II SAB/Sz 73/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. M. J. wnioskiem z dnia 2 czerwca 2019 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta o wyjaśnienie zasadności czynności podjętych w sprawie oględzin i zdjęć nieruchomości – działki nr [...], obręb Ż., gmina N., dokonanych w I dekadzie maja 2019 r., a w szczególności celu i potrzeby dokonania tych czynności oraz przyczyny niepoinformowania o tych czynnościach współwłaścicieli ww. nieruchomości. Zarzucił, że osoba działająca z polecenia Burmistrza Miasta dokonywała oględzin i zdjęć również zawilgoconej ściany w pokoju T.F. M. Następnie wnioskiem z dnia 1 lipca 2019 r. dodatkowo zwrócił się o podanie celu i powodów zleconych przez Burmistrza ww. czynności przez osobę niebędącą pracownikiem Urzędu Miejskiego w N.. M. J. podkreślił, że ww. sprawy dotyczą interesu prawnego jego mocodawców, tj. T. i F. M. Burmistrz Miasta pismem z dnia 14 czerwca 2019 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 2 czerwca 2019 r., a następnie pismem z dnia 11 lipca 2019 r. na wniosek skarżącego z dnia 1 lipca 2019 r. M. J. w dniu 4 lipca 2019 r. drogą elektroniczną złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie informacji publicznej, zarzucając Burmistrzowi niepodjęcie czynności związanych z udzieleniem mu informacji zgodnie z jego wnioskiem z dnia 2 czerwca 2019 r. oraz z dnia 1 lipca 2019 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, nie pozostawał w bezczynności, skoro udostępnienie żądanej przez Skarżącego informacji nastąpiło w ustawowym terminie. Zarządzeniem z dnia 11 września 2019 r. Sąd wezwał M. J. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie: - w czyim imieniu złożył do Sądu skargę wniesioną drogą elektroniczną ( e-PUAP) w dniu 4 lipca 2019 r., w tym podania imion oraz adresów wnioskodawców, których określono w skardze jako: "T.i F. M. ", -złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie M. J. oświadczył, że skargę złożył w imieniu własnym oraz swoich mocodawców, tj. T. M. oraz F. M.. Do pisma załączył pełnomocnictwa z dnia: 21 września 2015 r., 4 kwietnia 2016 r., 19 listopada 2018 r. i 24 stycznia 2019 r. oraz kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu F. M., zmarłego w dniu [...] czerwca 2019 r. Postanowieniem z dnia 11 października 2019 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę F. M.. Z kolei, postanowieniem z dnia 22 listopada 2019 r. Sąd odrzucił skargę T. M., jako nieopłaconą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zatem, w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie informacji publicznej. W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzuca Burmistrzowi bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego wniosków z dnia 2 czerwca 2019 r. oraz z dnia 1 lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, złożonych drogą elektroniczną. W myśl art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429), zwanej dalej "ustawą", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem, w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy. Realizacja tego prawa spoczywa na podmiotach wymienionych w art. 4 ustawy, tj. na organach władzy publicznej oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego przepisu Burmistrz Miasta bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 ustawy), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 ustawy). Możliwe jest również umorzenie postępowania poprzez wydanie decyzji w myśl art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 ustawy. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 ww. ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Zgodnie z treścią art. 13 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Z bezczynnością mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął stosownej czynności. Bez znaczenia pozostaje przy tym, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, w tym czy bezczynność była spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skierowane przez Skarżącego do Burmistrza Miasta wnioski niewątpliwie dotyczyły informacji w sprawie działań organu gminy w kwestiach szeroko rozumianego zarządzania nieruchomościami, a tym samym w sprawach publicznych i skierowane zostały do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Z akt sprawy wynika, że złożony przez Skarżącego pierwszy wniosek został złożony do organu w dniu 2 czerwca 2019 r. drogą elektroniczną, a odpowiedź na żądaną informację (pismo z dnia 14 czerwca 2019 r.) została skarżącemu doręczona w dniu 14 czerwca 2014 r. Na kolejny wniosek (złożony także drogą elektroniczną) w dniu 1 lipca 2019 r. organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 11 lipca 2019 r., doręczonym skarżącemu w dniu 15 lipca 2019 r. W pismach tych Burmistrz wyjaśnił, że nie zlecał ani pracownikowi Urzędu Miasta, ani podmiotowi zewnętrznemu wykonania w I dekadzie maja dokumentacji fotograficznej zawilgoconej ściany budynku zajmowanego przez T.F. M. Pomimo udzielonej przez Burmistrza odpowiedzi Skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu, zarzut ten uznać należy za niezasadny. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje to, że Sąd nie wnika w merytoryczną poprawność podjętych w tym zakresie czynności lub wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 140/07, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, po analizie wniosków Skarżącego i udzielonych odpowiedzi organu stwierdzić należy, że wniesiona przez M. J. skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż organ nie pozostawał w bezczynności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.