IV SAB/Po 242/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska – Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Waldemara Śliwczyńskiego- redaktora naczelnego "Wiadomości Wrzesińskich" na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązać Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wniosku skarżącego W. Ś. z dnia [...] listopada 2019 roku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań zawartych w pkt 1 do 7; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy do rozpoznania wniosku skarżącego W. Ś. z dnia [...] listopada 2019 roku o udostępnienie informacji publicznej w części obejmującej pytanie zawarte w pkt 8 ; 3. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności; 4. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 5. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego W. Ś. kwotę [...]zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SAB/Po 242/19 UZASADNIENIE W dniu [...].10.2019 r. drogą mailową W. Ś., działający jako redaktor naczelny "[...]" złożył wniosek do Burmistrza Miasta i Gminy W. o udostępnienie następujących informacji publicznych. Wniosek zawierał następujące pytania: 1. oprócz drogi dla rowerów na ulicy [...], która powstała w latach 2001-2002 (i etap) i częściowo w 2010 (II etap), nie ma na terenie gminy W. dróg tylko dla rowerów, wszystkie są ścieżkami pieszo-rowerowymi. Jeśli się mylę, proszę o wskazanie jeszcze innych dróg tylko dla rowerów. Pytanie brzmi: dlaczego tak się dzieje? Dlaczego nie buduje się bezpiecznych dróg dla rowerów, wyniesionych ponad poziom jezdni i oddzielonych od jezdni dla samochodów oraz od pieszych? 2. Czy w planach są budowy ścieżek tylko dla rowerów? Jeśli tak, to gdzie i kiedy? 3. Dopuszczenie ruchu rowerowego na chodnikach dla pieszych, czyli tworzenie przy pomocy pędzla i farby "ścieżek pieszo-rowerowych" według standardów europejskich jest rozwiązaniem tymczasowym, stosowanym tylko tam, gdzie tworzenie oddzielnych dróg rowerowych i chodników jest niemożliwe, czyli najczęściej w centrach miast historycznych. W Gminie W., przynajmniej na nowych ulicach i osiedlach miejsca jest wystarczająco dużo, aby mogły powstać i drogi dla rowerów, i chodniki dla pieszych, a jednak buduje się ścieżki pieszo- rowerowe. Dlaczego? 4. Większość ścieżek pieszo-rowerowych w Gminie W. budowana jest z kostki betonowej, która według zgodnej opinii drogowców i ekspertów, jest niewłaściwa, że rozwiązaniem lepszym, trwalszym, a często i tańszym jest nawierzchnia asfaltowa. Pytanie: dlaczego tak się dzieje i czy to się zmieni? Część ścieżek w Gminie W., np. nad zalewem L. jest asfaltowa, użytkownicy są bardzo zadowoleni. Jedna z w. firm drogowych (p. S. ) posiada sprzęt umożliwiający wylewanie asfaltu na wąskich drogach rowerowych (jest to tzw. wyściełacz składany). 5. Czy i jakie są plany na najbliższe lata rozbudowy infrastruktury rowerowej w Gminie W.? 6. Czy - a jeśli tak, to kiedy? - w ścisłym centrum W. pojawią się nowe drogi dla rowerów łub ścieżki pieszo-rowerowe, umożliwiające bezpieczny przejazd rowerem, hulajnogą, na rolkach... przez centrum? Dzisiaj nie ma takiej możliwości, więc mieszkańcy, w tym starsi i młodzi, często jeżdżą chodnikami dla pieszych, co znacznie pogarsza komfort przemieszczania się pieszych. 7. Czy w najbliższych latach planowane jest całkowite lub częściowe zamknięcie, ograniczenie, spowolnienie itp. ruchu samochodowego w centrum miasta, w celu realizacji zaleceń sformułowanych w Planie Gospodarki Niskoemisyjnej dla Miasta i Gminy W., uchwalonym przez w. radę miejską [...] grudnia 2015? 8. Jakie są wyniki ankiety przeprowadzonej przez straż miejską i urzędników wśród właścicieli i najemców lokali użytkowych w centrum W. w sprawie ewentualnego zamknięcia dla samochodów centralnych ulic miasta? W odpowiedzi na wniosek organ wskazał w wiadomości e-mail w dniu [...] listopada 2019 r., że wszystkie planowane zadania inwestycyjne muszą być uwzględniane w budżecie Miasta i Gminy W. lub Wieloletniej Prognozie Finansowej Miasta i Gminy W., a dokumenty te są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy we W. (wskazując przy tym adres strony internetowej Biuletynu). Ponadto organ wskazał, że wyniki ankiety zostały opublikowane i wskazał dokładny adres strony internetowej, na której wyniki ankiety są opublikowane. Ponadto organ poinformował skarżącego, że w pozostałym zakresie wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ze skargi wynika, że skarżący drogą mailową w dniu [...].11.2019 r. poprosił o wskazanie dokładnych adresów, które odnoszą się do odpowiedzi na pytania i wskazania, które informacje nie stanowią informacji publicznej. W aktach sprawy nie ma tej wiadomości, jednak fakt jej wysłania nie jest kwestionowany przez organ. W dniu [...].11.2019 r. organ wskazał skarżącemu, że informacje na temat wydatków inwestycyjnych ujętych w budżecie Miasta i Gminy W. oraz Wieloletniej Prognozie Finansowej są publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej w zakładce: "Sprawy Finansowe/Uchwała Budżetowa oraz Sprawy Finansowe/Zmiany Budżetowe". W. Ś. - redaktor naczelny "[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. . Organowi zarzucił naruszenie : - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieudostępnienie informacji o działalności jednostki organizacyjnej w zakresie w wynikającym z wniosku, - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 06.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm., dalej u.d.i.p.) poprzez brak udostępnienia informacji publicznej przez organ zgodnie z żądanym zakresem. W związku z tym wniósł o: 1. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy W. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w niniejszym postępowaniu oraz kwoty [...]zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Burmistrz Miasta i Gminy W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. W odpowiedzi na zarzuty zamieszczone w skardze zauważono, że Burmistrz Miasta i Gminy W. nie pozostaje w niniejszej sprawie w bezczynności. Organ wskazał, że w zakresie pkt 2, 5, 6 i 7 złożonego przez skarżącego wniosku informacje te nie stanowią informacji publicznej, a w konsekwencji nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie przewidzianych przez u.d.i.p. Organ wskazał, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej może być jedynie informacja o zaistniałych faktach (stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi), a także o niektórych zamierzeniach organu, a jednocześnie wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań, ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. Wskazano również, że wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej. W ocenie organu nieuzasadniona jest wykładnia art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.i.p. przeprowadzona przez skarżącego. W ocenie organu prawdą jest, że informacje dotyczące budowy ścieżek rowerowych i dróg rowerowych, a także realizacja planów gospodarki niskoemisyjnej, co do zasady, stanowią realizację zadań publicznych. Mając jednakże na uwadze argumentację dotyczącą rozumienia terminu "informacja publiczna" zaznaczono, że zakresem tego pojęcia objęta jest wyłącznie informacja istniejąca, zmaterializowana w chwili jej udzielania. W odpowiedzi na złożony wniosek organ wprost wskazał, gdzie znajdują się żądane przez skarżącego informacje, odsyłając - zgodnie z art. 10 u.d.i.p. - do Biuletynu Informacji Publicznej, w którym został zamieszony budżet oraz wieloletnia prognoza finansowa. Natomiast żądanie udzielenie informacji co do "planów" czy zamierzeń Miasta i Gminy W. (tu: odnoszących się do potencjalnych zamierzeń inwestycyjnych), czy też żądanie wytłumaczenia się przez Gminę np. z tego, jakich materiałów i dlaczego użyto do realizacji ścieżek rowerowych itd., wykraczających poza kwestie zawarte w udostępnionych dokumentach, dotyczące informacji niezmaterializowanych w formie dokumentu (a więc nieistniejących), nie może być zakwalifikowana jako żądanie udostępnienia informacji publicznej. Waloru informacji publicznej, nie mają także informacje wnioskowane w pkt 3 i 4 wniosku, czyli pytania dotyczące tego dlaczego buduje się ścieżki pieszo-rowerowe zamiast osobnych dróg dla rowerów i chodników dla pieszych oraz dlaczego te ścieżki są budowane z kostki betonowej zamiast nawierzchni asfaltowej. Część zapytań objętych zakresem wniosku skarżącego dotyczyła informacji okolicznościach faktycznych i ich ewentualnych konsekwencjach (chociażby kwestia stosowania określonych materiałów do budowy ścieżek rowerowych), które nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 r. ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Skarga została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z [...].05.2006 r., I OSK [...], dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z [...].05.2011 r., I OSK [...]; z [...].05.2011 r., I OSK [...] – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z [...].04.2011 r., I FSK [...]; a także wyrok WSA z [...].10.2011 r., II SAB/Po [...] – CBOSA). W analizowanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, iż w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo, w drodze decyzji, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Sąd wskazuje, że udzielenie informacji publicznej stanowi czynność materialno – techniczną dokonywaną pismem. Również pismem informuje się wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Ponadto Sąd wskazuje, że w sytuacji, gdy po rozpatrzeniu wniosku skarżącego organ informuje go pismem odmawiającym udzielenia żądanej informacji, stwierdzając, że nie stanowi ona informacji publicznej, sąd administracyjny rozpoznający skargę ma obowiązek zbadać, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zatem podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego udzielił informacji publicznej i której się ona domagała, to oznacza, że brak jest podstaw do uznania, że podmiot ten pozostaje w bezczynności. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem, że stosowny wniosek został złożony pismem elektronicznym dnia [...] października 2019 r., zaś adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował pismem elektronicznym z dnia [...] listopada 2019 r. Oceniając zatem pod względem podmiotowym złożony przez skarżącego wniosek wskazać należy, że Burmistrz Miasta i Gminy W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej co wynika z art. 4 ust 1 pkt 1 u.d.i.p. Skarżący w dniu [...] października 2019 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, złożył do Burmistrza Miasta i Gminy W. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie planowanych działań inwestycyjnych na terenie Gminy W.. Urząd Miasta i Gminy W. odpowiedział na ten wniosek w terminie 14 dni, tj. w dniu [...] listopada 2019r. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2." Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. Przechodząc do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej w zakresie wniosku z dnia [...] października 2019 r. Sąd wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Definicja przedmiotowa art. 61 Konstytucji RP także odwołuje się do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie wchodząc w szczegóły tej definicji należy wskazać, że zgodnie z nią informacją publiczną jest tylko taka informacja, która zawiera pewien dodatkowy substrat w postaci powiązania jej z funkcjonowaniem władz (administracji) publicznej. Tym samym informacja publiczna to taka informacja, która co do zasady nie obejmuje spraw prywatnych, niepublicznych, osobistych, intymnych (danych osobowych, życia prywatnego, rodzinnego), a także informacji, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste organu lub osób będących piastunem organu (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, W. 2009). Jeśli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa nie podlega ona udostępnieniu. W sytuacji, w której występuje aktywność organów publicznych, mamy do czynienia z informacją publiczną. Przyjmując definicję przedmiotową na potrzeby tej sprawy także należałoby stwierdzić, że zakres informacji objętej wnioskiem skarżącej dotyczył informacji publicznej, ponieważ związany był ściśle z wykonaniem zadania realizowanego z wykorzystaniem środków publicznych. Granice informacji publicznej należy określać poprzez trzy przesłanki, których łączne wystąpienie wskazuje, że dana informacja jest informacją publiczną. Po pierwsze dana sprawa ma dotyczyć informacji, czyli powiadomienia, zakomunikowania czegoś, wiadomości, pouczenia, itp. Informacją jest więc jakaś wiadomość dotyczącą faktów, a wniosek o udostepnienie informacji może dotyczyć jedynie określonych faktów, stanu określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Fakt dotyczy konkretnego zdarzenia lub czynności wykonanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Sąd wskazuje, że jeżeli do realizacji przedmiotowego zadania wykorzystywane są środki publiczne, to informacje o przebiegu jego realizacji i wykonaniu należy uznać za informacje o charakterze publicznym w rozumieniu u.d.i.p. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd dokonał analizy pytań sformułowanych we wniosku: Ad. 1:"Oprócz drogi dla rowerów na ulicy [...], która powstała w latach 2001-2002 (I etap) i częściowo w 2010 (II etap), nie ma na terenie gminy W. dróg tylko dla rowerów, wszystkie są ścieżkami pieszo-rowerowymi. Jeśli się mylę proszę o wskazanie jeszcze innych dróg tylko dla rowerów, wyniesionych ponad poziom jezdni i oddzielonych od jezdni dla samochodów oraz od pieszych?". – W ocenie Sądu pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ ma wiedzę, czy na terenie gminy W. znajdują się ścieżki rowerowe. Jeśli istnieją inne, niż na ulicy [...], to organ był zobowiązany je wskazać, a jeśli takowe nie istnieją organ powinien o tym poinformować wnioskodawcę. Ad. 2: "Czy w planach są budowy ścieżek tylko dla rowerów? Jeśli tak, to gdzie i kiedy?" – W ocenie Sądu pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ ma wiedzę na temat zaplanowanych zadań inwestycyjnych. Organ sam wskazał, że wszystkie planowane zadania inwestycyjne muszą być uwzględnione w budżecie Miasta lub Wieloletniej Prognozie Finansowej. Ad. 3: "Dopuszczenie ruchu rowerowego na chodnikach dla pieszych, czyli tworzenie przy pomocy pędzla i farby "ścieżek pieszo-rowerowych" według standardów europejskich jest rozwiązaniem tymczasowym, stosowanym tylko tam, gdzie tworzenie oddzielnych dróg rowerowych i chodników jest niemożliwe, czyli najczęściej w centrach miast historycznych. W Gminie W., przynajmniej na nowych ulicach i osiedlach miejsca jest wystarczająco dużo, aby mogły powstać i drogi dla rowerów, i chodniki dla pieszych, a jednak buduje się ścieżki pieszo-rowerowe. Dlaczego?" – Sąd postanowił nie przesądzać o tym, czy wskazane pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ rozpoznając przedmiotowy wniosek będzie zobowiązany do przedstawienia swojej oceny w odniesieniu do tego pytania w zakresie tego, czy pytanie to dotyczy sfery faktów, czy też nie. Organ przeanalizuje przy tym, czy w jego posiadaniu znajdują się dokumenty, z których można wywnioskować motywację i/lub wskazania, przesłanek budowy dróg pieszo-rowerowych, zamiast osobnych dróg pieszych i osobnych dróg dla rowerów. Ad. 4: "Większość ścieżek pieszo-rowerowych w Gminie W. budowana jest z kostki betonowej, która według zgodnej opinii drogowców i ekspertów, jest niewłaściwa, że rozwiązaniem lepszym, trwalszym, a często i tańszym jest nawierzchnia asfaltowa. Pytanie: dlaczego tak się dzieje i czy to się zmieni? Część ścieżek w Gminie W., np. nad zalewem L. jest asfaltowa, użytkownicy są bardzo zadowoleni. Jedna z w. firm drogowych (p.S. ) posiada sprzęt umożliwiający wylewanie asfaltu na wąskich drogach rowerowych (jest to tzw. wyściełacz składany)." - Sąd postanowił nie przesądzać o tym, czy wskazane pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ rozpoznając przedmiotowy wniosek będzie zobowiązany do przedstawienia swojej oceny w odniesieniu do tego pytania w zakresie tego, czy pytanie to dotyczy sfery faktów, czy też nie. Organ przeanalizuje przy tym, czy w jego posiadaniu znajdują się dokumenty, z których można wywnioskować motywację i/lub wskazania, przesłanek budowy dróg pieszo-rowerowych z kostki betonowej, zamiast z asfaltu. Przede wszystkim organ powinien wziąć pod uwagę posiadaną dokumentację przetargową na wykonanie przedmiotowych zadań (w tym specyfikację istotnych warunków zamówienia publicznego – SIWZ). Ad. 5: "Czy i jakie są plany na najbliższe lata rozbudowy infrastruktury rowerowej w Gminie W.?" - W ocenie Sądu pytanie jest tożsame z pytaniem nr 2. Pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ ma wiedzę na temat zaplanowanych zadań inwestycyjnych. Organ sam wskazał, że wszystkie planowane zadania inwestycyjne muszą być uwzględnione w budżecie Miasta lub Wieloletniej Prognozie Finansowej. Ad. 6: "Czy - a jeśli tak, to kiedy? - w ścisłym otoczeniu centrum W. pojawią się nowe drogi dla rowerów lub ścieżki pieszo-rowerowe, umożliwiające bezpieczny przejazd rowerem, hulajnogą, na rolkach... przez centrum? Dzisiaj nie ma takiej możliwości, więc mieszkańcy, w tym starsi i młodzi, często jeżdżą chodnikami dla pieszych, co znacznie pogarsza komfort przemieszczania się pieszych." – W ocenie Sądu pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ ma wiedzę na temat zaplanowanych zadań inwestycyjnych. Organ sam wskazał, że wszystkie planowane zadania inwestycyjne muszą być uwzględnione w budżecie Miasta lub Wieloletniej Prognozie Finansowej. Ad. 7: "Czy w najbliższych latach planowane jest całkowite lub częściowe zamknięcie, ograniczenie, spowolnienie itp. ruchu samochodowego w centrum miasta, w celu realizacji zaleceń sformułowanych w Planie Gospodarki Niskoemisyjnej dla Miasta i Gminy W., uchwalonym przez w. radę miejską [...] grudnia 2015?" - Sąd postanowił nie przesądzać o tym, czy wskazane pytanie dotyczy informacji publicznej. Organ rozpoznając przedmiotowy wniosek będzie zobowiązany do przedstawienia swojej oceny w odniesieniu do tego pytania w zakresie tego, czy pytanie to dotyczy sfery faktów, czy też nie. Organ przeanalizuje przy tym, czy w jego posiadaniu znajdują się dokumenty związane z działaniami w celu realizacji takiego ograniczenia ruchu w centrum miasta (tj. wytworzone przez organ dokumenty, analizy z tym związane, ewentualny projekt uchwały rady gminy dotyczący tej materii). Ad. 8: "Jakie są wyniki ankiety przeprowadzonej przez straż miejską i urzędników wśród właścicieli i najemców lokali użytkowych w centrum W. w sprawie ewentualnego zamknięcia dla samochodów centralnych ulic miasta?" W ocenie Sądu pytanie dotyczy informacji publicznej. Należy wskazać, że organ udzielił tylko odpowiedzi na pytanie nr 8, wskazując dokładny adres internetowy, pod którym znajdują się wyniki ankiety. Sąd wskazuje, że niespójne są informacje zawarte w odpowiedzi na wniosek i w odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, odnosząc się do pytań dotyczących planowanych inwestycji, że dokumenty dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej. Jednocześnie organ nie wskazał jakie pytania uznał za pytania dotyczące planowanych zadań inwestycyjnych i nie wskazał konkretnie, w którym miejscu, w jakim dokumencie w BIP-ie znajduje się odpowiedź na zadane pytania. Z odpowiedzi na wniosek można wywnioskować, że organ uznał, że więcej niż jedno pytanie dotyczyło w jego ocenie zadań inwestycyjnych (organ użył liczby mnogiej), natomiast w odpowiedzi na skargę wskazał, że pytania nr 2,3,4,5,6,7 nie stanowią informacji publicznej. Tym samym z odpowiedzi na skargę wynika, że tylko pytania nr 1 i nr 8 uznano za pytanie dot. informacji publicznej w zakresie planowanych inwestycji. Jest to o tyle niezrozumiałe, gdyż pytanie nr 1 nie dotyczy planowanych inwestycji, tylko zrealizowanych inwestycji w zakresie ścieżek rowerowych. W ocenie Sądu pytania nr 2, 5 i 6 w istocie dotyczą planowanych zadań inwestycyjnych i w tym zakresie organ powinien udzielić odpowiedzi, w których dokładnie dokumentach (ze wskazaniem dokładnego adresu w BIP-ie i numeru strony aktu wraz ze wskazaniem wersu/wersów/paragrafów/ustępów/punktów itp., z których można odczytać odpowiedź na zadane pytania). W przypadku, gdyby organ uznał, że takie zadania nie są zaplanowane w budżecie miasta lub wieloletniej prognozie finansowej, powinien odpowiedzieć, że zadania te nie są zaplanowane. Odpowiedź organu na przedmiotowy wniosek jest niezupełna i precyzyjnie odnosi się jedynie do punktu 8 wniosku. Według Sądu organ powinien w punktach wskazać jakie pytania uznał za informację publiczną, a jakie nie. W tym zakresie organ był bezczynny, a swoje stanowisko (częściowo błędne) zaprezentował dopiero na etapie odpowiedzi na skargę. Bezczynność organu nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ pozostawał w przekonaniu, że załatwił wniosek w terminie. Wynika to najprawdopodobniej z braku znajomości procedury w zakresie informacji publicznej pracownika, który udzielał odpowiedzi na wniosek. Mając na uwadze fakt, że Burmistrz Miasta i Gminy W. , wbrew wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie załatwił prawidłowo sprawy zainicjowanej przedmiotowym wnioskiem skarżącego, zarzut bezczynności należało uznać za uzasadniony (pkt 3 sentencji wyroku). W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2019 r. w zakresie pytań zawartych w pkt od 1 do 7 w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 sentencji wyroku). W zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego w części obejmującej pytanie zawarte w pkt 8 Sąd umorzył postępowanie z uwagi na udzielenie przez organ odpowiedzi w tym zakresie (pkt 2 sentencji wyroku). Ponadto Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 4 sentencji wyroku). Dla oceny, czy w bezczynność i przewlekłość organu miała charakter rażącego naruszenia prawa w każdej sprawie konieczna jest indywidualna ocena. Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie organ nie zignorował wniosku skarżącego i w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. odpowiedział na wniosek, jednak jego argumentacja okazała się wadliwa. Sąd uznał, że organ pozostawał w przekonaniu, że załatwił przedmiotowy wniosek zgodnie z przepisami u.d.i.p. Bezczynność organu wynikała, w ocenie Sądu, z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych. O zwrocie kosztów Sąd postanowił w punkcie 5 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.