj inwestycji: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi wymaganymi dokumentami, i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Przedłożenie ww. dokumentów, a następnie uiszczenie opłaty legalizacyjnej w wysokości ustalonej przez organ, stanowi podstawę do wydania kolejnego orzeczenia w omawianym trybie legalizacji, tj. na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 lub 2 Prawa budowlanego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i ewentualnie (w zależności od etapu inwestycji) pozwoleniu na wznowieniu robót, jak również - stosownie do art. 49 ust. 5 ww. ustawy - nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W tym też przedmiocie wydana została zaskarżona decyzja [...] WINB; podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowi bowiem art. 49 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu decyzja ta nie narusza prawa; została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, obejmującym taki zakres, jaki uzasadniony i konieczny był z racji etapu postępowania legalizacyjnego. I tak, poprzedzona została oceną obejmującą wywiązanie się inwestorów z obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji i uiszczenia ustalonej w drodze postanowienia właściwego organu opłaty legalizacyjnej. Biorąc pod uwagę przebieg postępowania i zgromadzony w nim materiał dowodowy, w tym zachowanie inwestorów i przedłożone przez nich dokumenty, należało uznać, że rację ma [...] WINB stwierdzając w zaskarżonej decyzji, iż wymogi legalizacji zostały spełnione; możliwe więc było zatwierdzenie przedłożonego w tym celu projektu budowlanego. I tak, Sąd dostrzega, że inwestorzy złożyli wymagane w tym przypadku zaświadczenie o zgodności inwestycji z MPZP; działka o nr ew. [...] w N. (zajęta w części legalizowanym budynkiem), objęta jest planem miejscowym dla wsi Nadarzyn (v. uchwała nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] października 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]); zgodnie z MPZP znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem M/MR – z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z siedliskiem rolniczym. W aktach sprawy znajduje się kilka zaświadczeń Wójta o zgodności przedmiotowej inwestycji z MPZP ze wskazaniem na to, że na ww. terenie wskazany plan jako przeznaczenie uzupełniające wymienia budynki gospodarcze w siedliskach rolniczych wskazanych na rysunku planu jako działki M/MR, z jednoczesnym dostrzeżeniem, że obiekt oceniany (zrealizowany na ww. działce o nr ew. [...]) znajduje się w siedlisku rolniczym (v. § 50 pkt 2 lit. b planu oraz § 50 pkt 3 tego planu – zgodnie z którym plan dopuszcza przejściowe zachowanie siedlisk rolniczych). Nie sposób więc w tych warunkach uznać, aby inwestorzy nie wykonali obowiązku przedłożenia stosownego zaświadczenia o zgodności inwestycji (w zakresie przeznaczenia) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec zarzutów skargi Sąd zauważa jednocześnie, że nie stanowi o naruszeniu prawa włączenie do akt "kilku" zaświadczeń Wójta wydanych w ww. przedmiocie w sytuacji, gdy wszystkie one są ze sobą zgodne (wskazują na te same ustalenia planu). Poza tym Sąd zaznacza, że inwestorzy wykonali obowiązek w ww. zakresie, a PINB jedynie dla zlikwidowania wszelkich wątpliwości co do zgodności budynku z MPZP, wystąpił z własnej inicjatywy o dodatkowe wyjaśnienia, uzyskując w ten sposób "dodatkowe" zaświadczenie Wójta z [...] kwietnia 2017 r. Dalej, Sąd zauważa, że skarżący przedłożyli również oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (nie budzące w sprawie wątpliwości), a także wymagany projekt budowlanych (w czterech egzemplarzach), sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Sąd podziela jednocześnie ocenę [...] WINB dotyczącą kompletności tego projektu, jak również jego zgodności z przepisami. Zauważa, że organy orzekając w sprawie, przed zatwierdzeniem, dokonały właściwej jego weryfikacji, dając temu wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji, odnosząc się przy tym w sposób właściwy do kwestii spornych (m.in. w przypadku [...] WINB - podniesionych w odwołaniu). I tak, analizując przedstawiony projekt [...] WINB dokonał prawidłowej jego oceny co do zgodności z parametrami/wymogami MPZP, uwzględniając nieprzekraczalną linię zabudowy, wysokość obiektu, powierzchnię przyrodniczo aktywną. Prawidłowo także ocenił projekt zagospodarowania działki, zwracając m.in. uwagę na to, że projekt budowlany zawiera część opisową, jak i rysunkową projektu zagospodarowania działki, a ta ostatnia – wykonana została na mapie do celów projektowych (wykonanej na kopii aktualnej mapy zasadniczej). Słusznie przy tym stwierdził, że dokumentacja ta zawiera elementy wymagane z uwagi na rodzaj i specyfikę legalizowanego budynku, w tym tego rodzaju dane, które umożliwiają identyfikację działki inwestycyjnej. Analizując zaś usytuowanie budynku i zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, prawidłowo przyjął, że odległość 0,8 m pomiędzy budynkiem a działką sąsiednią nr ewid. [...], nie stanowi o naruszeniu "§ 12 ust. 1 – 9 rozporządzenia", albowiem działka nr ewid. [...] jest działką drogową/drogą wewnętrzną. Zgodnie zaś z § 12 ust. 10 rozporządzenia zachowanie odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 – 9 nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Dodatkowo, mając na uwadze zarzuty skargi, Sąd stwierdza, że opisane powyżej usytuowanie budynku nie jest także sprzeczne z przywołanym powyżej MPZP, w tym ustaleniami zawartymi w § 28 (te nie regulują odległości pomiędzy budynkiem a drogą wewnętrzną). Poza tym, Sąd zaznacza, że [...] WINB prawidłowo rozważył także pozostałe zarzuty skarżących (następnie powtórzone w skardze, a dotyczące zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami), słusznie zwracając uwagę na zakres kontroli dokonywanej przez organy w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i odpowiedzialność za projekt autora projektu. W końcu Sąd zauważa, że inwestorzy uiścili wymaganą w tym przypadku opłatę legalizacyjną, a to uprawniało organy orzekające w sprawie do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, albowiem ten okazał się kompletny i zgodny z prawem. Z tych przyczyn, weryfikując zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził, aby wydana ona została z naruszeniem prawa; Sąd uznał jednocześnie, że oceny tej nie mogą zmienić zarzuty skargi; Sąd uznał je za niezasadne. W szczególności Sąd wyjaśnia, że nie mogły wywołać zamierzonego skutku zarzuty dotyczące sprawności postępowania. Ewentualna przewlekłość postępowania może być bowiem zwalczana, ale w odrębnym postępowaniu sądowym, uruchomionym skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Poza tym, odpowiadając na treść skargi, Sąd dostrzega, że niniejsze postępowanie wywołane wystąpieniem skarżących z 2013 r. dotyczyło konkretnego obiektu. Jeśli - zdaniem skarżących - organ nadzoru budowlanego winien prowadzić postępowanie także w innym przedmiocie – obejmującym inny budynek znajdujący się na tej samej działce (co zaznaczyć mieli już w ww. wystąpieniu), to należało zakwestionować takie działanie organu czy też jego zaniechanie w skardze na bezczynność, a nie w niniejszej sprawie; dla rozstrzygnięcia odnoszącego się do przedmiotowego budynku gospodarczego, kwestia ta nie ma bowiem żadnego znaczenia prawnego. Za nieskuteczne Sąd uznał również pozostałe zarzuty, dotyczące naruszenia art. 7, art. 10, art. 77 i art. 79 k.p.a. W tym kontekście skarżący wyeksponowali wadliwe (bo bez ich udziału) przeprowadzenie oględzin obiektu, skutkujące błędnym przyjęciem, że sprawa dotyczy budynku gospodarczego, a nie budynku kurnika. Sąd dostrzega w tej kwestii, że prawidłowo zarzut ten został rozważony przez [...] WINB, który słusznie wskazał, że sposób przeprowadzenia oględzin nie miał wpływu na możliwość wypowiedzenia się skarżących w przedmiocie tak zgromadzonego materiału dowodowego, jak i złożenia przez nich dodatkowych wyjaśnień/wniosków. Poza tym Sąd zauważa, że omówiony powyżej etap postępowania legalizacyjnego, zakończony zaskarżoną decyzją, polegał na sprawdzeniu, czy inwestorzy wykonali wszystkie nałożone na nich obowiązki; mieli oni m.in. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego, który w tym postępowaniu podlegał następnie odpowiedniej ocenie. Przeznaczenie obiektu legalizowanego w nim wskazane jest zaś tym, które organ miał obowiązek uwzględnić orzekając w sprawie. Z przedłożonego projektu wynika, że sprawa dotyczy budynku gospodarczego, a kwestionowane oględziny nieruchomości potwierdziły tylko taki sposób użytkowania tego obiekty. W konsekwencji, decyzja kontrolowana przez Sąd odnosi się do budynku gospodarczego, tylko w taki sposób - po otrzymaniu pozwolenia na użytkowanie - obiekt ten może być więc użytkowany i tylko taki pozostaje też zgodny z ww. MPZP. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.