VI SA/Wa 326/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Ministra Energii z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji przepisów dotyczących opłaty zapasowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych z [...] sierpnia 2018 r. 2. zasądza od Ministra Energii na rzecz "E." Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Minister Energii (dalej "ME", "Organ II instancji" lub "Organ") decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), dalej "K.p.a." oraz art. 17 ust 2 i art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1323), dalej "ustawa o zapasach", w zw. z art. 10 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168 z późn. zm.), dalej "u.s.d.g.", po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") od decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych (dalej "Prezes ARM" lub "Organ I instancji") Nr [...] z [...] sierpnia 2018 r., w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów dotyczących tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z 13 czerwca 2017 r. Spółka wystąpiła do Prezesa ARM, o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa, na podstawie art. 10 u.s.d.g. We wniosku Strona sformułowała pytanie czy w świetle art. 2 pkt 2 lit. k w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy o zapasach, a także w zw. z art. 2 pkt 19, art. 3 ust. 5 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach, jak również § 2 pkt 9 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych objętych systemem zapasów interwencyjnych oraz wykazu paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1806), dalej "rozporządzenie MG", dokonanie czynności stanowiącej przywóz, w rozumieniu ustawy o zapasach, którego przedmiotem będzie produkt klasyfikowany do kodu CN 2710 19 29, który ze względu na swoje właściwości nie nadaje się do wykorzystania jako paliwa silnikowe, będzie skutkował nałożeniem kary pieniężnej przez Prezesa ARM, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach, w związku z nieutworzeniem i nieutrzymywaniem zapasów obowiązkowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach. Spółka stanęła na stanowisku, że dokonanie ww. czynności nie będzie skutkować nałożeniem kary pieniężnej przez Prezesa ARM. W ocenie Strony sankcja z art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy o zapasach jest ograniczona jedynie do podmiotów - producentów lub handlowców w rozumieniu art. 2 pkt 18 i 19 ustawy o zapasach. Wobec powyższego, bez ustalenia czy spełniona jest przesłanka statuująca Spółkę jako producenta lub handlowca w rozumieniu ustawy o zapasach, nie jest możliwe stwierdzenie, czy zastosowanie do Spółki może mieć ww. sankcja. Zatem w ocenie Spółki do prawidłowej interpretacji art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach niezbędne jest dokonanie wykładni przepisów tej ustawy odnoszących się do obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, a więc do regulacji zawartych w treści formułowanego przez Spółkę pytania. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Prezes ARM wydał postanowienie, w którym odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Stanął bowiem na stanowisku, że pod pozorem wniosku o wydanie interpretacji w zakresie nakładania kar pieniężnych, Spółka wystąpiła o wydanie interpretacji przepisów normujących sposób tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych. Przepisy te nie mogą w ocenie Organu I instancji stanowić przedmiotu interpretacji, zgodnie z art. 10 u.s.d.g. Prezes ARM stanął również na stanowisku, że wniosek o wydanie interpretacji w trybie art. 10 ust. 1 u.s.d.g., nie może dotyczyć przepisów, z którymi związane są jedynie dalsze konsekwencje prawne w postaci odrębnie uregulowanego obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez ME. Na postanowienie Organu II instancji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd" lub "WSA w Warszawie"). Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2419/17, uchylił zaskarżone postanowienie ME oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Prezesa ARM. W ocenie WSA w Warszawie Spółka miała prawo a priori domagać się wydania pisemnej interpretacji w zakresie wystąpienia, bądź nie, jednej z przesłanek normy penalizującej określone zachowanie strony, jakie miało być przedmiotem jej działalności gospodarczej. Sąd wskazał, że wniosek strony należy rozpatrzyć merytorycznie. Na skutek ww. wyroku Prezes ARM wydał decyzję, w której stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku w sprawie interpretacji przepisów prawa jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Organ I instancji wskazał, że ustawodawca zdecydował o wprowadzeniu do ustawy o zapasach definicji produktów naftowych i paliw niezależnych od definicji zawartych w ustawie - Prawo energetyczne oraz w ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Dla uznania konkretnego produktu naftowego za paliwo w rozumieniu ustawy o zapasach istotne jest spełnienie przez ten produkt wymogów określonych w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października 2008 r. w sprawie statystyki energii (Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1, z późn. zm.), dalej "rozporządzenie 1099/2008". Zgodnie zaś z rozporządzeniem MG wyroby objęte kodem CN 2710 19 29 kwalifikuje się do innych naft. Z kolei stosownie do rozporządzenia 1099/2008 inne nafty to rafinowany produkt destylacji ropy naftowej wykorzystywany w sektorach innych niż transport lotniczy, który destyluje w temperaturze pomiędzy 150°C a 300°C. W ocenie Prezesa ARM z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika wprost, że Spółka w ramach prowadzonej działalności nabywa produkty zakwalifikowane do kodu CN 2710 19 29 i następnie dokonuje ich przywozu na terytorium Polski. Tym samym spełnia definicję legalną "handlowca" w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach, co rodzi ustawowy obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej i paliw. Zdaniem Organu I instancji ustawa o zapasach w żadnym punkcie nie określa, że przywóz jedynie tych wolumenów produktów naftowych, które użytkownik wykorzysta do celów napędowych wiąże się z obowiązkiem tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych, bowiem tylko takie produkty można uznać za paliwo. Ustawa o zapasach w art. 2 pkt 2 w sposób jednoznaczny określa, że dla uznania konkretnego produktu za paliwo istotne jest nie przeznaczenie, ale spełnienie przez ten produkt parametrów fizykochemicznych i dotyczy to wszystkich pośrednich produktów destylacji niezależnie od ich zastosowania. Pomimo, że Spółka nie zajmuje się dystrybucją paliw objętych obowiązkiem koncesyjnym, nie posiada koncesji na obrót paliwami ciekłymi, to jednakże zamierza dokonywać przywozu produktów występujących pod nazwami handlowymi [...],, [...], [...], [...], które stanowią frakcje średnie ropy naftowej oznaczone kodem CN 2710 19 29. W związku z tym, w ocenie Prezesa ARM, aby produkty naftowe oznaczone kodem CN 2710 19 29 wyszczególnionym w § 2 pkt 9 rozporządzenia MG, mogły być zakwalifikowane do paliw w rozumieniu ustawy o zapasach, ich właściwości fizykochemiczne muszą odpowiadać parametrom określonym w obecnym załączniku do rozporządzenia 1099/2008, tzn. ich zakres temperatury wrzenia musi zawierać się w przedziale 150°C - 300°C. Natomiast z załączonych do wniosku kart charakterystyki wymienionych produktów naftowych wynika, że produkt o nazwie handlowej: [...] destyluje w przedziale od 193°C do 245°C, [...] destyluje w przedziale od 238°C do 257°C, [...] destyluje w przedziale od 230°C do 275°C, [...] destyluje w przedziale od 210°C do 250°C. Wobec powyższego, w ocenie Prezesa ARM zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające uznać przedmiotowe produkty o kodzie CN 2710 19 29 za paliwo w rozumieniu ustawy o zapasach, z przywozem którego wiąże się obowiązek utworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw. Pismem z 4 września 2018 r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji Prezesa ARM, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem Spółki. Po rozpatrzeniu odwołania, ME utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARM. W uzasadnieniu decyzji Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o zapasach paliwa to produkty naftowe określone w pkt 2 lit. f-n, w tym również zawierające dodatki bez względu na ich ilość. Z przepisu art. 2 pkt 3 lit. f-n wynika natomiast, że paliwami są gaz płynny (LPG), benzyny silnikowe, benzyny lotnicze, paliwa typu benzyny do silników odrzutowych, paliwa typu nafty do silników odrzutowych, inne nafty, oleje napędowe, lekkie oleje opałowe i pozostałe oleje napędowe, ciężkie oleje opałowe, określone w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia 1099/2008. Zgodnie zaś z tym załącznikiem obowiązującym w dniu złożenia przedmiotowego wniosku (13 czerwca 2017 r.) "inne nafty" to rafinowany produkt destylacji ropy naftowej wykorzystywany w sektorach innych niż transport lotniczy, który destyluje w temperaturze pomiędzy 150°C a 300°C. Definicje zawarte w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia 1099/2008 odwołują się do obiektywnych cech produktów naftowych, przede wszystkim do ich cech fizykochemicznych. Ustawa o zapasach w sposób jednoznaczny określa, że dla uznania konkretnego produktu za paliwo istotne jest nie przeznaczenie produktu ale spełnienie przez ten produkt warunków określonych w rozporządzaniu 1099/2008. ME wskazał również, że w dniu 30 listopada 2017 r. weszło w życie rozporządzenie Komisji (UE) 2017/2010 z dnia 9 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008. Z treści zawartej w rozdziale 4 załącznika B w jego obecnym brzmieniu wynika, że o ile nie określono inaczej, w kategorii ROPA NAFTOWA I PRODUKTY NAFTOWE gromadzone są dane odnoszące się do wszystkich nośników energii wymienionych w załączniku A rozdział 3.4. OLEJ (ropa naftowa i produkty naftowe). Oznacza to, że definicje produktów naftowych zawarte przed 30 listopada 2017 r. w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008 zostały zastąpione definicjami zawartymi w załączniku A rozdział 3.4. OLEJ (ROPA NAFTOWA I PRODUKTY NAFTOWE). Wskutek powyższego, zawarte w ustawie o zapasach odesłanie bezpośrednie do załącznika B rozdział 4 rozporządzenia 1099/2009 przekształciło się w odesłanie kaskadowe - do załącznika A rozdział 3.4. Jak wynika natomiast z pkt 3.4.16. załącznika A rozporządzenia 1099/2008 pod tytułem "INNE RODZAJE NAFTY" należy rozumieć "Rafinowany produkt destylacji ropy naftowej wykorzystywany w sektorach innych niż transport lotniczy. Temperatura destylowania mieści się w zakresie 150-300°C". W istocie zatem definicja "innych naft" na gruncie rozporządzenia 1099/2008 nie zmieniła się. Ponadto Organ II instancji podkreślił, że z delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 5 pkt 1 ustawy o zapasach wynika, że szczegółowy wykaz surowców oraz produktów naftowych uwzględnianych podczas ustalania ilości zapasów interwencyjnych zostanie określony w drodze rozporządzenia z uwzględnieniem obowiązującej klasyfikacji Nomenklatury Scalonej (kody CN) według załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z 07.09.1987, str. 1) dalej "rozporządzenie 2658/87". Oznacza to po pierwsze, że kody CN są tylko jedną z wytycznych uwzględnianych podczas określania wykazu surowców i produktów naftowych uwzględnianych podczas ustalania ilości zapasów interwencyjnych. Po drugie, że ustalając wykaz surowców i produktów naftowych ustawodawca powinien posłużyć się aktualną klasyfikacją Nomenklatury CN (kodami CN) nie zaś definicjami produktów zawartymi w tej klasyfikacji. Ustawodawcę obowiązują bowiem definicje produktów zawarte w rozporządzaniu 1099/2008. Rozporządzenie wydawane na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o zapasach nie ma "być zgodne" - jak chce Spółka, z Nomenklaturą Scaloną (kodami CN) lecz z rozporządzeniem 1099/2008. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania danego produktu do konkretnej kategorii paliw na gruncie ustawy o zapasach ma zatem spełnienie przez niego warunków określonych dla tej kategorii produktów w rozporządzaniu 1099/2008, nie zaś jego klasyfikacja do określonej kategorii produktów w ramach Nomenklatury Scalonej. Taka wykładnia przepisów ustawy o zapasach oraz rozporządzania MG w sprawie surowców odpowiada dyrektywie Rady 2009/119/WE z dnia 14 września 2009 r. nakładającej na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów ropy naftowej lub produktów ropopochodnych (Dz. Urz. UE L 265 z 09.10.2009, str. 9), dalej "dyrektywa zapasowa", której wdrożeniu służyły ustawa o zapasach. Zgodnie bowiem z art. 2 lit. i tej dyrektywy "zapasy naftowe" oznaczają zapasy nośników energii wymienionych w rozdziale 3.4 załącznika A do rozporządzenia (WE) nr 1099/2008. Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego, zostało wydane rozporządzenie MG i zgodnie z § 3 tego rozporządzenia producenci i handlowcy, obliczając wymaganą ilość zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, uwzględniają surowce i produkty naftowe wskazane w § 2 pkt 1 i 2 oraz pkt 4-12. W § 2 pkt 9 rozporządzenia MG wskazano inne nafty oznaczone kodami CN 2710 19 25 i CN 2710 19 29. Wynika z tego, że handlowiec obliczając wymaganą ilość zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw ma obowiązek uwzględnić także przywiezione przez siebie rafinowane produkty destylacji ropy naftowej wykorzystywane w sektorach innych niż transport lotniczy, których temperatura destylowania mieści się w zakresie 150-300°C i są one oznaczone kodem CN 2710 19 29. W świetle ustawy o zapasach są to "inne nafty". ME zwrócił jednak uwagę, że Organ I instancji nie odpowiedział w istocie bezpośrednio na pytanie Spółki dotyczące nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy o zapasach, poprzestając na wskazaniu, że ewentualne wymierzenie kary pieniężnej jest konsekwencją niewywiązania się podmiotu z obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych, co Prezes ARM stwierdza dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Wskazanie to, jakkolwiek prawdziwe i zgodne prawem, nie stanowi odpowiedzi na pytanie postawione przez Spółkę. Odnosząc się zatem do kar pieniężanach, ME wskazał, że nałożenie przez Prezesa ARM kary pieniężnej, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy o zapasach, będącej przedmiotem wniosku Spółki, wymaga zatem wystąpienia całego szeregu przesłanek. Po pierwsze, po stronie określonego w ustawie podmiotu musi istnieć obowiązek tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw. Obowiązek ten wyrażony jest w określonej ilości ropy naftowej lub paliw oraz istnieje w określonym czasie. Po drugie, podmiot zobowiązany musi się od tego obowiązku uchylić, czy to w zakresie ilości zapasów, czy też w zakresie czasu istnienia obowiązku (delikt administracyjny). W związku z powyższym ME wskazał, że dokonanie przez handlowca przywozu produktu klasyfikowanego do kodu CN 2710 19 29, nawet jeśli produkt ten ze względu na swoje właściwości nie nadaje się do wykorzystania jako tzw. "paliwo silnikowe", będzie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach, w przypadku nieutworzenia i nieutrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw. Zasadność wszczęcia postępowania dotyczącego nałożenia kary pieniężnej, jak i samą jej wysokość Prezes ARM stwierdza po przeprowadzeniu zindywidualizowanego postępowania administracyjnego, po przeanalizowaniu wszystkich przesłanek niezbędnych do jej wymierzenia. Na powyższą decyzję ME, pismem z 7 stycznia 2019 r. Spółka złożyła skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARM, a także zasądzenie od Organu na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 2 pkt 3 w zw. art. 2 pkt 2 lit. k z ustawy o zapasach, a także w zw. z § 2 pkt 9 rozporządzenia MG, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że produkt klasyfikowany do kodu CN 2710 19 29, który ze względu na swoje właściwości nie nadaje się do wykorzystania jako paliwa silnikowe, stanowi paliwo w rozumieniu ustawy o zapasach, 2) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o zapasach oraz w zw. z § 2 pkt 9 rozporządzenia MG, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w związku z dokonaniem przywozu produktu klasyfikowanego do kodu CN 2710 19 29, który ze względu na swoje właściwości nie nadaje się do wykorzystania jako paliwa silnikowe, Spółka jest zobowiązana do utworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych, 3) art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach poprzez błędne uznanie, że nieutworzenie i nieutrzymywanie zapasów obowiązkowych w związku z dokonaniem czynności stanowiącej przywóz w rozumieniu ustawy o zapasach, którego przedmiotem będzie produkt klasyfikowany do kodu CN 2710 19 29, który ze względu na swoje właściwości nie nadaje się do wykorzystania jako paliwa silnikowe może skutkować nałożeniem przez Prezesa ARM kary pieniężnej. W uzasadnieniu wniesionej skargi, Spółka podkreśliła, że skoro z ustawy o zapasach wynika, że wyroby o kodzie CN 2710 19 29 nie stanowią wyrobów podlegających tzw. obowiązkowi zapasowemu, to takiej kwalifikacji nie może dokonywać również rozporządzenie MG. W przeciwnym razie, stanowiłoby to naruszenie podstawowych zasad prawa wynikających z Konstytucji RP, w tym art. 92 ust. 1 dotyczącego obowiązku wydawania rozporządzeń wyłącznie w granicach delegacji ustawowej, a pośrednio również art. 217, zgodnie z którym nakładanie danin publicznych nie może być realizowane aktem rangi podustawowej, a jedynie ustawą. Co więcej, Skarżąca zarzuciła ME, że w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do kwestii projektowanych zmian w Prawie energetycznym, a także ewentualnej niespójności w systemie zapasów obowiązkowych. Projekt ustawy nowelizującej modyfikuje definicję paliw ciekłych z art. 3 pkt 3b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 755 z późn. zm.), dalej "u.p.e." poprzez "oderwanie" jej od faktycznego lub deklarowanego przeznaczenia. W odpowiedzi na skargę, Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Za niezasadne zaś, zdaniem ME, należy uznać zarzuty dotyczące domniemania zgodności z Konstytucją i aktami wyższego rzędu rozporządzeń, a także braku odniesienia w zaskarżonej decyzji do kwestii projektowanych zamian w Prawie energetycznym. Organ podkreślił bowiem, że organy administracji publicznej nie mają kompetencji do badania zgodności przepisów prawa obowiązującego z Konstytucją, ponieważ należy to do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. Dopóki więc przepis prawa nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany. Przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu MG mają moc powszechnie obowiązującego prawa i zgodnie z wolą ustawodawcy pozostają w związku merytorycznym i funkcjonalnym z rozwiązaniami ustawowymi zawartymi w ustawie o zapasach, tworząc z nimi spójną, zdeterminowaną przez ustawodawcę całość. Ponadto ME wskazał, że organy administracji publicznej obowiązane są do rozpatrywania spraw na postawie obowiązujących przepisów prawa, a nie zaś ewentualnych projektowanych przepisów prawa, tj. w tym przypadku projektu zmiany Prawa energetycznego, w przeciwnym razie doszłoby do naruszenia obowiązywania zasady praworządności, która w polskim systemie prawa ma charakter bezwzględny. Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań, przypomnieć należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy interpretacji indywidualnej w rozumieniu przepisów u.s.d.g. Wniesiony przez Skarżącą wniosek wszczynający postępowanie (pismo z dnia 13 czerwca 2017 r.), dotyczył udzielenia interpretacji indywidualnej przez Prezesa ARM w zakresie obowiązku uiszczania opłaty zapasowej i wiążącej się z nią kary pieniężnej, o której mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach, z uwagi na nieutworzenie i nieutrzymywanie zapasów obowiązkowych, wskazanych w art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach, w związku z dokonaniem przez Skarżącą przywozu, produktu klasyfikowanego do kodu CN 2710 19 29, nie nadającego się do wykorzystania jako paliwa silnikowe, w kontekście przepisów : art. 2 pkt 2 lit. k w zw. z art. 2 pkt 3, art. 2 pkt 19, art. 3 ust. 5 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1, art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 2 pkt 1 ustawy o zapasach, jak również § 2 pkt 9 i § 3 rozporządzenia MG. Jako podstawę rozpoznania tego wniosku Spółka wskazała art. 10 u.s.d.g. Ten wniosek określił tryb postępowania w tej sprawie oraz wyznaczył jej zakres. Treść wniosku, w tym przedstawiony we wniosku stan faktyczny, zakreśliły bowiem ramy postępowania wiążące dla organów, a w konsekwencji i dla sądu administracyjnego. Art. 10 ust. 3 u.s.d.g. przewiduje bowiem, że "Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji jest obowiązany przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie". Obowiązkiem Spółki występującej o interpretację było zatem zakreślenie we wniosku ram postępowania poprzez precyzyjne przedstawienie stanu faktycznego. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 10 ust. 3 u.s.d.g. nie określa sposobu przedstawienia przez przedsiębiorcę zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, jednak nie oznacza to dowolności w tym zakresie. Z samej istoty instytucji pisemnej interpretacji przepisów wynika bowiem, że przedstawiony stan faktyczny musi mieć charakter kompleksowy, a tym samym zawierać wszystkie jego elementy, istotne z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Oznacza to, że przedsiębiorca żądający udzielenia interpretacji ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, tak aby sam mógł zająć stanowisko wobec prezentowanego stanu rzeczy, a uprawniony organ udzielić na tej podstawie jednoznacznej odpowiedzi (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt III AUa 852/14, LEX nr 1771385). A zatem w niniejszym postępowaniu, wszczętym wnioskiem o wydanie interpretacji, organy administracji zobowiązane były wydać interpretację treści przepisów prawa w odniesieniu do sytuacji faktycznej wskazanej we wniosku, nie mogły natomiast podważać stanu faktycznego, uzupełniać go, zmieniać na podstawie innych źródeł czy też wiedzy posiadanej przez organ z urzędu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014r., sygn. akt II FSK 1759/12, baza orzeczeń ONSA; także postanowienie SN z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt III UK.117/10, LEX nr 898257; wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1557/08, baza orzeczeń ONSA; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1123/10, LEX nr 747808). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy i mając na uwadze, że Strona załączyła do akt administracyjnych karty charakterystyki produktu, należy podkreślić, iż źródłem wiedzy dla organu w tym postępowaniu mógł być wyłącznie stan sprawy przedstawiony przez Stronę we wniosku. Niedopuszczalne jest prowadzenie przez organ jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym ocena dowodów złożonych przez Stronę. W trybie jaki ma zastosowanie w niniejszej sprawie, organ mimo, że orzeka w formie decyzji, to wydane przez niego rozstrzygnięcie nadal jest interpretacją przepisów prawa, a nie wiążącym rozstrzygnięciem w sprawie. Za niedopuszczalne więc Sąd uznaje wydanie zaskarżonej decyzji, przez organ interpretujący, w oparciu o dowody przedstawione przez Stronę, bowiem takie działania organ będzie mógł podejmować dopiero w postępowaniu administracyjnym. Resumując przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez Stronę we wniosku, w kontekście zadanego pytania oraz powołanych przez Stronę przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności odnotować należy, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o zapasach, w celu zapewnienia zaopatrzenia Rzeczypospolitej Polskiej w ropę naftową i produkty naftowe w sytuacji wystąpienia zakłóceń w ich dostawach na rynek krajowy oraz wypełniania zobowiązań międzynarodowych, tworzy się zapasy ropy naftowej i produktów naftowych, zwane "zapasami interwencyjnymi". Zapasy interwencyjne obejmują zapasy: 1) obowiązkowe ropy naftowej lub paliw tworzone i utrzymywane przez producentów i handlowców; 2) agencyjne ropy naftowej i paliw tworzone i utrzymywane przez Agencję Rezerw Materiałowych. Art. 5 ust. 1 ustawy o zapasach stanowi, iż producenci i handlowcy są obowiązani do tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw. Zgodnie z art. 21b ust. 1 ustawy o zapasach, koszty tworzenia i finansowania zapasów agencyjnych ponoszą producenci i handlowcy, uiszczając opłatę zapasową. Handlowcem jest natomiast przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przywozu ropy naftowej lub paliw (art. 2 pkt 19 ustawy o zapasach). Przywozem jest sprowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w ramach: - nabycia wewnątrzwspólnotowego czyli przemieszczenia ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego z terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym lub - importu rozumianego jako import ropy naftowej, produktów naftowych lub gazu ziemnego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym (art. 2 pkt 14 ustawy o zapasach - w związku z treścią art. 2 pkt 9 i 12 tej ustawy). W ustawie o zapasach w art. 2 pkt 3 zawarta została definicja paliwa, w świetle, której paliwa to produkty naftowe określone w art. 2 pkt 2 lit. f-n tej ustawy, w tym również zawierające dodatki bez względu na ich ilość tj.: gaz płynny (LPG), benzyny silnikowe, benzyny lotnicze, paliwa typu benzyny do silników odrzutowych, paliwa typu nafty do silników odrzutowych, inne nafty, oleje napędowe, lekkie oleje opałowe i pozostałe oleje napędowe oraz ciężkie oleje opałowe - określone w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia 1099/2008. Z powyższego wynika, iż każdy produkt określany w ustawie mianem "paliwa" powinien stanowić jedną z kategorii produktów naftowych wymienionych pod literami od "f" do "n" rozumianych zgodnie z definicjami poszczególnych rodzajów paliw ujętymi w załączniku B rozdziale 4 rozporządzenia 1099/2008 odwołującymi się do właściwości fizykochemicznych danej kategorii produktów. Definicje zawarte w załączniku B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008 (obowiązującego na dzień złożenia wniosku o interpretację) odwołują się do cech fizykochemicznych produktów naftowych oraz ich możliwego zastosowania. Z art. 2 pkt 2 lit. k ustawy o zapasach w związku z treścią załącznika B rozdział 4 rozporządzenia 1099/2008 wynika, iż wymienione w nim paliwo określone jako "Inne Nafty" to: rafinowany produkt destylacji ropy naftowej wykorzystywany w sektorach innych niż transport lotniczy. Destyluje w temperaturze pomiędzy 150°C a 300°C. § 3 rozporządzenia MG stanowi, iż producenci i handlowcy, obliczając wymaganą ilość zapasów obowiązkowych ropy naftowej lub paliw, uwzględniają surowce i produkty naftowe wskazane w § 2 pkt 1 i 2 oraz pkt 4-12. Dyspozycja tego przepisu obejmuje więc § 2 pkt 9 rozporządzenia MG, w którym pod pozycją "Inne Nafty" wymieniono kod CN 2710 19 29 tj. produkt, od przywozu którego tworzy się i utrzymuje zapasy obowiązkowe ropy naftowej lub paliw. Jednakże, zgodnie z dyspozycją § 6 pkt 1 rozporządzenia MG, podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej stanowią paliwa wymienione w tym przepisie i o konkretnych kodach CN w nim wymienionych. W przepisie tym nie wymieniono kodu CN 2710 19 29 (pozostałe oleje średnie) obejmującego produkt, którego dotyczy wniosek o interpretację. W rozważaniach dotyczących prawidłowej klasyfikacji paliwa, nie można pominąć, jak trafnie wskazuje Skarżąca, konkretnego kodu CN danego produktu (w rozpoznawanej sprawie – 2710 19 29), do którego jednoznacznie odsyła ustawa o zapasach w art. 3 ust. 5. Zgodnie z tym przepisem: Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy wykaz: 1) surowców oraz produktów naftowych uwzględnianych podczas ustalania ilości zapasów interwencyjnych, 2) surowców oraz paliw, w których tworzy się zapasy interwencyjne, w podziale na kategorie (grupy), uwzględniając możliwość zamiennego utrzymywania zapasów tych paliw w ramach danej kategorii, 3) paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej — biorąc pod uwagę obowiązującą klasyfikację Nomenklatury Scalonej (kody CN) według załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 256 z 07.09.1987, str. 1), strukturę zużycia paliw na rynku krajowym oraz zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej. Z ostatniego zdania powołanej regulacji prawnej zawartej w ustawie o zapasach w szczególności w art. 5 ust. 3 wynika, iż upoważniając Ministra właściwego do spraw gospodarki do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego wykazu surowców oraz produktów naftowych uwzględnianych podczas ustalania ilości zapasów interwencyjnych i w których tworzy się zapasy interwencyjne oraz paliw stanowiących podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej, prawodawca wyraźnie odesłał do uwzględnienia obowiązującej klasyfikacji Nomenklatury Scalonej (kody CN) według załącznika I do rozporządzenia 2658/87 . Nie można więc pominąć, tak jak to uczynił organ, iż na gruncie Nomenklatury Scalonej - produktami klasyfikowanymi do kodu CN 2710 19 29 są tzw. Oleje średnie a nie produkty klasyfikowane według odrębnych kodów CN tj. 2710 19 21 – "Nafta" czy też 2710 19 25 " Pozostała Nafta ". Z przedstawionych wyżej regulacji wynika bowiem, że pojęcie " Pozostałej nafty " to wyłącznie wyroby o kodzie CN 2710 19 25, którego nie posiada sporny w sprawie produkt. W ramach kategorii olejów średnich i związanego z nimi kodu - podkategorią są Nafty, o wymienionych wyżej kodach, do których Nomenklatura Scalona nie zalicza wyrobu o kodzie CN 2710 19 29. Podzielić zatem należy stanowisko Strony skarżącej, iż z treści Nomenklatury Scalonej wprost wynika, iż kod CN 2710 19 29 w ogóle nie stanowi wyrobu jakim jest : NAFTA", w szczególności "NAFTA POZOSTAŁA". Sąd nie podziela natomiast stanowiska Skarżącej, że istotne znaczenie w sprawie ma sposób wykorzystania spornego wyrobu, bowiem takiej przesłanki nie zawierają omawiane regulacje prawne. Według przedstawionego przyporządkowania omawianych wyrobów, kryteriami klasyfikacji do danej kategorii olejów są przede wszystkim parametry destylacyjne, opisane w uwagach dodatkowych do Działu 27 Nomenklatury Scalonej, gdzie oleje średnie zdefiniowane zostały w uwadze dodatkowej 2c), zgodnie z którą: "oleje średnie (podpozycje od 2710 19 11 do 2710 19 29) oznaczają oleje i preparaty, z których mniej niż 90% objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 210°C i 65% lub więcej objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje przy 250°C według metody ISO 3405 (równoważnej metodzie ASTM D 86); Natomiast załącznik B rozdział 4 rozporządzenia nr 1099/2008 do którego jednoznacznie odsyła art. 2 pkt 3 ustawy o zapasach, zawiera definicję "INNYCH NAFT", wymienionych w art. 2 pkt 2 lit. k ustawy o zapasach, która różni się od definicji olejów średnich o kodzie CN 2710 19 29. W rozumieniu załącznika B rozdziału 4 rozporządzenia nr 1099/2008 "INNE NAFTY" to: rafinowany produkt destylacji ropy naftowej wykorzystywany w sektorach innych niż transport lotniczy. Destyluje w temperaturze pomiędzy 150°C a 300°C. Wbrew wywodom organu odesłanie ustawowe do Nomenklatury Scalonej, powoduje, iż wiążący dla właściwej klasyfikacji danego produktu, jest nie tylko numer kodu CN, ale także regulacje (uwagi) w niej zawarte, pozwalające precyzyjnie określić cechy produktu. Rozporządzenie MG, do którego odwołuje się Organ to rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 5 ustawy o zapasach. Zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1, innemu organowi (ust. 2). Rozporządzenie jest więc aktem wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień, co znaczy, że powinno być wydane na podstawie wyraźnego szczegółowego upoważnienia w zakresie określonym w upoważnieniu, w granicach tego upoważnienia i nie może być sprzeczne z normami Konstytucji, aktem na podstawie którego zostało wydane i innymi aktami które regulują materię będącą przedmiotem rozporządzenia. Naruszenie tych warunków wszystkich razem lub choćby jednego z nich powoduje niezgodność rozporządzenia z ustawą. Ze względu na hierarchiczną budowę systemu prawa powszechnie obowiązującego należy podkreślić, że treść rozporządzenia nie może naruszać norm Konstytucji RP, ustawy, na podstawie której zostało wydane, a także żadnych innych obowiązujących ustaw, które regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Naruszenie to może polegać m.in. na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej. W tym kontekście znaczącą rolę można przypisać sądowej kontroli rozporządzeń wymagających uwzględnienia przy rozpatrywaniu danej sprawy. Orzekając w sprawie, sędzia nie jest związany przepisami rozporządzenia, tak jak Konstytucją RP i ustawą (por. art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Oczywiście sędzia może do podstawy rozstrzygnięcia zastosować przepisy rozporządzenia, ale również ma prawo, a nawet obowiązek sprawdzić, czy spełnia ono wymogi formalne oraz materialne, a zwłaszcza - czy nie narusza zakresu materii ustawowej, czy nie zmienia treści ustaw (Haczkowska Monika (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, opublikowano: Lexis Nexis 2014). Jak podkreśla się w orzecznictwie Sądu Najwyższego z "art. 178 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji wynika, że obowiązkiem sądów jest interpretowanie przepisów ustaw, zatem nie mogą poprzestać na dosłownym odczytaniu ich treści, gdyż zobowiązane są do nadania im takiego znaczenia, aby rezultat wykładni był zgodny z zasadami przewidzianymi w Konstytucji i prawie międzynarodowym, wiążącym Polskę, oraz z ich aksjologicznym uzasadnieniem. Odwołanie do tego kontekstu również stanowi bezpośrednie stosowanie Konstytucji w rozumieniu art. 8 ust. 2" (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt V CSK 455/15, publ, LEX nr 1994408, wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1954/16). Sądy samodzielnie mogą odmawiać zastosowania przepisu rozporządzenia, w stosunku do którego stwierdzają niezgodność z normą ustawową. Uprawnienie to wynika bowiem bezpośrednio z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi o podległości sędziów tylko Konstytucji i ustawom, a nie wszelkim innym aktom prawnym, nawet jeśli mają one charakter aktów powszechnie obowiązujących (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1904/15). Zasada ta, na gruncie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, wskazująca, iż Konstytucja jest najwyższym prawem i że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, stanowi podstawę przyznania sądom kompetencji do odmowy zastosowania przepisu rozporządzenia niezgodnego z normą ustawową. Dotyczy to także sądów administracyjnych, sprawujących - na gruncie art. 175 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP - wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale także kontrolę stanowienia prawa przez organy administracji. Przekonanie o powyższym uprawnieniu sądów administracyjnych znalazło również potwierdzenie m.in. w wyroku wydanym przez skład 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OPS 4/05, publik. ONSAiWSA 2006/2/39), w którym NSA stwierdził, iż "nie jest trafny zarzut, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do oceny, czy przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, i nie może odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia z tego powodu, że przepis ten, w ocenie sądu, jest niezgodny z ustawą i Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. (...) w tym względzie nie ma kolizji między kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego i sądu administracyjnego. (...) Uprawnienie każdego sądu, rozpoznającego sprawę, do oceny, czy określone przepisy rozporządzenia są zgodne z ustawą było i jest przyjmowane w orzecznictwie zarówno Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, w tym względzie, najdobitniej zostało wyrażone w postanowieniu z 13 stycznia 1998 r. (sygn. akt U 2/97, OTK 1998 r. Nr 1, poz. 4), w którym Trybunał stwierdził, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis ten może być zastosowany. Na gruncie nowej Konstytucji bowiem nie ulegała zmianie kompetencja sądów do incydentalnej kontroli tych wszystkich przepisów, które są usytuowane poniżej ustawy. (...) Wielokrotnie w tej kwestii wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny (przykładowo można wskazać na uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 października 2000 r., OPK 13/00, publik. ONSA 2001, Nr 2, poz. 63; z 18 grudnia 2000 r., OPK 20-22/00, publik. ONSA 2001, Nr 3, poz. 104; z 21 lutego 2000 r., OPS 10/99, publik. ONSA 2000, Nr 3, poz. 90 i z 22 maja 2000 r., OPS 3/00, publik. ONSA 2000, Nr 4, poz. 136)". Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż rozporządzenie MG zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej przewidzianej w art. 3 ust. 5 ustawy o opłatach, bowiem w § 2 pkt 9 powołanego rozporządzenia zawarto regulację prawną sprzeczną z ustawą o zapasach. Przepis ten stanowi, iż podczas ustalania wymaganej ilości zapasów interwencyjnych uwzględnia się surowce i produkty naftowe oznaczone następującymi kodami CN tj. INNE NAFTY : 2710 19 25 oraz 2710 19 29. Jak już Sąd wskazywał wyżej przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie art. 3 ust. 5 powinny uwzględniać postanowienia Nomenklatury Scalonej, z której wynika, iż produkt o kodzie CN 2710 19 29 nie może być uznany za produkt ropy naftowej jakim jest nafta czy też inny jej rodzaj. Produkt o kodzie CN 2710 19 29 zaliczany jest według Nomenklatury Scalonej do oleju średniego, który różni się od "INNYCH NAFT " wymienionych w art.2 pkt 2 lit. k ustawy o zapasach oraz w załączniku B rozdziału 4 rozporządzenia nr 1099/2008. W § 2 pkt 9 rozporządzenia MG wskazano prawidłowo na wyrób wymieniony w art.2 pkt 2 lit. k) ustawy o zapasach ("INNE NAFTY"), ale wprowadzono błędny kod CN 2710 19 29, który dotyczy innego produktu, co stoi w sprzeczności z jednoznacznym zapisem ustawowym (art. 3 ust. 5 ustawy o zapasach), nakazującym Ministrowi Gospodarki, sporządzenie szczegółowego wykazu wyrobów, z uwzględnieniem Nomenklatury Scalonej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zastosowania w sprawie § 2 pkt 9 rozporządzenia MG w zakresie wskazanego w nim kodu CN. W związku z powyższym za trafne należało uznać stanowisko Skarżącej, iż produkt o kodzie CN 2710 19 29, nie jest paliwem określonym w art. 2 pkt 2 lit. k ustawy o opłatach oraz w § 2 pkt 9 rozporządzenia MG i jego przywóz przez Stronę skarżącą nie wiążę się z utworzeniem i utrzymywaniem zapasów, o których mowa w art. 5 ustawy o zapasach. Stanowisko Sądu koresponduje z § 6 pkt 1 rozporządzenia MG, w którym określając podstawę do wyliczenia opłaty zapasowej nie wymieniono produktu oznaczonego kodem CN 2710 19 29 (pozostałe oleje średnie), którego dotyczy wniosek o interpretację. W konsekwencji brak obowiązku tworzenia zapasów, nie może powodować obowiązku zapłaty opłaty zapasowej oraz nałożenia przez organ na Skarżącą kary pieniężnej określonej w art. 63 ustawy o zapasach. Rozpoznając sprawę ponownie organy zobowiązane będę uwzględnić ocenę prawną wyrażoną prze Sąd. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "P.p.s.a.", Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz.1804).