II SA/Rz 1397/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokat J. B. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 /słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] października 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Zawiadomieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. nr [...] Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalnym z częścią gospodarczą, zlokalizowanym a działce nr 168/1 w P., gm. G. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) – dalej: "P.b.", organ I instancji zobowiązał K. S. i P. S. do przedłożenia ekspertyzy technicznej określającej jakość wykonania robót budowlanych przy opisanym wyżej budynku mieszkalnym z częścią gospodarczą. Uwzględniając zażalenie zobowiązanych, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. postanowienie organu I instancji uznając, że zgromadzony materiał dowodowy oraz uzasadnienie zaskarżonego zażaleniem rozstrzygnięcia nie potwierdzają, ze w sprawie zachodzą okoliczności wymienione w art. 81 c ust. 2 P.b. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256) – dalej: "K.p.a.", umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postawianie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z rozbudową od strony południowej budynku mieszkalnego z częścią gospodarczą na działce nr 168/1 w P. Zdaniem organu I instancji, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wykazano, że sporny budynek mieszkalny z częścią gospodarczą został rozbudowany od strony południowej. Ponadto przy ścianie północnej budynku zrealizowano budynek gospodarczy oraz nadbudowano część północną obiektu poprzez podniesienie konstrukcji dachu o około 1 m. Organ podał, że roboty te zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej i w różnym czasie, wobec czego, z uwagi na odrębne uregulowania prawne mające zastosowanie, roboty te objęto odrębnymi postępowaniami. PINB wskazał, że opisywane postępowanie dotyczyło rozbudowy budowy od strony południowej. Organ I instancji podał, że sporna rozbudowa posiada wymiary zewnętrzne 7,45 – 3,35 m. Została zrealizowana w konstrukcji murowanej i posiada jednospadowy dach, ze spadkiem w kierunku własnej działki. Ściana zachodnia rozbudowy nie stanowi linii prostej – część usytuowano w granicy działki, a część bezpośrednio przy granicy, w odległości maksymalnie 0,6 m. Ustalono, że w rozbudowanej części znajduje się kotłownia węglowa ze składem opału oraz pralnia. Ustalono również, że rozbudowa został dokonana w latach 1973 – 1974 r., a zatem pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r. Nr 7, poz. 46 z późn. zm.), która obligowała inwestorów do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego. Mając na uwadze powyższe PINB podał, że stosownie do art. 103 ust. 2 P.b., sprawa podlegała rozpatrzeniu w odarciu o przepisy dotychczasowe, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). Zdaniem organu, brak jest podstaw do uznania, że w przypadku spornej rozbudowy zachodzą okoliczności wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obligujące do wydania nakazu rozbiórki. Działka nr 168/1 nie jest aktualnie objęta postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w zasobach archiwalnych Gminy G. nie odnaleziono dokumentów takich planów z lat 1973 – 1974. Wobec jednak ustalenia, że sam budynek mieszkalny został zrealizowany legalnie, brak jest podstaw do uznania, że rozbudowę obiektu dokonano na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Brak jest również podstaw do uznania, że rozbudowa powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Na podstawie protokołów kontroli okresowych okazanych przez właścicieli obiektu ustalono, że budynek znajduje się w należytym stanie technicznym, zapewniającym dalsze bezpieczne użytkowanie. Z protokołu okresowej kontroli stanu technicznego przewodów kominowych wynika, że mistrz kominiarski dokonał sprawdzenia przewodów kominowych: dymowych, spalinowych i wentylacyjnych w budynku, w tym podłączenia kotła c.o. na paliwo stałe oraz kotła gazowego, a także kratek wentylacyjnych, nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości. Brak jest zatem podstaw do nałożenia na właścicieli obiektu nakazu wykonania określonych robót budowlanych na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. To zaś czyni postępowanie administracyjne bezprzedmiotowym i obligowało do jego umorzenia w całości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. W. (dalej: "skarżący"), zarzucając rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Organ I instancji nie przeprowadził dowodu z okazanych przez skarżącego fotografii i nie zwrócił się do biegłego z zakresu budownictwa o sporządzenie ekspertyzy na okoliczność daty realizacji rozbudowy. Skarżący podniósł, że sporna rozbudowa nie została wykonana w latach 1973 – 1974. W ocenie odwołującego się, na szkicu polowym sporządzonym przez geodetę w dniu 13 lutego 1974 r. uwidoczniony jest gnojownik, a nie jak przyjął organ – rozbudowa obiektu. Tym bardziej, że w latach 1973 – 1974 r. budynek pełnił funkcję wyłącznie gospodarczą, wobec czego niemożliwa była jego rozbudowa o część mieszkalną. Ponadto skarżący zakwestionował stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zdaniem odwołującego się, rozbudowa została wykonana z materiałów łatwopalnych, a przeznaczenie jej pod lokalizację kotłowi stwarza realne niebezpieczeństwo pożarowe dla budynków sąsiednich. Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Podzielając w całości stanowisko organu I instancji odnośnie ustalenia daty realizacji rozbudowy budynku oraz jej kwalifikacji jako samowoli budowlanej organ odwoławczy podał, że zasadą wynikającą z przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. jest legalizacja samowoli budowlanej. W ocenie organu odwoławczego, z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że obiekt został zrealizowany zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i znajduje się w dobry stanie technicznym, bez konieczności dokonania zmian lub przeróbek. Zasadnie zatem organ I instancji umorzył prowadzone postępowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Z. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowania w sytuacji, gdy postępowanie nie było bezprzedmiotowe; 2. art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 z związku z art. 7, art. 8 § 1, art. 9 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organów obu instancji w sposób wnikliwy oraz niezebranie dowodów w postępowaniu; 3. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 8 i art. 15 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, podniesionych w treści odwołania przez skarżącego; 4. art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP w zw. art. 127 § 1 i w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz pozbawienie strony prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez uprawniony organ, a przez to również prawa do odwołania się od decyzji organu I instancji i merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy; 5. art. 81 w związku z art. 10 § 1 K.p.a, poprzez uznanie okoliczności sprawy za udowodnione bez zapewnienia stronie możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów pomimo że z treści uzasadnienia decyzji wynika, iż dowody takie były gromadzone, a przez to pozbawienie jej praw czynnego udziału w postępowaniu, 6. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy rozbudowa budynku położonego na działce nr 168/1 po jego południowej stronie, w której znajduje się kotłownia węglowa z przewodami kominowymi i składem opału stanowi zagrożenie dla skarżącego, albowiem jest to materiał łatwopalny, znajdujący się na granicy działki skarżącego, zaś opary z wybudowanych kominów dostają się bezpośrednio do pokoju skarżącego, co zagraża jego zdrowiu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu – art. 151 P.p.s.a. Realizując swoją kompetencję Sąd dokonał kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w wyniku której ostateczne konkluzje nie pozwalają na sformułowanie oceny negatywnej, skutkującej jej uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności. Stan faktyczny sprawy ustalono prawidłowo, stosując się do reżimów statuowanych przepisami K.p.a. Również podstawa prawna kwestionowanej decyzji została zrekonstruowana prawidłowo, a wywiedzione na jej podstawie skutki prawne są adekwatne do poczynionych ustaleń. Syntetyzując ustalenia, które w sprawie mają istotne znaczenia należy podać: I. Na działce nr 168/1 znajduje się budynek mieszkalno-gospodarczy. Część mieszkalna – drewniana (6,8m x 11,5m) powstała w latach 20-tych XX wieku. Budynek został rozbudowany o część gospodarczą – murowaną (7,45m x 6,10m) na podstawie pozwolenia na budowę wydanego jesienią 1970 roku – ewidencja pozwoleń na budowę wydanych w roku 1970 przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]. Sąd podziela stanowisko organów, nie kwestionowane również przez żądną ze stron, że w podanym kształcie budynek został zrealizowany legalnie. II. W latach 1973-1974 część gospodarcza – murowana została rozbudowana od strony południowej. W tej materii istniał spór pomiędzy stronami i został przez organ rozstrzygnięty prawidłowo. Sąd zwraca uwagę, że szkic polowy nr [...] z [...] maja 1973 roku wskazuje na zlicowanie ścian budynku gospodarczego i mieszkalnego do strony południowej. Kolejny szkic nr [...] z [...] lutego 1974 roku uwidacznia natomiast, że od strony południowej budynku gospodarczego dokonano rozbudowy. Zakres rozbudowy o 3,35m. w stronę południową jest potwierdzony również szkicem granicznym z [...] października 2010 roku oraz szkicem polowym nr [...] z czerwca 2014 roku. Ustalenia poczynione w oparciu o przedmiotowe dokumenty, są prawidłowe i korelują z zeznaniami i wyjaśnieniami złożonymi przez P. S., K. S. oraz J. W. W szczególności świadek powołany na wniosek skarżącego wyjaśnił, że część murowana wykorzystywana była na stajnię w latach 70-tych XX wieku, świadek nie wiedział natomiast, jakie miała przeznaczenie w okresie późniejszym. Odnośnie gnojownika świadek zeznał, że widział go jakieś 20 lat temu, ale nie wskazał, czy znajdował się on w miejscu obecnej rozbudowy. Przeciwko tej tezie świadczą zeznania K. S., która wyjaśniła, że gnojownik znajdował się w miejscu obecnej wiaty, a więc dalej w stronę południową od obecnej rozbudowy. Za takim wnioskiem – na co nie zwróciły uwagę organy – przemawia również szkic nr [...] z [...] lutego 1974 roku. Należy bowiem odnotować, że nad częścią rozbudowaną zaznaczono liniami kształt połaci dachu – więźby dachowej. Potwierdza to zatem tezę, że zaznaczona już w 1974 roku rozbudowana od strony południowej część budynku nie stanowiła gnojownika. Dodatkowym argumentem – przywołanym przez organ – jest fakt, iż nie została ona w żaden sposób oznaczona, jako gnojownik – podnoszona w skardze kwestia symbolu "gn" jest bez znaczenia. Z wyłożonych wyżej względów Sąd podziela ostateczne konkluzje organów, że do rozbudowy budynku od strony południowej doszło już w roku 1974. III. Budynek mieszkano-gospodarczy został jeszcze nadbudowany (nad częścią gospodarczą) a w części północnej wybudowano budynek gospodarczy. Wymienione prace zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej. Organ nadzoru w tej materii prowadzi odrębne postępowania administracyjne. Konsekwencją ustalenia, że samowoli budowlanej polegającej na rozbudowie budynku od strony południowej dokonano w roku 1974, jest konieczność uwzględnienia postanowień art. 103 ust. 2 u.p.b., który stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd podziela ocenę organów, że wykonane roboty budowlane, na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 roku – Prawo budowlane, Dz. U. nr 7 poz. 46) oraz wydanych do niej aktów wykonawczych, wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a ponieważ takowego nie uzyskano, zastosowanie znajdą przepisy art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 roku. Adekwatnie do treści powołanego przepisu obiekty budowlane lub ich części (...) wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W kwestii warunku określonego w art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b. z 1974 roku organy prawidłowo założyły, że skoro pierwotny budynek mieszkalno-gospodarczy został wybudowany legalnie, to przyjąć trzeba, że rozbudowana część gospodarcza od strony południowej znajduje się na terenie, na którym zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym dopuszcza się zabudowę, o takim charakterze (gospodarczym). Ponadto w latach 2000-2001 działka 168/1 objęta była postanowieniami MPZP uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 1994 roku. Przedmiotowa działka leżała w obszarach istniejących upraw ogrodniczych i sadowniczych (BR1), przy czym dopuszczano na tym terenie zabudowę siedliskową oraz zabudowę o innych funkcjach, w tym budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Uwzględniając powyższy fakt, oraz uchwałę NSA z 16 grudnia 2013 roku, sygn. II OPS 2/13 zasadnie wykluczono wystąpienie podstaw rozbiórkowych z art. 37 ust. 1 pkt 1 u.p.b. z 1974 roku. Odnośnie do ewentualnego powodowania przez rozbudowaną część budynku niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia organ podał, że rozbudowa posiada wymiary zewnętrzne 7,45 – 3,35 m., została zrealizowana w konstrukcji murowanej i posiada jednospadowy dach, ze spadkiem w kierunku własnej działki, dach pokryty jest blachą – rozbudowa wykonana jest w całości z materiałów nierozprzestrzeniających ognia. Rozbudowa nie jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wydziela szkodliwych oparów, zapachów, pyłów. W rozbudowanej części znajduje się kotłownia węglowa ze składem opału oraz pralnia. Przedmiotowa rozbudowa stanowi integralną część pierwotnego budynku mieszkalno-gospodarczego, jest od wielu lat użytkowana. Wychodząc z takiego założenia organy przyjęły, że stosownie do postanowień art. 62 ust. 1 u.p.b. budynek powinien być poddawany okresowym kontrolom, w związku z czym wezwano właścicieli do przedłożenia potwierdzenia tego faktu. Z protokołu okresowej kontroli stanu technicznego budynku, w tym i rozbudowanej części południowej wynika, że elementy konstrukcyjne budynku, znajdują się w należytym stanie technicznym, zapewniającym dalsze bezpieczne użytkowanie, Z aktualnego protokołu okresowej kontroli stanu technicznego przewodów kominowych wynika, że mistrz kominiarski dokonał sprawdzenia przewodów kominowych: dymowych, spalinowych i wentylacyjnych w budynku, w tym podłączenia kotła c.o. na paliwo stałe oraz kotła gazowego, a także kratek wentylacyjnych, nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości. Z protokołu kontroli instalacji gazowej, wynika iż jest ona szczelna. Pomyślnie wypadła również kontrola instalacji elektrycznej. Trafnie zatem przyjęto, że brak jest podstaw do nałożenia na właścicieli obiektu nakazu wykonania określonych robót budowlanych na podstawie art. 40 u.p.b. z 1974 r. Na marginesie należy odnotować, że budynek mieszkalny na działce skarżącego (nr 169) znajduje się w odległości 8,3 metra od budynku na działce 168/1, a zatem zachowano rygory przewidziane § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. 2019r. poz. 1065. Wyeksponować również należy, w kontekście podnoszonych w skardze zarzutów, że zagrożenie, o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 roku ma mieć charakter realny i bezpośredni. Takich cech nie dowodzi stwierdzenie, że rozbudowana część składa się materiałów łatwopalnych, a opary bezpośrednio przedostają się do budynku skarżącego. Jeszcze raz Sąd zaznacza: rozbudowana część jest murowana, przykryta dachem z blachy, a odległość od budynku skarżącego wynosi więcej niż 8 metrów. Bezpośrednie zagrożenie w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 u.p.b. z 1974 roku nie występuje. W tym stanie rzeczy Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania skarżonej decyzji. Nie znajdują uzasadnienia żądania skarżącego co do konieczności prowadzenia szczegółowego postępowania – z wykorzystaniem wiadomości biegłego – odnośnie do daty powstania rozbudowy. Skarżący konsekwentnie kwestionuje te ustalenia przyjmując, że w latach 70-tych w części południowej istniał gnojownik, a nie rozbudowana część budynku gospodarczego, natomiast samej rozbudowy dokonano po roku 2000. Zebrany w sprawie materiał dowodowy organ prawidłowo uznał za wystarczający, a prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w tej materii i to z wykorzystaniem biegłego, stanowiłoby nieuzasadnione przedłużenie postępowania. Zgromadzone dowody i poczynione na ich podstawie ustalenia bezspornie dowodzą tego, że rozbudowy dokonano w roku 1974. Sąd podziela stanowisko organów, że podstawową dyrektywą w postępowaniach nadzorczych jest zasada legalizacji. Jeżeli wzniesiony samowolnie obiekt budowalny spełnia wymogi techniczne, jest bezpieczny i nie narusza interesów osób trzecich, należy umożliwić – w ramach obowiązujących przepisów prawa – jego legalizację. Organ nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego tak długo, aby wykazać stawianą przez skarżącego tezę, uniemożliwiającą legalizację w trybie przepisów u.p.b. z 1974 roku. Poczynione przez organ ustalenia są wystarczające i prawidłowe. Skarżący zarzuca, że nie mógł wypowiedzieć się co do zgromadzonego materiału dowodowego, nie wyjaśnia jednak konkretnie, jakiej czynności nie mógł podjąć, i jak przełożyło się to na wynik rozstrzygnięcia. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia odwołania, sformułował w nim szereg zarzutów, aktywnie uczestniczył – przez pełnomocnika – w postępowaniu prowadzonym w obu instancjach. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 250 § 1 P.p.s.a.