II OSK 1836/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.Z. i W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 811/19 w sprawie ze skargi J.Z. i W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 811/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. Z. i W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. z dnia 4 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nieuznania uwag i zastrzeżeń skarżących do wyłożonego projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, odnoszących się do działek nr [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], Powiat K. dotyczących zmian rodzaju użytku w obrębie ww. działek z uwagi na ich przeznaczenie na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że zarówno z treści odwołania skarżących od decyzji Starosty K., jak i z treści złożonej skargi jednoznacznie wynika, że wnosząc zastrzeżenia i wnioski do uproszczonego planu urządzenia lasu w trybie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129) dalej w skrócie u.o.l., skarżący chcieli w niniejszej sprawie dokonać zmiany użytku w obrębie ww. działek na cele nieleśne, co jest w ramach tego postępowania działaniem niedopuszczalnym. Podkreślono, że bezspornym jest w sprawie, że wszystkie wyżej wymienione działki są ujęte w ewidencji gruntów jako las (rodzaj użytku "Ls") oraz, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu nie został jeszcze uchwalony. Prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków w żadnym wypadku nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w projekcie uproszczonego planu urządzania lasu. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Ewentualne błędy w ewidencji, co do uwidocznionych w niej granic lasów, mogą być eliminowane wyłącznie w trybie przewidzianym w ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd podzielił pogląd skarżących, że ewidencja gruntów nie może być traktowana przy dokonywaniu klasyfikacji gruntu dla potrzeb utworzenia uproszczonego planu urządzenia lasu jako jedyny dokument wskazujący na leśny charakter działki. Zapisy w ewidencji gruntów nie mogą determinować w każdym przypadku, że dany grunt widniejący w ewidencji jako "Ls" stanowi las. W przedmiotowej sprawie organy prowadząc postępowanie uwzględniły jednak nie tylko zapisy w ewidencji gruntów. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się ortofotomapa oraz dane z systemu informacji przestrzennej gminy [...], wyrys z mapy ewidencyjnej oraz informacja z rejestru gruntów z dnia 18 kwietnia 2019 r. (karty nr 5-10 akt administracyjnych). Skarżący zarzucając natomiast niedostateczne wyjaśnienie sprawy przez organy, nie zgłosili jakichkolwiek wniosków dowodowych na poparcie swojego stanowiska. Swoje zastrzeżenia i uwagi uzasadnili zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został jeszcze uchwalony, w odwołaniu zaś powołując się na ustawową definicję lasu podnieśli, że organ wadliwie oparł się na zapisach z ewidencji gruntów, a nie stanie faktycznym, nie zgłaszając w tym zakresie dowodów. Biorąc zatem pod uwagę, że złożone przez skarżących w trybie art. 21 ust. 5 u.o.l. zastrzeżenia i uwagi co do zapisów projektu uproszczonego planu urządzania lasu nie mogły odnieść zamierzonego skutku i doprowadzić do zmiany charakteru użytków ww. działek, uznano kontrolowane decyzje za zgodne z prawem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę oddalił. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie wyrokiem, J. Z. i W. Z. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i 135 P.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2, oraz ust. 2 - 5, art. 19 ust. 2 i art. 3 także w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ust. 1 u.o.l. poprzez ich niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że wszelkie informacje - a mianowicie dane co do charakteru użytku gruntowego na działce ewidencyjnej, nr ewidencyjnego tej działki, jej powierzchni czy też stosunków własnościowych - uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków dla działek ewidencyjnych skarżących musiały zostać uwzględnione przy sporządzaniu projektu planu urządzenia lasu w niniejszej sprawie, podczas gdy teren objęty postępowaniem lasu nie stanowi, a ponadto przyjęcie, że stanowisko reprezentowane w tym zakresie przez skarżących nie mogło skutecznie podważyć prawidłowości sporządzenia planu, podczas gdy skarżący nie kwestionowali zapisów w ewidencji gruntów i nie żądali zmiany tychże zapisów, a generalnie kwestionowali zasadność objęcia planem urządzenia ich nieruchomości; 2) art. 145 §1 pkt 1 lit. a i 135 P.p.s.a. w związku z art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 7 ust. 1 i art. 20 u.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w procesie ustalania uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów, a tym samym kwestionowania zasadności objęcia planem terenu, który chociaż w ewidencji gruntów jest oznaczonych jako "Ls", to w rzeczywistości lasem nie jest. Skarżący nie wnosili o dokonanie jakichkolwiek zmian danych ewidencji gruntów, jednakże nie godzili się na ich przeniesienie do uproszczonego planu urządzenia lasu, co wiązało się z koniecznością zakwestionowania ich aktualności; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszaniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, co powinno skutkować jej uchyleniem; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 7 i 8 K.p.a., albowiem przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pominięto konieczność badania stanu faktycznego odnośnie leśnego przeznaczenia gruntu - w niniejszym postępowaniu - co wynika z zaskarżonych decyzji - oparto się wyłącznie na informacjach zawartych w rejestrze gruntów i ortofotomapie z pominięciem dokumentacji w postaci inwentaryzacji; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie dowolnej oraz wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu sprawy, m.in. poprzez przyjęcie, że skarżący oczekiwali i domagali się zmiany charakteru użytku w ewidencji gruntów. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K.; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona zgodnie z wnioskami skarżących kasacyjnie. Pierwszy zarzut skarżących dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i 135 P.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1 pkt 2, oraz ust. 2 - 5, art. 19 ust. 2 i art. 3 także w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 13 ust. 1 u.o.l. polegającą na przyjęciu, że dane co do charakteru użytku gruntowego na działce ewidencyjnej, nr ewidencyjnego działki, jej powierzchni czy też stosunków własnościowych - uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków musiały zostać uwzględnione przy sporządzaniu projektu planu urządzenia lasu w niniejszej sprawie, podczas gdy teren objęty postępowaniem nie stanowi lasu, a sami skarżący kwestionują zasadność objęcia planem urządzenia lasu ich nieruchomości nie kwestionując zarazem zapisów w ewidencji gruntów i nie żądając zmiany tychże zapisów. Oceniając tan sformułowany zarzut należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. W istocie skarżący kasacyjnie podnoszą, że chociaż zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków ich nieruchomość stanowi las, to jednak w ich ocenie teren ten nie stanowi lasu i nie powinno się ustalać planu urządzenia lasu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725) ewidencja gruntów i budynków obejmuje - w zakresie gruntów - informacje dotyczące w szczególności ich położenia, granic, powierzchni oraz rodzajów użytków gruntowych i ich klas bonitacyjnych. Sama zaś ewidencja gruntów i budynków stanowi system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie w sposób jednolity dla kraju informacji o gruntach, budynkach i lokalach (art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Moc wiążącą danych wynikających z ewidencji mają tylko te z nich, które dotyczą opisu gruntu (przedmiotu wpisanego do ewidencji), a nie dane dotyczące podmiotów lub stosunków prawnych obejmujących grunt (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1174/17, opub. w Lex nr 2430459). Tym samym okoliczność, że nieruchomości skarżących kasacyjnie są wpisane do ewidencji gruntów i budynków jako las nie mogła zostać pominięta w tej sprawie, ponieważ dopóki taki wpis widnieje w ewidencji gruntów, jest on podstawą do ustalania rodzaju tego gruntu (faktycznego wykorzystywania). Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.o.l. lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest grunt spełniający następujące kryteria: a) ma zwartą powierzchnię co najmniej 0,10 ha, b) jest pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony i c) jest przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowi rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo jest wpisany do rejestru zabytków. Trafnie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nieruchomości skarżących kasacyjnie objęte uproszczonym planem urządzenia lasu stanowią las w rozumieniu ww. przepisu. Nie budzi wątpliwości, że nieruchomości skarżących mają powierzchnię znacząco powyżej 0,10 ha i są pokryte roślinnością leśną (przede wszystkim sosnami zwyczajnymi, brzozami brodawkowatymi i dębami). Skarżący kasacyjnie podnoszą, że nie jest spełniona trzecia cecha definicji lasu, tj. przeznaczenie danego obszaru do produkcji leśnej. Wprawdzie pojęcie produkcji leśnej nie jest definiowane w ustawie o lasach, tym niemniej w orzecznictwie sądowym definiuje się je jako wzrost i rozwój drzewostanu oraz roślin stanowiących podszycie i runo na gruntach leśnych (tak NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1092/18, opub. w Lex nr 2799482). W orzecznictwie sądowym wskazano także, że sam fakt, że na danym obszarze znajduje się las wraz z roślinnością leśną wskazuje na jego przeznaczenie do produkcji leśnej (o ile nie stanowi rezerwatu przyrody lub nie wchodzi w skład parku narodowego albo nie jest wpisany do rejestru zabytków) – tak SN w wyroku z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I CSK 258/09, opub. w Lex nr 565990; SN w wyroku z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt IV CSK 353/08, opub. w Lex nr 527250. Mając powyższe należy stwierdzić, że definicja danej nieruchomości jako las nie zależy od tego, w jaki sposób właściciel takiej nieruchomości zamierza w przyszłości zagospodarować roślinność leśną znajdującą się na jego nieruchomości. Gdyby tak było, to wówczas nawet duże obszary pokryte zwartą roślinnością leśną nie byłyby lasami tylko dlatego, że właściciel takiej nieruchomości uznałby, że nie są one przeznaczone do produkcji leśnej. Prowadziłoby to do nieakceptowalnej sytuacji, w której stosowanie ustawy o lasach zależałoby od woli właściciela nieruchomości leśnej. W związku z tym nie można uznać za zasadnym zarzutu niewłaściwej interpretacji art. 3 u.o.l., ponieważ w tej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że nieruchomości skarżących kasacyjnie stanowiące część zwartego kompleksu leśnego o powierzchni wielokrotnie przekraczającej 0,10 ha stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach. Nie jest zasadny zarzut niewłaściwej interpretacji art. 5 ust. 1 pkt 2 u.o.l. zgodnie z którym nadzór nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa sprawuje starosta. W tej sprawie decyzję w pierwszej instancji wydał starosta. Zarzut niewłaściwej interpretacji przez Sąd pierwszej instancji art. 13 ust. 1 u.o.l. także jest niezasadny. Powołany przepis określa, że właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona nie wyjaśniła, na czym polegałaby nieprawidłowa wykładnia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ponadto art. 13 ust. 1 zawiera pięć punktów regulujących odrębne obowiązki właścicieli lasów i z treści samej skargi kasacyjnej także nie wynika, wypełnienia jakiego obowiązku skarżący kasacyjnie kwestionują. Niezasadny jest zarzut niewłaściwej interpretacji przez Sąd pierwszej instancji art. 19 ust. 2 u.o.l. Zgodnie z tym przepisem uproszczone plany urządzenia lasu - z wyjątkiem art. 19 ust. 3 i 4 tej ustawy który nie zachodzi w tej sprawie - sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Skoro las będący własnością skarżących kasacyjnie nie stanowi własności Skarbu Państwa, to powołany przepis zawierał normę kompetencyjną do sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.l. w tej sprawie uproszczony plan urządzenia lasu został sporządzony na zlecenie właściwego miejscowo starosty, po uprzednim przeprowadzeniu wynikającej z art. 21 ust. 2 ww. ustawy inwentaryzacji oraz po przeprowadzeniu postępowania uregulowanego w art. 21 ust. 4 i 5 u.o.l. Tym samym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji niewłaściwej interpretacji art. 21 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 – 5 u.o.l. jest także niezasadny. Nie są zasadnymi zarzuty niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji z art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 7 ust. 1 i art. 20 u.o.l. Także i w zakresie tych zarzutów skarżący kasacyjnie wyjaśniają, że ich niewłaściwe zastosowanie polegało na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w procesie ustalania uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów lub ich zmiany, skoro sami skarżący kasacyjnie kwestionują zasadność objęcia planem terenu, który w rzeczywistości nie jest lasem. Jak już zostało to wyjaśnione, trafnie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nieruchomości skarżących kasacyjnie stanowią las w rozumieniu ustawy o lasach. Nie nastąpiło niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. ponieważ przepis ten zawiera legalną definicję uproszczonego planu urządzenia lasu i taką definicją posługiwały się w tej sprawie zarówno organy administracyjne, jak i Sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 u.o.l. jest na tyle nieprecyzyjnie sformułowanym, że nie poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołany przepis określa różnorodne cele trwałej zrównoważonej gospodarki leśnej. Sąd drugiej instancji ocenia zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej, nie może zaś zastępować strony skarżącej kasacyjnie w doprecyzowywaniu lub poprawianiu postawionych Sądowi pierwszej instancji zarzutów. W związku z tym, że ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani też w jej uzasadnieniu nie wskazano, w jakim zakresie art. 7 ust. 1 u.o.l. został niewłaściwie zastosowany przez Sąd pierwszej instancji, zarzut ten nie może zostać poddany kontroli. Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 20 u.o.l. nie jest precyzyjnie sformułowany. Przepis ten bowiem zawiera dwa odrębne ustępy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.o.l. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych. Przepis ten dotyczy kontroli treści planu miejscowego i nie był podstawą do wydania w tej sprawie ani decyzji, ani też zaskarżonego wyroku. Także i art. 20 ust. 2 u.o.l. nie był stosowany w tej sprawie, ponieważ przepis ten określa, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Nie są zasadnymi zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, to zgodnym z prawem było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organy administracyjne w tej sprawie nie naruszyły art. 7 i art. 8 K.p.a. i prawidłowo ustaliły wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz należycie wyjaśniły okoliczności sprawy, w tym leśne przeznaczenie nieruchomości skarżących kasacyjnie. W związku z tym nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie przez organy administracyjne zasady swobodnej oceny dowodów oraz dokonania dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że wszystkie istotne okoliczności zostały prawidłowo ustalone, a organy nie zaniechały należytego ustalenia stanu faktycznego. Uwzględniono wszystkie niezbędne w sprawie dowody i na ich podstawie ustalono prawidłowo stan faktyczny sprawy. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne, to także nie może odnieść zamierzonego przez skarżących kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie ustalił, że w tej sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę skarżących. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.