I OZ 163/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II SPP/Lu 165/19 o odrzuceniu sprzeciwu A. B. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II SPP/Lu 165/19 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 25 września 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącej zmiany postanowienia referendarza sądowego tego Sądu z 23 kwietnia 2019 r. , sygn. akt II SPP/Lu 66/19. Powyższe postanowienie wraz ze stosownym pouczeniem zostało nadane na adres wskazany przez skarżącą. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 10 i 18 października 2019 r. zostało ona zwrócona do Sądu i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 24 października 2019 r., stosownie do art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Pismem z 4 listopada 2019 r. skarżąca wniosła "skargę" na ww. postanowienie, którą to Sąd potraktował jako sprzeciw. Zaskarżonym postanowieniem z 20 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw jako spóźniony. Podniósł, że w świetle powyższych okoliczności siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął dla skarżącej 31 października 2019 r., zaś skarżąca wniosła sprzeciw dopiero 4 listopada 2019 r. Sprzeciw ten podlegał więc odrzuceniu, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. B., podnosząc, że 23 października 2019 r. uzyskała informację z Poczty, że przesyłkę mogła odebrać do 25 października 2019 r. Podobną informację zawarto jej zdaniem na dokumencie awizo. Skarżąca nie mogła jednak osobiście odebrać korespondencji, którą zwrócono do sądu. Zdaniem skarżącej termin do złożenia sprzeciwu mijał 1 listopada 2019 r., a że był to dzień wolny od pracy, to pismo wniesione w kolejny dzień roboczy, tj. 4 listopada 2019 r. należy uznać za złożone w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje w art. 65 – 81 rozdziału 4 sposób doręczania stronom korespondencji sądowej. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego. Co do zasady osobom fizycznym doręczeń dokonuje się osobiście, jeżeli jednak adresata nie zastano w domu, to można tego dokonać dorosłemu domownikowi, zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Artykuł 73 p.p.s.a. reguluje sytuację, w której niemożliwe okazało się doręczenie korespondencji w powyższy sposób. Wówczas pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo urzędzie gminy (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (tzw. awizo) w terminie siedmiu dni umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata, a gdy jest to niemożliwie - na drzwiach (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w ww. terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie (§ 3). Zgodnie z art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia z czternastodniowego okresu, o którym mowa w § 1. Jak wynika z korespondencji, która została zwrócona do Wojewódzkiego Sądu, pierwsze zawiadomienie o piśmie sądowym, zawierającym postanowienie z 25 września 2019 r., zostało pozostawione na drzwiach mieszkania adresata 10 października 2019 r., zaś powtórne 18 października 2019 r. Bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., rozpoczął się z dniem pozostawienia pierwszego powiadomienia i zakończył 24 października 2019 r. Stosownie do powołanych wyżej przepisów w tymże dniu doszło do tzw. fikcji doręczenia korespondencji A. B. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. sprzeciw wnosi się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W świetle zaś § 2 ww. przepisu sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na to, że stosownie do procedury sądowoadministracyjnej skarżąca odebrała korespondencję z przedmiotowym postanowieniem 24 października 2019 r., to termin do wniesienia na nie zażalenia upłynął 31 października 2019 r. Zatem sprzeciw złożony 4 listopada 2019 r., jako wniesiony po upływie terminu, należało odrzucić, o czym prawidłowo orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Okoliczności podniesione przez skarżącą w przedmiotowym zażaleniu mogą stanowić ewentualnie podstawę do przywrócenia jej terminu do wniesienia sprzeciwu. Zauważyć bowiem należy, że nawet gdyby faktycznie na awizo otrzymanym przez skarżącą widniała błędna informacja o tym, że może ona odebrać korespondencję do 25 października 2019 r., to taka informacja nie mogła wpłynąć na ustawowo liczony bieg terminu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.