I OSK 2501/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2020/19 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie domu opieki społecznej bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2020/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie domu opieki społecznej bez zezwolenia, oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...],[...] stycznia 2019 r. udzielił upoważnienia nr [...] do przeprowadzenia kontroli doraźnej, mającej na celu sprawdzenie, czy pod adresem ul. [...],[...] S., prowadzona jest placówka zapewniająca całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, bez zezwolenia wojewody. Czynności kontrolne przeprowadzono [...] stycznia 2019 r., w asyście funkcjonariuszy Policji. Organ opisał wyniki oględzin i wskazał, że [...] lutego 2019 r. przekazano stronie protokół z kontroli sporządzony [...] lutego 2019 r., do którego zgłoszone zostały zastrzeżenia. Część zastrzeżeń została przyjęta przez organ, a co do pozostałych zastrzeżeń organ wyjaśnił stronie przyczyny ich nieuwzględnienia. Strona odmówiła podpisania poprawionego protokołu. Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r. wymierzył Fundacji [...] karę pieniężną w wysokości 10 000 zł w związku z prowadzeniem bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, uznając, że w sprawie wypełniona została dyspozycja przepisu art. 130 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm. – dalej jako: "u.p.s.", "ustawa o pomocy społecznej"). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w placówce przebywa 5 osób w podeszłym wieku na pobyt całodobowy (w protokole kontroli odnotowano 14 osób, jednak według twierdzeń przedstawicieli strony, zawartych w zastrzeżeniach do protokołu, w budynku Fundacji przebywa 5 osób całodobowo, a 6 osób jest przyjętych na pobyt dzienny). Osobom tym świadczy się usługi bytowe i opiekuńcze. Strona nie kwestionowała, że w budynku Fundacji świadczona jest opieka dzienna i całodobowa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Fundacja, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, rozpoznając sprawę, stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 67 ustawy o pomocy społecznej i podkreślił, że przepis ten wymienia w sposób enumeratywny wymogi, po spełnieniu których wojewoda wydaje zezwolenie. Podmiot prowadzący placówkę, który nie spełnia wskazanych wymogów, nie uzyskuje zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności. Z kolei na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku prowadzenia przez podmioty, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy (tj. jednostki samorządu terytorialnego, Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, inne osoby prawne, osoby fizyczne), w ramach działalności statutowej, placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, stosuje się m.in. art. 67 ust. 1-3 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 130 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, w której przebywa nie więcej niż 10 osób, podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Minister podkreślił, że ze zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że Fundacja [...], nieposiadając zezwolenia wojewody, prowadzi w ramach działalności statutowej placówkę, w której przebywa na pobyt całodobowy 5 osób w podeszłym wieku, którym całodobowo świadczone są usługi opiekuńcze i bytowe, czym wypełnia dyspozycję art. 130 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Strona wprawdzie złożyła wniosek o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie placówki, jednak przed jego uzyskaniem nie powinna takiej placówki prowadzić. Organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie są działania strony lub ich brak w kierunku zalegalizowania działalności, lecz działalność faktycznie prowadzona, wyczerpująca dyspozycję określoną przez art. 130 ust. 2 u.p.s. Minister przypomniał, że art. 130 ust. 2 u.p.s. nie jest przepisem kreującym uznanie administracyjne, lecz wprost wskazuje, że w sytuacji stwierdzenia przez organ, że działalność danego podmiotu mieści się w dyspozycji ww. przepisu, organ ten ma bezwzględny obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z literą prawa podmiot zainteresowany prowadzeniem palcówki zapewniającej całodobową opiekę powinien najpierw spełnić wymogi zawarte w art. 67 i 68 u.p.s., a uzyskawszy zezwolenie wojewody, przyjmować mieszkańców do placówki – nie na odwrót. Fundacja [...] w S. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, stwierdził m.in., że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 130 ust. 2 pkt 1 u.p.s., zgodnie z którym kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa nie więcej niż 10 osób – podlega karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Istotne zatem jest, czy w danym obiekcie prowadzona jest działalność polegająca na świadczeniu całodobowo usług opiekuńczych i bytowych na rzecz ww. osób, a także liczba osób, na rzecz których jest ona prowadzona, a ponadto, czy dzieje się to w warunkach braku stosownego zezwolenia udzielanego przez właściwego wojewodę. Tego rodzaju działalność podlega bowiem reglamentacji stosownie do art. 67 ust. 1 ww. ustawy. W tym zakresie ustalenia stanu faktycznego, wbrew podnoszonym w skardze zarzutom, w ocenie sądu wojewódzkiego zostały poczynione prawidłowo i znajdują oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, którego ocena nie wykracza poza uregulowaną w art. 80 k.p.a. zasadę swobodnej ich oceny. Niekwestionowaną okolicznością jest, że w S. przy ul. [...], w ramach własnej działalności, Fundacja [...] prowadziła działalność polegającą na świadczeniu usług opiekuńczych i bytowych osobom w podeszłym wieku. Powyższe potwierdza przeprowadzona [...] stycznia 2019 r. kontrola placówki dokonana przez inspektorów Wydziału Polityki Społecznej [...] w P., z której protokół znajduje się w aktach sprawy. Prawidłowości powyższych ustaleń co do faktu przebywania podopiecznych w placówce, ich stanu zdrowia, a także świadczonej im przez osoby zatrudnione przez Fundację pomocy oraz opieki, skarżąca co do zasady nie zaprzeczyła. Skarżąca zgłaszała co prawda zastrzeżenia co do liczby osób, które przebywały w czasie kontroli w budynku, ale zakwestionowała głównie poczynione w oparciu o nie konkluzje organów i wyprowadzone z nich wnioski, co do zaistnienia hipotezy ujętej w art. 130 ust. 2 u.p.s. Sąd przypomniał, że skarżąca wywodzi, że nie miała obowiązku uzyskiwania na prowadzoną działalność zezwolenia wojewody z uwagi na to, że usługi opiekuńcze przez nią świadczone nie polegają na prowadzeniu placówki całodobowej opieki w rozumieniu art. 67 u.p.s., ponieważ obowiązek ten dotyczy wyłącznie podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, a takim podmiotem Fundacja nie jest. Skarżąca twierdzi też, że organ odwoławczy nie uwzględnił, że legalność prowadzenia przez Fundację działalności skontrolowana została przez Sąd Rejonowy [...] w P. Wydział VIII Krajowego Rejestru Sądowego, który to sąd postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. odmówił orzeczenia niezgodności działania Fundacji z przepisami prawa. Sąd wojewódzki, biorąc pod uwagę powyższe, zauważył, że z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wynika, że działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona, ale dopiero po uzyskaniu zezwolenia wojewody. W przypadku prowadzenia przez Kościół Katolicki, inne kościoły, związki wyznaniowe oraz organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, w ramach działalności statutowej, placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, na osobach tych również ciąży obowiązek uzyskania stosownego zezwolenia, co wynika z art. 69 ust. 1 u.p.s. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że skarżąca prowadzi placówkę, o której mowa w art. 67 ust. 1 u.p.s., co wynika z twierdzeń Fundacji, protokołu kontroli oraz ze wszystkich innych okoliczności sprawy. Nie budzi również wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji Fundacja [...] nie posiadała zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki w S. przy ul. [...]. W tej sytuacji, zdaniem sądu, Wojewoda [...] prawidłowo wydał decyzję nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Sąd zauważył, że podjęcie bez wymaganego zezwolenia działalności polegającej na prowadzeniu placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku zagrożone jest dolegliwą sankcją administracyjną, co podyktowane jest troską ustawodawcy o los podopiecznych tego rodzaju placówek oraz koniecznością zagwarantowania pensjonariuszom godnych i bezpiecznych warunków pobytu. Z przepisów art. 130 ust. 2 i art. 131 ust. 1 i 2 u.p.s. wynika, że wymierzając tego rodzaju karę organ, po stwierdzeniu stanu rzeczy opisanego w art. 130 ust. 2 u.p.s., miał obowiązek nałożenia kary w stałej wysokości na podmiot prowadzący placówkę. Powołane wyżej przepisy nie dawały organowi żadnego luzu decyzyjnego, jeżeli chodzi o ocenę celowości nałożenia kary, czy też miarkowania wysokości kary, w zależności od rodzaju podmiotu prowadzącego działalność, rozmiaru prowadzonej działalności, stopnia, liczby i społecznej szkodliwości stwierdzonych uchybień. Odnosząc się do zarzutów skargi, sąd wojewódzki wskazał, że dla niniejszej sprawy istotne znaczenie miała wyłącznie okoliczność, że podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w art. 67 ust. 1 u.p.s., w dacie wymierzenia kary nie legitymował się zezwoleniem na prowadzenie przedmiotowej działalności. Dla zastosowania przepisu z art. 130 ust. 2 u.p.s. istotne znaczenie miało jedynie to, czy w momencie wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej dany podmiot posiadał zezwolenie, czy też nie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Fundacja [...] z siedzibą w S., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 p.p.s.a., zarzucono naruszenie art. 1 § 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez dokonanie niewłaściwej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, polegające na niestwierdzeniu naruszenia (w toku postępowania administracyjnego będącego przedmiotem skargi kasacyjnej podlegającej rozpoznaniu) zasad pogłębiania zaufania wobec władzy publicznej, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, tj. przepisów art. 8 § 1 i 2 k.p.a. oraz 7a i b k.p.a., a także art. 365 § 1 k.p.c., skutkującego ukaraniem skarżącej kasacyjnie karą pieniężną w sytuacji, gdy Starosta P., na zapytanie skarżącej kasacyjnie, nie znalazł podstaw prawnych do podejmowania działań przez Wojewodę [...], a Sąd Rejonowy [...] w P. w sprawie o sygn. akt [...] po przeanalizowaniu zarzutu nielegalności, w tym zarzutu prowadzenia placówki bez wymaganego zezwolenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. stwierdził legalność działania skarżącej i brak obowiązku uzyskania zezwolenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie ww. zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bowiem Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła sytuacja objęta hipotezą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W skardze kasacyjnej wskazuje się, że postanowienie Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] lutego 2019 r. sygn. akt [...] odmawiające orzeczenia niezgodności działania Fundacja [...] z siedzibą w S. (dalej jako: "Fundacja") z przepisami prawa, przesądziło, że brak było podstaw do wymierzenia Fundacji kary pieniężnej, i że nie ma ona obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa nie więcej niż 10 osób. Skarżąca wskazała, że nieuwzględnienie powyższego postanowienia skutkuje naruszeniem art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 7a i b k.p.a. i art. 365 § 1 k.p.c. Z twierdzeniami skarżącej kasacyjnie nie można się zgodzić. W myśl art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1575 ze zm. – dalej jako: "k.p.c.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istota uregulowanej w art. 365 § 1 k.p.c. mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia polega na tym, że wymienione w nim podmioty powinny mieć na względzie fakt wydania prawomocnego orzeczenia i jego treść. Wynikający z niej stan związania ogranicza się jednak do sentencji orzeczenia i nie obejmuje motywów rozstrzygnięcia. Dlatego przyjmuje się, że sąd nie jest związany ustaleniami i oceną dowodów, dokonanymi w innej sprawie. Podkreśla się tylko, że dokonując samodzielnych ustaleń, nie może ignorować stanowiska zajętego w innej sprawie, w której stan faktyczny był konstruowany na podstawie tego samego zdarzenia, lecz biorąc je pod uwagę, obowiązany jest dokonać własnych, wszechstronnych ustaleń i samodzielnych ocen, które w rezultacie mogą doprowadzić do odmiennych konkluzji (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt V CSK 197/17, LEX nr 2434726). Ponadto, związanie sądu w innej sprawie ustaleniami prawomocnego orzeczenia dotyczy tylko tego materiału procesowego, który odnosi się do podstawy faktycznej w zakresie hipotezy normy materialnoprawnej zastosowanej przez sąd, natomiast twierdzenia i dowody dotyczące innej podstawy prawej są dla konkretnej sprawy obojętne (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 22 października 2019 r, sygn. akt V AGa 413/18, LEX nr 3077428). Postanowienie Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] lutego 2019 r zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 o fundacjach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1491), w związku z wnioskiem Starosty P. z [...] grudnia 2018 r. Decyzja zaskarżona do Sądu pierwszej instancji była wydana w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu [...] kwietnia 2019 r., na podstawie art.130 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Jak wynika z ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego i niezakwestionowanego w skardze kasacyjnej (brak zarzutów w tym zakresie), podstawą wymierzenia kary pieniężnej były ustalenia organów, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca bez wymaganego zezwolenia prowadziła działalność polegającą na prowadzeniu placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, co wynika m.in. z protokołu kontroli z [...] lutego 2019 r. Sąd powszechny w uzasadnieniu ww. postanowienia zacytował treść art. 67 ust. 1 u.p.s., a następnie wskazał, że "Z analizy Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż Fundacja [...] nie jest wpisana do Rejestru Przedsiębiorców. Formalnie zatem Fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej i nie mają do niej zastosowania wymogi z wyżej cytowanego przepisu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że brak jest podstaw do orzeczenia niezgodności działania Fundacji [...] z przepisami prawa. Z przedłożonych bowiem pism wynika, że Fundacja prowadzi działalność zgodnie ze statutem, a osoby będące pod opieką Fundacji nie zgłaszają zastrzeżeń do sposobu jej działalności. Natomiast sygnały dotyczące nieprawidłowości w funkcjonowaniu Fundacji zgłasza córka jednego z pensjonariuszy co jak wynika z załączonych pism związane jest z konfliktem rodzinnym. Ubocznie jednak Sąd wskazuje, iż z uwagi na informację zawartą w wyroku Sądu Rejonowego [...] w P. sygn. akt [...] po uprawomocnieniu niniejszego postanowienia zostanie wszczęte postępowanie przymuszające o wpis do Rejestru Przedsiębiorstw względem Fundacji." Sąd wskazał, że z ww. wyroku wynika, że M. W. (Prezes Zarządu Fundacji – co wynika z załączonego do akt niniejszej sprawy wypisu z KRS dotyczącego fundacji – k. 25 akt sądowych) prowadzi własną działalność gospodarczą – Fundację [...]. Jak więc wynika z uzasadnienia ww. postanowienia, nie tylko podstawa prawna rozstrzygnięcia Sądu powszechnego była inna, ale także, co jest niezmiernie istotne w rozpoznawanej sprawie, że przedmiotem rozważań Sądu powszechnego nie były ustalenia poczynione przez Wojewodę [...] w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji uznać należy, że w żaden sposób przesłanki orzekania przez sąd powszechny nie były wiążące dla organów (i sądu administracyjnego) orzekających w kwestii wymierzenia kary pieniężnej. Organy administracji orzekające w rozpoznawanej sprawie nie orzekały bowiem o zgodności działania Fundacji z prawem, lecz z uwagi na poczynione ustalenia skutkujące uznaniem, że Fundacja prowadzi placówkę zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego zezwolenia, orzekły o wymierzeniu kary pieniężnej. Skoro zatem przedmiot orzeczenia sądu powszechnego nie pokrywał się (także co do przesłanek rozstrzygnięcia) z przedmiotem rozstrzygnięcia zapadłego w obecnie zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, to nie można mówić o naruszeniu zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), ani o odstąpieniu bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 k.p.a.). Nie sposób też przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. Również treść ww. postanowienia sądu powszechnego, w kontekście art. 7a i b k.p.a., pozostawała bez wpływu na wynik sprawy. Wskazać trzeba, że organ administracji publicznej nie może zastosować zasady wyrażonej w art. 7a k.p.a. zwłaszcza wtedy, gdy przepisowi prawnemu stanowiącemu podstawę prawną decyzji nadano jednoznaczne znaczenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Na korzyść strony rozstrzygane są wątpliwości co do znaczenia przepisu prawnego. Nie można też w świetle wyżej przedstawionej argumentacji uznać, że w sprawie występują oczywiste, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 67 ust. 1, czy art. 130 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Z uwagi na powyższe również zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 7a i b k.p.a. i art. 365 § 1 k.p.c. należy uznać za nieusprawiedliwione. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.