I SA/Wa 92/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Monika Sawa (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.P. i W. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących D. P. i W. P. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") postanowieniem z [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] (dalej jako "Burmistrz") z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości stanowiącej dz. nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...], gmina [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., działając z urzędu na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 oraz art. 97 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204), powoływanej dalej jako "u.g.n.", pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału dz. nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeśli jest on niezbędny dla realizacji celów publicznych. W niniejszej sprawie celem podziału jest wydzielenie działki pod drogę publiczną klasy dojazdowej – ul. [...] oraz drogę dojazdową ([...]) łączącą ul. [...] z ul. [...] i zapewnienie lepszej dostępności komunikacyjnej tego obszaru. Burmistrz zauważył, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru sołectwa [...] oraz części sołectwa [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] października 2017 r. nr [...]), powoływanego dalej jako "plan miejscowy", w jednostkach planistycznych: [...],[...] – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, [...] – projektowana droga publiczna klasy dojazdowej, [...] – istniejąca droga publiczna klasy dojazdowej – ul. [...]. Proponowany podział zakłada z kolei wydzielenie dz. nr [...] o pow. [...] ha – jednostka [...], dz. nr [...] o pow. [...] ha – jednostka [...], dz. nr [...] o pow. [...] ha – jednostka [...] i dz. nr [...] o pow. [...] ha – jednostka [...]. W ocenie Burmistrza, projektowana dz. nr [...] będzie mogła stanowić samodzielną działkę budowlaną i będzie mogła być zagospodarowania w sposób dotychczasowy, zaś projektowana dz. nr [...] jest działką "wynikową", powstałą z wydzielenia projektowanej dz. nr [...] przeznaczonej pod drogę dojazdową, która ze względu na swoje wymiary nie może stanowić samodzielnej działki budowlanej, jednak może zostać przyłączona na powiększenie nieruchomości sąsiedniej, tj. projektowanej dz. nr [...]. Zdaniem Burmistrza powyższe oznacza, że podział jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a więc spełnia przesłanki z art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. P. i W. P. (dalej jako "skarżący") podnieśli, że podział doprowadzi do znaczącego zmniejszenia powierzchni należącej do nich działki z [...] m2 do [...] m2, tj. o [...], co w praktyce uniemożliwi jej sprzedaż pod zabudowę. Skarżący podnieśli również, że nie zgadzają się na projektowany podział i utworzenie dz. nr [...], która znajdzie się po drugiej stronie wydzielonej drogi dojazdowej i będzie mogła zostać przyłączona do działki należącej do ich sąsiadów. W ocenie skarżących, nic nie stoi na przeszkodzie, aby projektowaną drogę dojazdową umiejscowić w granicy pomiędzy obecnymi dz. nr [...] i nr [...], czy też nr [...] i nr [...], zabierając z każdej z nich po równiej części. Skarżący wskazali również, że według określonych w planie miejscowym zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, dla terenów [...] i [...] minimalna powierzchnia działki wynosi [...] m2. Kolegium postanowieniem z [...] listopada 2019 r. utrzymało w mocy postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazało, że jak wynika z zapisów planu miejscowego projektowana dz. nr [...] znajduje się w jednostce [...] (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca), dz. nr [...] w jednostce [...] (projektowana droga publiczna klasy dojazdowej), dz. nr [...] w jednostce [...] (istniejąca droga publiczna klasy dojazdowej – ul. [...]), zaś dz. nr [...] w jednostce [...] (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca). Poza ww. ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych jednostek planistycznych (terenów), plan miejscowy zawiera przepisy ogólne, które obowiązują dla wszystkich terenów. Przepisem, który w istotny sposób kształtuje zagospodarowanie projektowanych działek budowlanych jest § 16 pkt 9 planu miejscowego regulujący zasady obsług parkingowej. W myśl tego przepisu "potrzeby parkingowe w całości należy zapewnić w granicach działek budowlanych inwestycji, na powierzchni terenu lub w garażu", a "wskaźniki minimalnej liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych - dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (tereny oznaczone symbolami od [...] do [...])" ustalony został jako "2 miejsca na jedno mieszkanie lub lokal mieszkalny lub lokal usługowy". Z ww. przepisów wynika, że zawarte w nich ustalenia są wiążące dla terenów oznaczonych na rysunku planu odpowiednim symbolem. W szczególności nie jest możliwe dokonanie podziału przedmiotowej nieruchomości w taki sposób, aby działka pod projektowaną drogę publiczną klasy dojazdowej [...] została wydzielona w granicy pomiędzy istniejącymi obecnie dz. nr [...] i nr [...], czy nr [...] i nr [...], gdyż byłoby to niezgodne z ustalonymi na rysunku planu miejscowego liniami rozgraniczającymi obszary o różnym przeznaczeniu, tj. obszary o symbolach [...],[...] i [...]. Kolegium wskazało dalej, że wskazane w § 33 pkt 3 lit. a i § 34 pkt 3 lit. a planu miejscowego "minimalne powierzchnie działki" odnoszą się wyłącznie do działek tworzonych w ramach procedury scalenia nieruchomości i ich ponownego podziału na działki gruntu, uregulowanej w art. 101-108 u.g.n. Z ww. przepisów planu miejscowego wynika, że chodzi o scalenie i ponowny podział nieruchomości położonych w granicach jednego obszaru, tj. albo w granicach obszaru "[...]", albo w granicach obszaru "[...]". Kolegium wskazało, że w § 33 i § 34 planu miejscowego nie zawarto regulacji określających - obok minimalnej powierzchni działki powstałej wskutek przeprowadzenia procedury scalenia i podziału nieruchomości - "minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych z podziału nieruchomości", takich jakie zostały zamieszczone w innych przepisach. Tym samym to, czy projektowana działka spełnia powierzchniowo warunki dla możliwości jej zabudowania wynika z ustaleń planu miejscowego, które określają maksymalną powierzchnię zabudowy, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej i powierzchnię przeznaczoną pod wymagane miejsca postojowe. Kolegium wskazało również, że zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m, co razem daje minimalną powierzchnię jednego stanowiska postojowego 12,5 m2. Dla projektowanej dz. nr [...] o pow. [...] m2 po odjęciu wymaganych 60% minimalnej powierzchni biologicznie czynnej ([...] m2) i powierzchni dwóch miejsc postojowych dla samochodów osobowych (25 m2) pozostaje do zabudowy powierzchnia [...] m2. Z § 34 pkt 2 lit. d planu miejscowego wynika zaś, że maksymalna powierzchnia zabudowy dla działki położonej w jednostce planistycznej "[...]" wynosi 30%, a zatem dla projektowanej dz. nr [...] maksymalna powierzchnia zabudowy wynosić będzie [...] m2. Nie ulega więc wątpliwości, że działka ta będzie mogła stanowić samodzielną działkę budowlaną i będzie mogła być zagospodarowana zgodnie z przeznaczeniem określonym dla działek położonych w jednostce planistycznej "[...]", tj. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Natomiast dz. nr [...] z uwagi na jej powierzchnię, nie będzie mogła stanowić samodzielnej działki budowlanej. Jej powierzchnia i kształt uwarunkowane są ustaleniami planu miejscowego, a w szczególności liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu, tj. teren "[...]" i "[...]". Wskazana natomiast w zaskarżonym postanowieniu możliwość wykorzystania tej działki w celu ewentualnego "powiększenia nieruchomości sąsiedniej", tj. projektowanej dz. nr [...], nie jest wiążąca dla skarżących. Działka ta mogłaby być również wykorzystywana przez skarżących na ich potrzeby np. w zakresie miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Jeżeli jednak skarżący nie mogliby korzystać z tej działki zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem, to wówczas będą oni mogli wystąpić do gminy, np. z żądaniem jej wykupienia na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.). W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając im naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 ust. 3 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie występuje cel publiczny co powoduje, że podział dz. nr [...] jest niezbędny; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących celu publicznego, o którym mowa w art. 97 ust. 3 u.g.n. i uznanie przez organy orzekające w sprawie, że podział jest podyktowany celem publicznym, podczas gdy w niniejszym przypadku nie dokonano wszelkich czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, który miałby przyświecać słusznym interesom obywateli oraz interesom społecznym i dokonanie podziału ze względu na znany tylko organowi interes. b) art. 10 § 1 K.p.a. przez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, co spowodowało, że doszło do wydania przez Burmistrza, a następnie utrzymane w mocy przez Kolegium, postanowienie, które pozytywnie opiniuje wstępny projekt podziału dz. nr [...], a który to podział w sposób rażący narusza interes skarżących. 3. interesu prawnego skarżących przez dokonanie wstępnego podziału należącej do nich nieruchomości w celu poszerzenia i wydzielenia nowej drogi publicznej, z części nieruchomości o powierzchni większej niż mogli się tego spodziewać, gdyby podział został dokonany na zasadzie równego traktowania stron. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że o przygotowywanym podziale należącej do skarżących nieruchomości uzyskali informację dopiero z postanowienia Burmistrza z [...] sierpnia 2019 r. Wcześniej nie byli informowani o żadnych planach w tym przedmiocie, czym naruszono art. 10 § 1 K.p.a. Powyższe jest o tyle istotne, że w wyniku podziału skarżący właściwie pozbawieni zostali możliwości korzystania z dz. nr [...], która zostanie niejako przypisana do działki sąsiedniej, mającej znaleźć się po drugiej stronie ulicy. Tym samym działka sąsiednia zostanie powiększona o 59 m. Wskazywane natomiast przez Kolegium inne rozwiązania wykorzystania tej działki, np. jako miejsca postojowe dla samochodów osobowych, nie może mieć praktycznego zastosowania, albowiem i tak korzyść odniosą właściciele działki sąsiedniej bez względu na to, czy działka zostanie przez nich wykupiona, czy też nie, gdyż znajduje się ona po drugiej stronie ulicy i przylega do dz. nr [...]. Skarżący zauważyli ponadto, że organy nie wyjaśniły, w jaki sposób miał zostać spełniony cel publiczny. Wskazano jedynie, że celem tym jest polepszenie komunikacji między ulicami. Dokonując wstępnego podziału nieruchomości nr 106/4 w sposób wskazany w postanowieniu Burmistrza doszło do sytuacji, w której działka skarżących została zmniejszona o 1/3 jej powierzchni, zaś inne sąsiadujące działki albo zostały zmniejszone co najwyżej o 1/5 lub w ogóle nie zostały poddane projektowi wywłaszczenia. Skarżący podkreślili, że na wydzielonej dz. nr [...] o pow. [...] ha, jedynie [...] m2 podlega zabudowie, a to świadczy o rażącym nieposzanowaniu prawa własność przez organy administracyjne, które w żaden sposób nie zastanowiły się nad konsekwencjami zmniejszenia w sposób drastyczny powierzchni zabudowy, co skutkować musi zmniejszeniem atrakcyjności działki. Taki podział podyktowany jest jedynie faktem, że skarżący nie mieszkają w gminie [...], i nie został na przedmiotowej działce wzniesiony żaden budynek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasady podziału nieruchomości regulują przepisy Działu III, Rozdział 1 (art. 92-100) u.g.n. Zgodnie z art. 93 ust. 1 zd. 1 tej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.). Wskazanie w art. 93 ust. 2 u.g.n., że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, w zasadzie określa treść i znaczenie kryterium podziału polegające na badaniu zgodności z planem miejscowym. Oznacza bowiem, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, a także czy podział służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Są to więc wyznaczniki oceny zgodności w ustaleniami planu - czy proponowany projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (tak: G. Bieniek i inni w "Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz" LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 2, str. 354 i nast.). Z zapisów i rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru sołectwa [...] oraz części sołectwa [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] z [...] października 2017 r. nr [...]) wynika, że planowana do podziału dz. nr [...] znajduje się na terenie, na którym przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą ([...]), projektowaną drogę publiczną klasy dojazdowej ([...]) oraz istniejącą drogę publiczną klasy dojazdowej – ul. [...] ([...]). Choć przedłożony do zaopiniowania projekt podziału przedmiotowej nieruchomości zakłada wydzielenie dz. nr [...] o pow. [...] ha w jednostce [...], dz. nr [...] o pow. [...] ha w jednostce [...], dz. nr [...] o pow. [...] ha w jednostce [...] i dz. nr [...] o pow. [...] ha w jednostce [...], to jednak w jego wyniku ma powstać dz. nr [...] o pow. [...] ha, która ze względu na swoje wymiary oraz kształt, nie będzie mogła stanowić samodzielnej działki budowlanej. Według bowiem zawartej w art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definicji, "działka budowlana" - to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Powstałe w wyniku proponowanego podziału działki nie są zatem wydzielone zgodnie z ustaleniami planu miejscowego w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie mamy wprawdzie do czynienia z terenem o różnym przeznaczeniu, lecz w wyniku zaproponowanego podziału doszło do sytuacji, że ustalone liniami wewnętrznego podziału działki wyznaczają działki gruntu niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym - a konkretnie chodzi o dz. nr [...] (powstałą po podziale). W ramach tego podziału uzyskała ona kształt, który uniemożliwia wykorzystanie jej na cele zabudowy mieszkaniowej z uwagi na jej powierzchnię. Działka ta oddzielona została ponadto od działki dzielonej (dz. nr [...]) projektowaną ulicą (dz. nr [...]), co w konsekwencji skutkuje tym, że przylega ona bezpośrednio do działki sąsiedniej (projektowanej nr [...]), która nie należy do skarżących. Opinia o zgodności podziału nieruchomości powinna opierać się natomiast na ustaleniach celu podziału oraz zamierzeń, co do dalszego zagospodarowania wydzielonych działek tak, by powstałe jednostki geodezyjne nie stały w sprzeczności z możliwością racjonalnego wykorzystania. Nie jest prawnie dopuszczalne dokonywanie takiego podziału ewidencyjnego nieruchomości, w wyniku którego powstaną działki gruntu niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym (zob. A. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin: "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz" Warszawa 2009, s. 467 in.). Należy mieć na uwadze, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości miałyby powstać działki, które mają co prawda przewidzianą w planie funkcję, ale każdej z nich nie da się zagospodarować zgodnie z tą funkcją w przewidziany w planie miejscowym sposób, to podział nie będzie spełniał warunku zgodności z planem miejscowym. Niewątpliwie ewidencyjny podział nieruchomości pełni rolę służebną wobec planu miejscowego i musi być zgodny zarówno z częścią graficzną, jak i z częścią tekstową planu (E. Bończak-Kucharczyk "Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami", System Informacji Prawnej LEX oraz M. Wolanin "Podziały i scalenia nieruchomości" C.H. BECK, Warszawa 2011). Organ zobowiązany jest zatem do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Podział geodezyjny musi uwzględniać warunki zawarte w planie miejscowym w taki sposób, aby obecni i ewentualni przyszli właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w tym planie. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie miejscowym, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w tym planie, a jeśli nie, to doprowadzić do niesprzecznej interpretacji planu zgodnie z aktami wyższego rzędu. Ocena ta dotyczy oczywiście całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. W niniejszej sprawie organy obu instancji orzekły, pozytywnie opiniując projekt podziału nieruchomości, że jest on zgodny z obowiązującym planem miejscowym, nie poddały jednak analizie zarzutu o braku możliwości zagospodarowania jednej z wydzielonych działek gruntu (dz. nr [...]). Organ zobowiązany jest natomiast do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli natomiast w wyniku podziału nieruchomości powstają działki, które mają co prawda przewidzianą w planie funkcję, ale każdej z nich nie da się zagospodarować zgodnie z tą funkcją w przewidziany w planie miejscowym sposób, to podział nie będzie spełniał warunku zgodności z tym planem. Pomijając powyższe, organy naruszyły przepisy postępowania (tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z 93 ust. 1 zd. 1 u.g.n.) w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią ustalenia i wykładnię prawa poczynione w niniejszym uzasadnieniu i ponownie ocenią, czy przedstawiony wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości jest zgodny z zapisami planu miejscowego w odniesieniu do każdej z mających powstać w wyniku tego podziału działek.