II OSK 2448/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 688/19 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. (wcześniej P. sp. z o.o.) na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2019 r. nr 899/2019 w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego wykonanego bez wymaganego zgłoszenia 1. prostuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w ten sposób, że w miejsce numeru decyzji "899/3029" wpisuje numer "899/2019"; 2. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r., II SA/Wr 688/19, oddalił skargę G. sp. z o.o. (wcześniej P. sp. z o.o.) na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (dalej WINB) z dnia 24 lipca 2019 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego wykonanego bez wymaganego zgłoszenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją WINB, po rozpoznaniu odwołania P. sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia (dalej PINB) z 22 marca 2019 r., którą nałożono na odwołującą się stronę obowiązek rozbiórki budynku garażowego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W., wykonanego bez wymaganego zgłoszenia oraz pomimo wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję organu odwoławczego wniosła P. sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniesioną skargę. W ocenie Sądu przepis art. 50a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2019.1186; dalej p.b.) został w niniejszej sprawie zastosowany prawidłowo, ponieważ z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona skarżąca, pomimo wydania na podstawie art. 49b ust. 2 p.b. postanowienia z 3 kwietnia 2017 r. wstrzymującego roboty budowlane, nadal je kontynuowała. Kluczowy jest tu okres po wydaniu przez WINB w dniu 5 lipca 2017 r. postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie PINB z 3 kwietnia 2017 r. Po tym dniu bowiem skarżąca nie miała prawa prowadzić w obrębie budynku jakichkolwiek robót budowlanych. Sąd podkreślił, że spółka nie skorzystała z możliwości zwrócenia się do organu z prośbą o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości w interpretacji nałożonych obowiązków. Przedmiot postanowienia z 3 kwietnia 2017 r. obejmował zatem całość robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku gospodarczego. Ustalenia stanu faktycznego sprawy nie są przy tym złożone. W tym zakresie organ dokonał standardowych czynności dowodowych, to jest oględzin (udokumentowanych protokołem oraz zdjęciami i pomiarami) i analizy dokumentów przedłożonych przez inwestora. Kluczowe z ustaleń, zdaniem Sądu, pochodzą wprost z oświadczenia Prezesa spółki będącej inwestorem (data wykonania prac dociepleniowych i tynkarskich). Prowadzenie innych dowodów nie było potrzebne i nie było wnioskowane. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego strona skarżąca wskazała na inną datę wykonania spornych robót budowlanych (dociepleniowych i tynkarskich), sugerując, że do ich realizacji doszło w czasie wstrzymania wykonania postanowienia z 3 kwietnia 2017 r., tj. w okresie od 6 czerwca 2017 r. do 5 lipca 2017 r. Zdaniem Sądu, przedstawioną w odwołaniu argumentację potraktować należy jako przyjęty przez jego autora sposób obrony. Pozostaje ona w sprzeczności z wcześniej złożonym oświadczeniem. Również argumentacja skargi nie dostarczyła powodów, które podważyłyby zgodność z prawem kontrolowanej decyzji. Sąd zauważył, że dopiero na etapie skargi strona na tyle sprecyzowała okoliczności dotyczące wypadku komunikacyjnego z września 2018 r., któremu uległ Prezes zarządu spółki, aby powiązać to zdarzenie z zastrzeżeniami dotyczącymi wadliwości ustalonego stanu faktycznego, gdzie kluczowym dowodem jest oświadczenie Prezesa złożone w dniu 22 lutego 2019 r. W tym zakresie wskazano, że z uwagi na problemy neurologiczne i zaniki pamięci Prezes nie mógł w sposób właściwy rozpoznać znaczenia złożonego wówczas oświadczenia. Sąd stwierdził, że powyższe okoliczności nie były podnoszone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Nie wynika to ani z protokołu kontroli z 22 lutego 2019 r. ani z protokołu końcowego zapoznania się z aktami sprawy w dniu 8 marca 2019 r., jak też z odwołania, gdzie jedynie ogólnie i enigmatycznie powołuje się strona na dokumentację medyczną, która miałaby być dołączona do pisma z 15 marca 2019 r. Z tych powodów orzekające w sprawie organy administracji nie miały sposobności odnieść się do powyższych okoliczności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka, występująca ponownie pod nazwą P. Sp. z o.o., reprezentowana przez jej Prezesa, będącego adwokatem, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 3, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż decyzje obu organów, a w szczególności decyzja WINB z 24 lipca 2019 r., zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, na podstawie którego organy administracyjne wydały swoje decyzje; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit, a i c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 82 w zw. z art. 651 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t.Dz.U.2019.1145; dalej k.c.) poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż ustalenie czy oświadczenie wiedzy (zrównane jurydycznie z oświadczeniem woli) złożone przez J. S. - przedstawiciela skarżącej - do protokołu z dnia 22 lutego 2019 r. w warunkach zniesionej świadomości co do przedsiębranego działania i jego znaczenia, stanowi kwestię prejudycjalną, obligującą do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez odpowiedni sąd powszechny; 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 82 k.c. w zw. z art. 651 k.c. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, w szczególności nie dostrzegł bezwzględnej nieważności oświadczenia J. S. - przedstawiciela skarżącej - do protokołu z dnia 22 lutego 2019 r., jako złożonego w stanie wyłączającym świadome i właściwe rozeznanie jego znaczenia w rozumieniu art. 82 w zw. z art. 651 k.c. co skutkowało oddaleniem skargi przez Sąd I instancji i w konsekwencji brakiem uchylenia decyzji obu organów jako opartych na błędnie ustalonym stanie faktycznym; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organ II instancji - DWINB - przed wydaniem decyzji w żaden sposób nie poinformował skarżącej, iż do akt sprawy nie dotarło pismo z dnia 15 marca 2019 r., będące kluczowym dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 79 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organ I instancji nie zawiadomił prawidłowo skarżącej o terminie przeprowadzania oględzin; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organ II instancji nie dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy prace budowlane zostały wykonane w trakcie obowiązywania wstrzymania robót; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organy obu instancji, a w szczególności organ II instancji, który po wpłynięciu odwołania winien co najmniej powziąć wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego, rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść strony; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organ II instancji, w sytuacji gdy co najmniej zostały zasygnalizowane (w złożonym odwołaniu) niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ zaniechał wysłuchania strony skarżącej; 9. art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, tj. z pisma skarżącej z dnia 15 marca 2019 r. oraz dokumentów złożonych do akt sprawy na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r., w sytuacji gdy nie spowodowałoby to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a przeprowadzenie z nich dowodów winno skutkować prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, tj. rzeczywistego okresu wykonywania prac budowlanych oraz stanu świadomości i rozeznania J. S. podczas składania oświadczenia wiedzy, ergo: uznaniem skargi w całości. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 50a pkt 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym stwierdzonoby niezbicie, iż skarżąca wykonywała roboty budowlane w okresie wstrzymania wykonalności postanowienia o wstrzymaniu prac budowlanych (tj. od 6 czerwca 2017 r. do 5 lipca 2017 r.) na mocy postanowienia PINB z dnia 6 czerwca 2017 r., a zatem brak było spełnienia przez skarżącą przestanek z art. 50a pkt 1 p.b.; 2. art. 82 w zw. z art. 651 k.c. poprzez niewłaściwy brak ich zastosowania, gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym stwierdzonoby niezbicie, iż oświadczenie J. S. - przedstawiciela skarżącej - złożone do protokołu z dnia 22 lutego 2019 r., zostało złożone w stanie wyłączającym świadome i właściwe rozeznanie jego znaczenia, co wynika m.in. z pisma skarżącej z 15 marca 2019 r. oraz dokumentów złożonych do akt sprawy na rozprawie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., z których jednoznacznie wynika, iż w dniu 22 lutego 2019 r. przedstawiciel skarżącej – J. S. - złożył podpis pod protokołem w stanie wyłączającym świadome i właściwe rozeznanie jego znaczenia w rozumieniu art. 82 w zw. z art. 651 k.c. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.259; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istota wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że organy obu instancji wadliwie oparły się na oświadczeniu J. S. - przedstawiciela skarżącej – złożonym do protokołu z dnia 22 lutego 2019 r. "w stanie wyłączającym świadome i właściwe rozeznanie jego znaczenia", a WSA błędnie wadliwości tej nie dostrzegł. Jak wynika za akt administracyjnych sprawy, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku gospodarczego Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. PINB wstrzymał wykonanie własnego postanowienia z dnia 3 kwietnia 2017 r. do czasu rozpatrzenia zażalenia na to postanowienie. Postanowieniem z 5 lipca 2017 r. WINB utrzymał w mocy postanowienie PINB z 3 kwietnia 2017 r. W protokole kontroli nr 189/2019 z dnia 22 lutego 2019 r. J. S. oświadczył, że roboty termoizolacyjne ścian w przedmiotowym budynku wykonał na przełomie 2017/2018 r., a "wyprawy tynkarskie" w 2018 r. Terminu robót związanych z wykończeniem prac w obrębie budynku nie pamięta, "jednakże pokrycie zasadniczo wykonane zostało w 2016 roku". W dniu 12 marca 2019 r. J. S. odebrał zawiadomienie z dnia 5 marca 2019 r. wydane w trybie art. 10 k.p.a. W dniu 8 marca 2019 r. J. S. stawił się w PINB w celu przeglądania akt postępowania. Decyzją z 22 marca 2019 r. PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. W odwołaniu J. S. jako Prezes Zarządu podał, że w piśmie z 15 marca 2019 r. strona złożyła zastrzeżenia do wadliwie ustalonego przez PINB stanu faktycznego, dołączając oświadczenia świadków oraz fragment dokumentacji medycznej dotyczącej J. S. Pisma strony z dnia 15 marca 2019 r. nie ma w aktach sprawy. WINB podał, że jak wynika z pisma PINB z 6 maja 2019 r., na postawie elektronicznego rejestru spraw ustalono, że do PINB nie wpłynęło takie pismo, ani żadne inne wskazujące na zastrzeżenia co do poczynionych ustaleń. Na rozprawie przed WSA J. S. przedłożył kserokopie: - karty informacyjnej szpitala, z której wynika, że J. S. przebywał w szpitalu od 4 do 6 września 2018 r. "po wypadku komunikacyjnym – motocyklista. Zdarzenia nie pamięta", z rozpoznaniem m.in. "wstrząśnienie". Badany podawał m.in. zawroty głowy przy próbie pionizacji, wymioty, "Próba Romberga chwiejna", uczucie osłabienia, niestabilność podczas chodu, z utratą przytomności, nudności; - pisma "Konsultacja lekarska" z 5.09.2018 r. informującego, że pacjent podaje, po wypadku komunikacyjnym "w dniu wczorajszym", "wystąpienie zawrotów głowy po pionizacji w dniu wczorajszym, z uczuciem osłabienia, niestabilność podczas chodu, z utratą przytomności. Nudności występujące w dniu wczorajszym i dzisiejszym". Zalecona konsultacja neurologiczna; - pisma dotyczącego wizyty pacjenta w gabinecie neurologicznym z dnia 25.02.2019 r. pacjenta "po przebytym zdarzeniu komunikacyjnym – motocyklista po zderzeniu z Busem, z urazem głowy". Rozpoznano m.in. "Stan po przebytym urazie głowy". Podano m.in. "Obecnie skargi na zaburzenia pamięci"; - pisma dotyczącego wizyty pacjenta w gabinecie neurologicznym z dnia 29.03.2019 r. W piśmie tym podano, że rozpoznano m.in. "Stan po przebytym urazie głowy" oraz że m.in. "Nadal utrzymują się zaburzenia pamięci"; - zaświadczenia lekarskiego z 14.11.2019 r., w którym podano, iż J. S. "podjął leczenie psychiatryczne mające związek z przebytym wypadkiem komunikacyjnym w październiku 2018 r. i nadal jest opieką psychiatryczną"; - pisma ZUS, z którego wynika, że J. S. był niezdolny do pracy w okresie 9-18.02.2019, 22.02-15.03.2019, 16-28.03.2019, 29.03-19.04.2019, 20.04-10.05.2019, 7-23.08.2019, 1-10.10.2019, 11-20.12.2019, 23.12.2019-7.01.2020, 23.01-7.02.2020. Brak informacji o przyczynach stwierdzonej przez lekarza niezdolności do pracy. Z przedłożonych przez skarżącą kasacyjnie stronę kserokopii dokumentów lekarskich wynika, że J. S. w wypadku komunikacyjnym na początku września 2018 r. doznał m.in. urazu głowy, w wyniku którego miał szereg dolegliwości, w tym zaburzenia pamięci. Z dokumentów tych nie wynika jednak, by stan jego zdrowia wyłączał świadome i właściwe rozeznanie znaczenia składanych oświadczeń. Dokumenty te potwierdzają, że Prezes skarżącej kasacyjnie Spółki doznał obrażeń w wypadku komunikacyjnym i zgłaszał lekarzom odczuwane dolegliwości, w tym zaniki pamięci. W dokumentach tych nie ma jednak wyraźnego stwierdzenia przez lekarza, że stan zdrowia Prezesa skarżącej wyłączał świadome i właściwe rozeznanie znaczenia składanych oświadczeń. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, dopiero na etapie skargi strona na tyle sprecyzowała okoliczności dotyczące wypadku komunikacyjnego z września 2018 r., któremu uległ Prezes zarządu spółki, aby powiązać to zdarzenie z zastrzeżeniami dotyczącymi wadliwości ustalonego stanu faktycznego. Wcześniej powyższe okoliczności nie były podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Nie wynika to ani z protokołu kontroli z 22 lutego 2019 r. ani z protokołu końcowego zapoznania się z aktami sprawy w dniu 8 marca 2019 r., jak też z odwołania, gdzie jedynie ogólnie i enigmatycznie strona powołała się na dokumentację medyczną, która miałaby być dołączona do pisma z 15 marca 2019 r. Brak jest przy tym dowodu, by takie pismo rzeczywiście do organu wpłynęło, a nawet by w ogóle je nadano. Słusznie więc Sąd I instancji stwierdził, że w tej sytuacji orzekające w sprawie organy administracji nie miały sposobności odnieść się do powyższych okoliczności. Nie można zatem uznać, by zapadłe w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, bo nie można rozważać dowodów, które nie wpłynęły do organu. Podkreślić przy tym należy, że organy administracyjne orzekając w sprawie nie miały uzasadnionych podstaw do kwestionowania prawidłowości złożonego przez J. S. oświadczenia, a Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia "bezwzględnej nieważności oświadczenia J. S.". Nieuprawnione jest też zarzucanie organowi odwoławczemu, że przed wydaniem decyzji nie poinformował skarżącej, iż do akt sprawy nie dotarło pismo z dnia 15 marca 2019 r., skoro pismo takie do niego nie wpłynęło. Trudno oczekiwać, by adresat informował nadawcę o tym, że nie otrzymał pisma, o nadaniu którego wiedzę miał jedynie nadawca – przy założeniu, że pismo takie rzeczywiście zostało wysłane. Strona skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła bowiem żadnego dowodu nadania takiego pisma i – ewentualnie – wyjaśniania w miejscu jego nadania, jakie były powody, iż nie dotarło ono do adresata. W istocie więc twierdzenie, że pismo to zostało wysłane, jest gołosłowne, a domaganie się od organu powiadomienia przed wydaniem decyzji, że nie dotarło ono do adresata w tych okolicznościach tym bardziej pozbawione jest jakichkolwiek podstaw. Z uwagi na powyższe nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 3, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. (pkt I.1 skargi kasacyjnej); art. 145 § 1 pkt 1 lit, a i c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w zw. z art, 82 k.c. w zw. z art. 651 k.c. (pkt I.2); art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 82 k.c. w zw. z art. 651 k.c. (pkt I.3), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. (pkt I.4), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. (pkt I.6), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 81a k.p.a. (pkt I.7) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a. (pkt I.8). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 79 k.p.a. (pkt I.5 skargi kasacyjnej) "poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, iż organ I instancji nie zawiadomił prawidłowo skarżącej o terminie przeprowadzania oględzin", co do którego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż "Przedstawiciel skarżącej został zawiadomiony telefonicznie o planowanych czynnościach tego samego dnia", a nie "na siedem dni w przód", zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się adnotacja służbowa z dnia 13 lutego 2019 r., w której podano, iż w dniu tym (a więc na 9 dni przed wyznaczonym terminem) przeprowadzono rozmowę telefoniczną z Prezesem Zarządu J. S., w toku której poinformowano o dacie i godzinie kontroli przedmiotowej nieruchomości, tj. o kontroli w dniu 22 lutego 2019 r. Powyższy zarzut okazał się w tych okolicznościach bezzasadny. Chybiony jest też zarzut zawarty w pkt I.9 skargi kasacyjnej – naruszenia przez WSA art. 106 § 3 p.p.s.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, tj. z pisma skarżącej z dnia 15 marca 2019 r. oraz dokumentów złożonych do akt sprawy na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. Jak wynika z protokołu rozprawy przeprowadzonej przez Sąd I instancji, Sąd ten dopuścił dowód z dokumentacji lekarskiej, a więc z dokumentów złożonych do akt sprawy na rozprawie. Jeżeli natomiast chodzi o pismo z dnia 15 marca 2019 r., to nie zostało ono przedłożone na rozprawie i nie było go w aktach sprawy. Nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu z pisma, którego faktycznie nie ma. Nie mają także usprawiedliwionych podstaw zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, organy nadzoru budowlanego miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe roboty budowlane były podejmowane w okresie wstrzymania wykonalności postanowienia o wstrzymaniu prac budowlanych, a zatem spełnione były przestanki z art. 50a pkt 1 p.b. Wynika to z poczynionych wyżej rozważań odnoszących się do podnoszonej przez stronę skarżącą kasacyjnie argumentacji. Przepis ten nie został więc naruszony. Nie doszło też do naruszenia art. 82 w zw. z art. 651 k.c. Jak już wyżej wskazano, z dokumentów złożonych do akt sprawy na rozprawie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie wynika jednoznacznie, że w dniu 22 lutego 2019 r. przedstawiciel skarżącej – J. S. - złożył podpis pod protokołem w stanie wyłączającym świadome i właściwe rozeznanie jego znaczenia w rozumieniu art. 82 w zw. z art. 651 k.c. Nie wynika to tym bardziej z pisma skarżącej z dnia 15 marca 2019 r., którego nie ma w aktach sprawy. Strona, chociaż często się na to pismo powołuje, nie przedstawiła go ani organom, ani sądom administracyjnym, a nawet nie wykazała, że w rzeczywistości pismo to do organu wysłała. Powoływanie się na nie jest więc gołosłowne. Zauważyć ponadto wypada, że oświadczenie wiedzy (a takie składał Prezes skarżącej) nie jest oświadczeniem woli. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z art. 651 k.c. przepisy o wadach oświadczeń woli stosuje się do oświadczeń wiedzy odpowiednio. Odpowiednie zastosowanie oznacza, że przepisy o wadach oświadczeń woli mogą znaleźć zastosowanie w całości, po odpowiedniej modyfikacji albo w ogóle nie znajdą zastosowania do oświadczeń wiedzy (por. wyrok SN z 16 marca 2022 r., II PSKP 62/21, LEX nr 3411653). Ta kwestia nie ma jednak większego znaczenia w realiach niniejszej sprawy, gdyż nie wykazano w niej, by stan zdrowia Prezesa strony skarżącej wyłączał świadome i właściwe rozeznanie znaczenia składanych oświadczeń. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Z uwagi na błędne określenie w wyroku Sądu I instancji numeru zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu wyrok ten sprostował stosownie do art. 156 § 3 p.p.s.a.