II OSK 1137/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 565/17 w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 21 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Gd 565/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (dalej: SKO w G.) z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej S. H. (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości. Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) oddaleniu skargi S. H. na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., znak: [...], pomimo że w powyższej decyzji z[...] marca 2013 r. SKO w G. nie wykazało, że zachodzą określone w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], oraz pomimo istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., znak: [...], b) nieprawidłowym przyjęciu, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. błędne uznanie przez SKO w G. w decyzji z [...] marca 2013 r., znak: [...], że przepis art. 155 k.p.a. co do zasady nie powinien mieć zastosowania do zmiany decyzji środowiskowej, a jeżeli już go stosować, to należy na taką zmianę uzyskać zgodę wszystkich stron, której nie uzyskano, oraz że nie stanowi rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., pominięcie w powyższej decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., znak: [...], przepisu art. 87 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), c) nieprawidłowym przyjęciu, że dopuszczalne było wskazanie przez organ administracji, tj. SKO w G., w decyzji z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], nowych, odmiennych podstaw prawnych stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], niż w uprzednio wydanej decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., znak: [...], o ile nowo powołane przepisy "kształtowały stan prawny sprawy, determinowany określonymi faktami prawotwórczymi w niej występującymi", co skutkowało niezasadnym oddaleniem przez WSA w Gdańsku skargi S. H. na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., znak: [...], która została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., polegającym na przyjęciu przez SKO w G., że decyzja wydana przez zastępcę Wójta Gminy S., z upoważnienia Wójta Gminy S., z [...] października 2010 r., znak: [...] (dalej: decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r.), zmieniająca decyzję Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2010 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej [...] w miejscowości N. na działce nr [...], zmienioną decyzją tego organu z [...] października 2010 r., znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 155 k.p.a., które to naruszenie w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez WSA w Gdańsku przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ustawy środowiskowej w zw. z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy Środowiskowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., znak: [...], pomimo że decyzja SKO w G. z [...] marca 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem tych przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez WSA w Gdańsku przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 130 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że decyzja administracyjna zmieniana na podstawie art. 155 k.p.a. (w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r.) musi być ostateczna w dniu wydania decyzji zmieniającej (w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., a nie w dniu, w którym decyzja zmieniająca (w niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r.), wywołuje skutki prawne, to jest w dniu, w którym decyzja zmieniająca stała się ostateczna lub natychmiast wykonalna, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem, że zmiana decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. została dokonana w stosunku do decyzji nieostatecznej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez WSA w Gdańsku przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 k.p.a. przez uznanie, że Wójt Gminy S., wydając decyzję z [...] października 2010 r., naruszył swoje kompetencje wynikające z k.p.a. i ustawy środowiskowej i oddalenie skargi na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., pomimo że decyzja SKO w G. z [...] marca 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem tych przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez WSA w Gdańsku przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy; II. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., której nieważność SKO w G. stwierdziło decyzją z [...] marca 2013 r., co do której SKO w G. odmówiło stwierdzenia jej nieważności decyzją z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], była dotknięta wadami, które uzasadniały odstąpienie od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od SKO w G. na rzecz skarżącej S. H. kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Ponadto, stosownie do treści przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wyrok Sądu I instancji jest dotknięty wadami polegającymi na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia wniosek o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Z decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r. nie wynika, że spełnione zostały przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie ze stanowiska Sądu I instancji, przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie wynika, aby konieczne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej zostały zrealizowane w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. Nie można podzielić poglądu Sądu I instancji, jakoby nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., błędne uznanie przez SKO w G. w decyzji z [...] marca 2013 r., że przepis art. 155 k.p.a. co do zasady nie powinien mieć zastosowania do zmiany decyzji środowiskowej, a jeżeli już go stosować, to należy na taką zmianę uzyskać zgodę wszystkich stron, której nie uzyskano. Według skarżącej kasacyjnie za niedopuszczalne trzeba uznać, w sytuacji wykazania przez stronę rażącego naruszenia przez SKO w G. przepisów prawa przy wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności, poszukiwanie i wskazywanie przez SKO "nowych" przyczyn nieważności i przedstawianie ich jako uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, decyzja SKO w G. z [...] marca 2013 r. rażąco naruszała art. 155 k.p.a. i art. 87 ustawy środowiskowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew odmiennemu twierdzeniu SKO w G., Wójt Gminy S. w pełni prawidłowo wydał decyzję o zmianie decyzji środowiskowej na podstawie art. 155 k.p.a. W piśmie procesowym z [...] marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie sprostował omyłkę pisarską w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Przystępując do oceny zasadności podstaw kasacyjnych, trzeba stwierdzić, że znaczna ich część pokrywa się w tym znaczeniu, że różnie sformułowane podstawy kasacyjne w istocie dotyczą tych samych przepisów prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji zasługuje w pełni na aprobatę. Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt I ppkt 2 i 3 oraz w pkt II ppkt 1 skargi kasacyjnej. Kluczowa kwestia w przedmiotowej sprawie, która była przedmiotem kontroli Sądu I instancji, dotyczyła legalności odmowy przez SKO w G. w decyzji z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] marca 2013 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji z [...] października 2010 r., zmieniającej decyzję środowiskową, zmienioną decyzją z [...] października 2010 r. Wyjaśnić należy, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W związku z powyższym należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji, który podzielił stanowisko SKO w G., wyrażone w decyzji z [...] marca 2013 r. co do tego, że decyzja Wójta Gminy z [...] października 2010 r. wydana została w stosunku do decyzji środowiskowej, o treści nadanej jej decyzją zmieniającą z [...] października 2010 r., która w dacie wydania decyzji z [...]października 2010 r. nie była jeszcze ostateczna. SKO w G. zasadnie uznało, że Wójt Gminy, orzekając o zmianie decyzji w dniu [...] października 2010 r. orzekał w odniesieniu do decyzji nieostatecznej, rażąco naruszając przepis art. 155 k.p.a., co dawało podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2010 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Artykuł 155 k.p.a. reguluje jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, zatem przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek w przepisie tym określonych (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 600/17, LEX nr 2657896). Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że nie do zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności oraz celów zasady ochrony trwałości decyzji ostatecznych, jest zaproponowana w skardze wykładnia przepisów art. 155 k.p.a., która dopuszcza możliwość uchylenia bądź zmiany decyzji, która w dacie podejmowania rozstrzygnięcia w trybie art. 155 k.p.a., nie byłaby jeszcze ostateczna. Z tego powodu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 130 § 1 k.p.a. Istotą postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym dotąd stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. ma dostarczyć odpowiedzi na pytanie, czy zaistniały wskazane w tym przepisie przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt II ppkt 1 skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Z treści art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tryb nadzwyczajny, przewidziany w art. 155 k.p.a., ma zatem charakter wyjątku od zasady. Tym samym, przesłanki stosowania art. 155 k.p.a. podlegają wykładni ścisłej. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt I ppkt 4 skargi kasacyjnej. Ma rację Sąd I instancji, że wbrew twierdzeniom skargi to nie SKO w G. naruszyło art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., ale Wójt Gminy S. wydając decyzję z [...] października 2010 r. Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt I ppkt 1 lit. a, b, c skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie można uznać, że istniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r., gdyż jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji uchybień w zakresie uzasadnienia decyzji organu oraz odniesienia się do wniosków skarżącej nie można zakwalifikować jako rażących, skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśnić należy, że wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a nie wynikać z jej uzasadnienia. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji częściowo błędne jej uzasadnienie, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu. Powtórzyć należy, że aby doszło do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie prawa musi być oczywiste, a zatem musi polegać na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a skutki wywołane przez decyzję uznaną za rażąco naruszającą prawo musiałyby być nie do zaakceptowania z punku widzenia wymagań praworządności. Za rażące naruszenie prawa nie mogą zatem być uznane wady uzasadnienia decyzji, które nie mają żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, ani rzekome uchybienie zasadzie legalizmu, na które powołano się w sposób jedynie ogólny w skardze kasacyjnej, bez wykazania, na czym konkretnie w niniejszej sprawie miałoby polegać naruszenie art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie norm o charakterze zasad ogólnych prawa, konieczne jest precyzyjne określenie konkretnych okoliczności procesowych, skutkujących naruszeniem tych przepisów. W skardze kasacyjnej brak jest precyzyjnego określenie konkretnych okoliczności procesowych, skutkujących naruszeniem art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. Natomiast uchybienia w uzasadnieniu decyzji SKO w G. z [...] marca 2013 r. pozostają bez wpływu na istnienie przesłanek nieważnościowych. W związku z tym SKO w G. w decyzji z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] marca 2013 r., znak: 1618/13. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi, które są całkowicie bezzasadne. Podstawą orzekania Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a. gdyż to ten przepis wskazuje, kiedy sąd nie uwzględnia skargi. Przede wszystkim stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanki wskazane przez skarżącą kasacyjnie jako skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, nie uzasadniały eliminacji z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć. Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną