II SA/Rz 1393/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi BJ (dalej: "skarżącej") jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...], wydaną w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. BJ zwróciła się do Starosty [...] o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przydomową oczyszczalnią ścieków oraz budynku gospodarczego na działce nr 318/18, położonej w miejscowości [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego dla wnioskowanego przedsięwzięcia, uznając że inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości [...]. Rozstrzygniecie powyższe zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę nie jest możliwe bez uprzedniego odniesienia się do przesłanki zawartej w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) – dalej: "P.b.". Skoro w opisywanej sprawie organ I instancji nie wyjaśnił czy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, to uznać należało, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego, a konieczny do wyjaśnienia do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nałożył na skarżącą obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, obowiązek przedstawienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz ustalił zakres żądnego raportu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a." w zw. z art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego i przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr 318/18 w miejscowości [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...], Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przydomową oczyszczalnią ścieków oraz budynku gospodarczego na działce nr 318/18 w miejscowości [...]. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji wskazał art. 104 K.p.a. oraz art. 101 ust. 4 i art. 100 ustawy środowiskowej. Organ I instancji podniósł, że działka nr 318/18 objęta jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości [...], przyjętego uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...]. Zgodnie z zapisami ww. planu, objęta wnioskiem skarżącej nieruchomość położona jest na obszarze oznaczonym symbolem R/ZL-1, stanowiącym tereny rolne z możliwością zalesienia, gdzie przeznaczenie dopuszczalne z definicji zwartej w Planie to przeznaczenie inne niż podstawowe, które go wzbogaca i uzupełnia, a nie powoduje kolizji z przeznaczeniem podstawowym. W § 73 ust. 1 pkt 2 lit. h) Planu jako przeznaczenie dopuszczalne wymieniono realizację nowej zabudowy mieszkalnej i gospodarczej w obrębie działki siedliskowej. Organ I instancji zauważył, że działka nr 318/18 jest niezabudowana, co wyklucza uznanie jej za działkę siedliskową. Starosta podał ponadto, że obszerna analiza i uzasadnienie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wskazuje jednoznacznie, że wnioskowana inwestycja może zaburzyć integralność obszarów specjalnej strefy ochrony ptaków i obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty Ostoja [...] oraz może mieć negatywny wpływ na czynniki strukturalne i funkcjonalne warunkujące trwanie populacji przedmiotów ochrony obszarów Natura 2000. Przedsięwzięcie może mieć charakter niszczącego oddziaływania człowieka na środowisko terenów stanowiących siedliska gatunków chronionych – orlika krzykliwego oraz ssaków drapieżnych, a zatem jest sprzeczne z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 55). Organ I instancji podniósł, że stosownie do art. 100 i art. 101 ust. 4 ustawy środowiskowej, postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska wiąże organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w sytuacji gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ administracji architektoniczno – budowlanej jest zobligowany do decyzji odmownej. Skoro skarżąca nie spełniła wymogów do wydania pozwolenia na budowę – nie uzyskała pozytywnego stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], to obowiązkiem organu było wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając wydanie jej na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Podniosła, że Burmistrz Gminy [...], jako podmiot zlecający opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego popiera powstanie gospodarstwa rolnego w proponowanym przez skarżącą kształcie. Zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami Planu potwierdził również autor Planu w piśmie z dnia 23 marca 2017 r. nr [...]. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę w oparciu o postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wydane z rażącym naruszeniem prawa. Odwołująca się zakwestionowała stanowisko RDOŚ odnośnie nieudowodnienia braku znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko argumentując, że raport został sporządzony przez wysokiej klasy specjalistów w formie i według zaleceń organu. Jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 nie pozwala na stwierdzenie znacznego negatywnego oddziaływania, to Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie mógł odmówić uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmawiając dokonania uzgodnienia wykazał w sposób obiektywny, że przedstawiony raport zawiera błędy metodologiczne, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego udowodnił, że wnioski raportu są błędne. W konsekwencji zasadnie uznał, że inwestycja będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Potwierdzono zatem stan, któremu ustawa nakazuje przeciwdziałać. W postanowieniu RDOŚ wskazał bowiem, że zabudowania oddziałują odpychająco na płochliwe osobniki niedźwiedzia w promieniu 900 m, natomiast autor raportu wyznaczył obszar analizowany w promieniu 500 m. Zdaniem Wojewody, słusznie wskazał RDOŚ, że jedynym kryterium wyznaczenia obszaru analizowanego nie może być działanie automatyczne, sprowadzające się do przyjęcia odległości 500 m jak strefy ochrony dużych ssaków drapieżnych i ptaków szponiastych, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r. poz. 2183 z późn. zm.). Słusznie wskazał RDOŚ, że w raporcie nie przedstawiono przebiegu poszczególnych kontroli – jakie czynności i w jakim czasie i w jakim miejscu zostały wykonane. Przeprowadzenie obserwacji jedynie w czasie przedwiośnia i wiosny jest niewystarczające dla pełnego wykrycia oraz rzetelnego wnioskowania co do użytkowania inwentaryzowanego terenu przez zwierzęta drapieżne. Zdaniem Wojewody, RDOŚ w sposób szczegółowy wykazał, że inwestycja skarżącej wpłynie nieodwracalnie na siedlisko, powodując jego fragmentację. To z kolei spowoduje zmniejszenie powierzchni łowisk orlika krzykliwego, a tym samym będzie rzutować na możliwości reprodukcyjne tego gatunku. Odnosząc się natomiast do zarzutów niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego organ odwoławczy podał, że w jego ocenie brak jest podstaw do twierdzenia, iż projekt budowlany narusza ustalenia Planu. Niemniej wobec braku uzyskania pozytywnego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, obowiązkiem organu było wydanie decyzji odmownej. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie, BJ wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], uchylenie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, mimo, że projekt budowlany spełnia wymagania w zakresie zgodności wymaganiami ochrony środowiska; II. art. 33 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 P.b., poprzez błędne przyjęcie, że przedsięwzięcie znacząco negatywnie oddziałuje na obszar Natura 2000 i tym samym wystąpiły przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane prawem, w tym przedłożono kompletny, rzetelny i spójny raport oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, który pozytywnie opiniował planowaną inwestycję; III. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym wykonania konkretnych ekspertyz mogących podważyć wykonany na zlecenie skarżącej Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; IV. art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i w piśmie je uzupełniającym oraz brak należytego uargumentowania wystąpienia znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) –dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności, którą wyznaczają wyżej przytoczone przepisy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. [...], wydaną w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przydomową oczyszczalnią ścieków oraz budynku gospodarczego na działce nr 318/18 w miejscowości [...]. Spór pomiędzy skarżącą a organami administracji koncentruje się na ustaleniu, czy wobec przedstawienia żądanej dokumentacji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] zasadnie odmówił uzgodnienia warunków realizacji ww. przedsięwzięcia, co w konsekwencji skutkowało odmową uwzględnienia wniosku skarżącej o wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na wstępie wskazać należy, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], zostało wydane na podstawie z art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd podziela pogląd WSA w Rzeszowie, wyrażony w wyroku z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1111/11, że postanowienie RDOŚ, wydane na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, w której zapadła decyzja starosty o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz decyzja organu odwoławczego, utrzymująca ją w mocy. Dlatego też, Sąd stosując art. 135 P.p.s.a. powinien ocenić legalność postanowienia RDOŚ, na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się ww. organy. Do tego wniosku przekonuje również treść art. 100 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który stanowi, że postanowienie, o którym mowa w art. 98 ust. 1 tej ustawy, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy, czyli m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia lokalizowanego na obszarze Natura 2000. Na skutek obowiązywania tej normy, postanowienie RDOŚ zasadniczo kształtuje rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. W konsekwencji bowiem, brak sądowej kontroli postanowienia uzgodnieniowego nie pozwalałby odpowiedzieć na pytanie czy publiczne prawa podmiotowe strony skarżącej zostały przez organy naruszone odmową wydania decyzji, od której zależy realizacja jej inwestycji. Innymi słowy, sądowa kontrola aktów wydanych przez organy I i II instancji nie może w rozpatrywanym przypadku sprowadzać się tylko i wyłącznie do ustalenia czy odpowiadają one w myśl art. 100 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku treści postanowienia RDOŚ. Działania kontrolne sądu muszą wejść głębiej i obejmować również kluczowe w niniejszej sprawie postanowienie organu uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia. Dlatego też należało w niniejszej sprawie odpowiedzieć na pytanie czy postanowienie RDOŚ wydane na podstawie art. 98 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku odpowiada konstytucyjnej zasadzie praworządności. Wyjaśnić należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], obowiązany był kierować się treścią art. 99 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten wymaga od organu, aby niezależnie od wymagań określonych w K.p.a., zawarł w uzasadnieniu postanowienia uzgodnieniowego dwa rodzaje informacji, tj.: 1) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; 2) informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Podkreślenia wymaga, że art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku należy rozpatrywać łącznie z normą wyrażoną w art. 98 ust. 3 tej ustawy. Stosownie do art. 98 ust. 3 ww. ustawy, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na ten obszar, i jeżeli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 17 ustawy, pod pojęciem "znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000" należy rozumieć oddziaływanie na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności działania mogące – pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub – wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub – pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. O tym czy dane przedsięwzięcie znacząco negatywnie oddziaływuje na obszar Natura 2000, mogą przesądzać jedynie wyniki oceny oddziaływania przedsięwzięcia na ten obszar, a w szczególności ustalenia wyrażone w raporcie. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z zasadniczych dowodów występujących w procedurze przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jego głównym celem jest ułatwienie ustalenia wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Raport stanowi merytoryczne opracowanie, na podstawie którego formułuje się twierdzenia dowodowe, dotyczące wpływu planowanego przedsięwzięcia na wymagające ochrony elementy środowiska naturalnego. Treść raportu ma znaczenie decydujące dla kwestii uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, o czym świadczy obowiązek RDOŚ w zakresie uzasadnienia postanowienia, polegający na poinformowaniu o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie. Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę opisywanej sprawy stwierdzić należy, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] nie zawiera wad ani uchybień, które skutkują powstaniem po stronie Sądu uchylenia tego postanowienia. Sąd podziela stanowisko organów obydwu instancji, że RDOŚ w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wykazał w sposób obiektywy, że przedstawiony przez skarżącą raport zawiera błędy metodologiczne, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wykazano, że wnioski raportu są błędne w kontekście wykazania braku zaistnienia znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Słusznie skonkludował Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w wyniku weryfikacji raportu potwierdzono negatywne oddziaływanie planowanej na inwestycji na obszar Natura 2000, a zatem stwierdzono stan, któremu ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku nakazuje przeciwdziałać. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności wyrażonego przez RDOŚ i podzielonego przez organu administracji archiktektoniczno – budowlanej stanowiska odnośnie wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego w sporządzonym raporcie. Zasięg analizy terytorialnej raportu winien zostać wyznaczony w taki sposób, aby ująć możliwie maksymalny zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Skoro RDOŚ powołując się na opracowania naukowe wykazał, że w przypadku niedźwiedzia brunatnego zabudowania oddziałują odpychająco na płochliwe osobniki w promieniu 900 m, to nie sposób przyjąć, że określona przepisami rozporządzenia strefa ochrony okresowej dla ww. gatunku, wynosząca 500 m od miejsc rozrodu, jest wystarczająca do poddania analizy planowanej inwestycji w kontekście wykluczenia znacząco negatywnego wpływu na środowisko. Niezależnie od powyższego wskazano, że nieprzedstawienie w raporcie przebiegu kontroli, tj. jakie czynności, w jakim czasie i w jakim miejscu zostały wykonane, wyklucza uznanie przedstawionej dokumentacji za sporządzoną rzetelnie i zgodnie z przepisami prawa. Bazując na literaturze naukowej organy wykazały, że tropienia i obserwacje ptaków winny odbywać się w okresie całego roku, a nie tylko w czasie przedwiośnia i wiosny. Ponadto wyjaśniono w sposób przekonywujący i również podparty analizami, że ewentualna realizacja budynku na działce nr 318/18 w [...] wpłynie nieodwracalnie negatywnie na siedlisko, poprzez jego fragmentację. Zdaniem Sądu w tym zakresie również brak jest podstaw do zakwestionowanego tak wyrażonego i zaaprobowano stanowiska. Tym bardziej, że Sąd administracyjny kontrolując legalność rozstrzygnięć organów administracji nie jest władny do merytorycznej oceny samego raportu, jak również nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ewentualne podważenie ocen wyrażonych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz organów administracji architektoniczno – budowlanej. Skoro postanowienie o odmowie uzgodnienia warunków realizacji planowanej inwestycji spełnia wymogi stawiane art. 99 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a sama odmowa została rzetelnie i przekonywująco uzasadniona, to postanowienie RDOŚ uznać należało za odpowiadające prawu. W konsekwencji, za legalne uznać należało decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz utrzymującą ją w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stosownie do art. 100 i art. 101 ust. 1 postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wiąże organy właściwe do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest zatem możliwe uwzględnienie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji negatywnego uzgodnienia planowanej inwestycji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] błędnie przyjął, że projekt budowlany nie narusza zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu I instancji, niemniej wobec faktu, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty, uchybienie to uznać należało za nie mające wpływu na wynik sprawy. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że działka nr 318/18 w [...] objęta jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości [...], przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] i położona jest na obszarze oznaczonym symbolem R/ZL-1, stanowiącym tereny rolne z możliwością zalesienia. W tym obszarze przeznaczenie dopuszczalne z definicji zwartej w Planie stanowi przeznaczenie inne niż podstawowe, które go wzbogaca i uzupełnia, a nie powoduje kolizji z przeznaczeniem podstawowym. W § 73 ust. 1 pkt 2 lit. h) Planu jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano "realizację nowej zabudowy mieszkalnej i gospodarczej w obrębie działki siedliskowej, z zachowaniem warunków określonych w ust. 3, 4, 10". Słusznie zatem uznał organ I instancji zauważył, że ww. zapisy Planu dopuszczają możliwość realizacji nowej zabudowy jedynie na działce siedliskowej, rozumianej jako działka już zabudowana. W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.