II SA/Wa 1714/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2020 r. sprawy ze skargi P. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę. Zaskarżonym aktem utrzymano w mocy - na zasadzie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o komisjach lekarskich" - orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w W., (dalej jako "Komisja Rejonowa"), z [...] lutego 2019 r., którym uznano zwolnionego ze służby policjanta – [...] P. S. zwanego dalej "Funkcjonariuszem" - za niezdolnego do służby w Policji (w części A pkt 12), kwalifikując jako inwalidę trzeciej grupy, w związku ze służbą (w części C III pkt 3). Pod rozstrzygnięciem zamieszczono zapis: "Komisja wydała orzeczenie na podstawie dokumentacji orzeczniczo-leczniczej zgromadzonej do wydania zaskarżonego orzeczenia przez [...] Rejonową Komisję Lekarską w W.". Będzie on dalej określany mianem "Fraza". W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia organ – zwany dalej "Centralną Komisją" - przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Centralna Komisja, zapoznała się z odwołaniem Funkcjonariusza oraz zgromadzoną dokumentacją orzeczniczą; postanowiła wezwać go do badania komisyjnego; w odwołaniu wnoszono o uznanie związku schorzenia ze szczególnymi warunkami służby; Funkcjonariusz prawidłowo dwukrotnie wezwany na badanie - w terminach: [...] kwietnia 2019 r. oraz [...] maja 2019 r. - nie stawił się i nie przedłożył usprawiedliwienia, - w związku z tym Centralna Komisja postanawia utrzymać w mocy orzeczenie organu I. instancji, - zaburzenia [...] powodują inwalidztwo trzeciej grupy w związku ze służbą, ale bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; inwalidztwo jest czasowe; inne rozpoznawane schorzenia nie powodują inwalidztwa; orzeczenie Komisji Rejonowej wydano prawidłowo pod względem formalnym i merytorycznym, - zgodnie z treścią skierowania ocenie poddano związek występujących u Funkcjonariusza schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby; dalej przywołano ustalenia organu w danym zakresie. W skardze, gdzie kwestionowano orzeczenie wyłącznie w części dotyczącej zdolności do służby w Policji, zarzucono naruszenie: - art. 47 ust. 1 pkt 1 i następne ustawy o komisjach lekarskich, poprzez ujęcie w osnowie zaskarżonego orzeczenia rozstrzygnięcia nieprzewidzianego w tym akcie, - art. 39 ust. 5 zdanie ostatnie ustawy o komisjach lekarskich, poprzez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanego orzeczenia na okoliczności, które przemawiały za odmową mocy dowodowej i wiarygodności złożonych przez odwołującego wniosków dowodowych; ograniczono się jedynie do krótkiego wywodu; uzasadnienie nie odpowiada wymogom, o których mowa w art. 39 ust. 5 zdania ostatnie ustawy oraz uniemożliwia kontrolę prawidłowości wydanego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono: - analiza orzeczenia wskazuje na błąd kwalifikowany, polegający na stworzeniu w osnowie konstrukcji rozstrzygnięcia, które nie odpowiada normie wyrażonej w art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy o komisjach lekarskich; chodzi o zdanie dodane do osnowy – Frazę, - nie jest intencją Funkcjonariusza podważanie jakichkolwiek kwestii merytorycznych, zawartych w zaskarżonym orzeczeniu; chodzi wyłącznie o zwrócenie uwagi na kilka istotnych naruszeń przepisów ustawy, a także przepisów prawa procesowego; naruszenia te powodują, że rozstrzygnięcia organów obu instancji wymykają się spod kontroli sądowej, - proces orzeczniczy, który toczył się wobec Funkcjonariusza dotyczył stanu faktycznego, w którym został on skierowany do komisji lekarskiej - jako funkcjonariusz Policji w stanie czynnym - czyli pozostawał w służbie w Policji, - zgodnie z art. 39 ust. 5 zdanie ostatnie ustawy o komisjach lekarskich orzeczenie komisji lekarskiej ustalające trwałą niezdolność do służby winno zawierać szczegółowe uzasadnienie; na gruncie niniejszej sprawy organy obu instancji nie wywiązały się z obowiązków, jakie nakładała na nich dyspozycja danego przepisu; w obu orzeczeniach na próżno poszukiwać przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności - w szczególności w zakresie uznania, że inwalidztwo Funkcjonariusza nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby; w związku z tym wydane orzeczenia nie poddają się w zasadzie żadnej kontroli, - Komisje lekarskie - jako organy - winny wykazywać wzorową postawę w stosunku do przestrzegania obowiązujących przepisów; Funkcjonariusz nie może odpowiadać za błędy komisji lekarskiej, a - w chwili obecnej - poniósł niekorzystne konsekwencje; aby można było mówić, że organ należycie wywiązał się z powinności o których mowa w art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), musi to znaleźć potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, - Centralna Komisja dopuściła możliwość orzekania w sprawie bez udziału Funkcjonariusza; nie mógł się on zaś stawiać na badania z uwagi na długi wyjazd za granicę; w odwołaniu od orzeczenia Komisji Rejonowej podniesiono jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania; tym samym nie było wymagalne ponowne wzywanie Funkcjonariusza na dodatkowe badania; rzeczą organu odwoławczego było zaś odniesienie się do zarzutów, które w tym odwołaniu postawił; z którego obowiązku komisja lekarska się nie wywiązała. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja - w zakresie rozstrzygania w kwestiach, pozostających we właściwości sądu administracyjnego - nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy skonstatował, że - wobec rozpoznania u Funkcjonariusza konkretnej jednostki chorobowej, wymienionej zresztą w § 38 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. poz. 2035) - zasadne było określenie jego zdolności do służby w Policji jako niezdolnego (kat. – C). Ustalenie faktyczne organu w danym zakresie (diagnoza) jak i konstatacja, że zdiagnozowane schorzenie obliguje do uznania Funkcjonariusza za niezdolnego do służby nie było nawet w skardze kwestionowane. Z kolei podnoszona w uzasadnieniu skargi kwestia ustalenia związku danego schorzenia ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby pozostaje poza granicami kompetencji sądu administracyjnego. Przy tym rozstrzygnięcie decyzji w danym zakresie - co wynika jednoznacznie z części wstępnej skargi, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika - nie było zresztą skarżone. Przy tym skarga do sądu administracyjnego w tym przedmiocie musiałaby zostać odrzucona, jako niedopuszczalna. W tej sytuacji poza oceną Sądu musiały pozostać sygnalizowane w skardze kwestie, czy trafnie i wyczerpująco uzasadniono ocenę o braku związku określonego schorzenia - powodującego inwalidztwo trzeciej grupy - ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Z kolei uzasadnienie zaskarżonego aktu, w zakresie jakim podlega kontroli Sądu, jest w istocie lakoniczne. Nie zamyka to jednak w danym przypadku możliwości kontroli przesłanek, jakimi kierował się organ orzekając w sprawie. Podstawą jest bowiem konkretne rozpoznanie, poczynione przez lekarzy orzeczników zasiadających w komisjach lekarskich obu instancji, poczynione na podstawie załączonej dokumentacji medycznej, a obejmuje ona także m.in. historię choroby – z Poradni Zdrowia Psychicznego (tak k. 41 akt adm.). Określona diagnoza nie była też nawet kwestionowana w postępowaniu administracyjnym, a także na etapie skargi. W granicach rozpoznawanej przez Sąd sprawy nie postawiono też w odwołaniu Funkcjonariusza żadnych istotnych zarzutów, do których organ by się nie odniósł. Zresztą nie przywołano takowych nawet na etapie wnoszenia skargi. W takiej sytuacji nie uchybiono w sposób istotny wymogowi właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia, w zakresie w jakim mogłoby mieć to wpływ na wynik sprawy. Bezzasadne są zarzuty braku właściwego wyjaśnienia sprawy, w kontekście niestawienia się Funkcjonariusza na badania, gdy dwukrotnie skutecznie doręczono mu wezwanie, zaś ten nie poinformował Komisji o braku możliwości stawienia się przed nią. Jest to okoliczność niekwestionowana i znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych – tak zawiadomienia z [...] marca i [...]kwietnia 2019 r. wraz z zwrotnymi poświadczeniami odbioru, podpisanymi przez Funkcjonariusza (w aktach administracyjnych). Bez znaczenia dla wyniku sprawy jest, dlaczego Funkcjonariusz nie stawił się na badanie, czy przeszkoda miała w istocie charakter obiektywny i była nie do przezwyciężenia. Komisja nie miała bowiem w danym zakresie na dzień orzekania żadnej informacji. Wobec tego uzasadnione było rozstrzygnięcie sprawy na podstawie zebranego dotychczas materiału dowodowego. Przy tym ustalenia, co do występującego u Funkcjonariusza schorzenia, nie było kwestionowane. Nie jest też zasadny zarzut błędnego sformułowania rozstrzygnięcia. Zamieszczona w części wstępnej decyzji Fraza nie stanowi treści rozstrzygnięcia i – wedle brzmienia - ma wyłącznie charakter informacyjny. Pomimo miejsce jej zamieszczenia nie może budzić to żadnych wątpliwości. Nie prowadzi to także do braku komunikatywności wydanego orzeczenia w kontekście jego skutków prawnych - utrzymanie w mocy kwestionowanego aktu, wydanego w I. instancji. Sąd dostrzegł prawdzie z urzędu, że organ - wskazując podstawą prawną orzekania - przywołał błędną jednostkę redukcyjną - pkt 3 miast 1, w art. 47 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich. Uchybienie to jednak jest bez znaczenia w sprawie. Błąd ma bowiem charakter oczywistej omyłki, przy zestawieniu jednoznacznego brzmienia rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem. Nie naruszono więc przywołanych w skardze przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, zakreślających reguły kwalifikacji osób badanych pod kątem zdolności do służby w Policji. Sąd nie dostrzegł także z urzędu w zaskarżonym akcie wad, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - jak w sentencji wyroku.