VII SA/Wa 2527/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Tomasz Janeczko, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. K. i M. Ś. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] po rozpatrzeniu zażalenia M. K.i M. Ś.(dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] lipca 2019 r., znak: [...], którym organ nałożył na skarżących jednorazową grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez skarżących z obowiązku nałożonego decyzją PINB nr [...] z [...] lipca 2017 r. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] października 2015 r. PINB w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową znajdującego się na działce nr ewid. [...] położonej w [...]. Po uzyskaniu ekspertyzy technicznej stanu technicznego ww. budynku mieszkalnego, PINB w [...] decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 r., znak: PINB [...], nałożył na skarżących oraz na pozostałych współwłaścicieli budynku, tj. E. i W. D., następujące obowiązki: opróżnienia części mieszkalnej i części usługowej znajdującej się bezpośrednio pod lokalami mieszkalnymi znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową usytuowanego na działce nr ewid. [...]położonej w [...] oraz zarządzenia: umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz zakazie jego użytkowania, wykonania doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia poprzez wykonanie: zabezpieczeń odpadających elementów w postaci daszków od wszystkich stron budynku z możliwym dostępem osób postronnych (nie dotyczy części usługowej), zamurowania okien i drzwi w części mieszkalnej w celu uniemożliwienia dostania się osób postronnych do wnętrza obiektu, rozbiórki części budynku na poziomie parteru od strony północno-zachodniej o wymiarze w rzucie 6,12 m x 5,85 m. Wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] stycznia 2018 r. PINB wystawił upomnienie wzywające zobowiązanych, tzn. M. K., M. Ś., E. D. oraz W. D.do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją. W związku z niewykonaniem ww. obowiązków PINB w [...] tytułem wykonawczym nr [...] z [...] lutego 2018 r. wszczął wobec każdego z zobowiązanych postępowanie egzekucyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego PINB wydał następujące rozstrzygnięcia: postanowienie nr [...] z [...] marca 2018 r., w którym umorzył postępowanie w przedmiocie wniesienia zarzutów przez E.i W. D. z uwagi na wniesienie zarzutów po upływie ustawowego terminu; postanowienie nr [...] z [...] marca 2018 r., w którym organ uznał za bezzasadne zarzuty zgłoszone przez skarżących w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji PINB nr [...] z [...] lipca 2017 r. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżących z [...] kwietnia 2018 r. na postanowienie nr [...] [...] WINB postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Kolejno, PINB postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2018 r. nałożył na skarżących oraz E. D. i W. D. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB nr [...] oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł. W wyniku złożonego zażalenia [...] WINB postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu. Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia była zmiana stanu faktycznego sprawy, która nastąpiła przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy wynika, że E. i W.D. nie są już współwłaścicielami ww. nieruchomości. Obecnie współwłaścicielami budynku są wyłącznie skarżący. Z uwagi na rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego, PINB postanowieniami nr [...] i nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. umorzył postępowanie egzekucyjne odpowiednio wobec E. D. i W. D.. Kontynuując postępowanie PINB przeprowadził w dniu [...] kwietnia 2019 r. czynności kontrolne, podczas których ustalono, że na działce nr ewid. [...] w [...] znajduje się budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią usługową, w którym dokonano opróżnienia jednego lokalu mieszkalnego nr [...] nad częścią usługową, dokonano opróżnienia części usługowej znajdującej się bezpośrednio pod częścią z lokalami mieszkalnymi. Na elewacji północnej, zachodniej i wschodniej umieszczono tabliczki ostrzegawcze o treści: "Uwaga! Budynek grozi zawaleniem. Zakaz przebywania". Od strony północnej, wschodniej i zachodniej wykonano na elewacjach zabezpieczenia w postaci daszków w miejscach możliwego dostępu osób postronnych, mające na celu ochronę przed odpadającymi elementami budynku. Dokonano również rozbiórki części budynku w poziomie parteru od strony północno - zachodniej o wymiarze rzutu 6,12 m x 5,85 m. Przy przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową nie zamurowano okien i drzwi w części mieszkalnej w celu uniemożliwienia dostania się osób postronnych do wnętrza budynku, jak również nie opróżniono dwóch lokali mieszkalnych oraz schowka przy klatce schodowej. 3. W rezultacie przeprowadzonej kontroli PINB stwierdził, że obowiązek wynikający z decyzji nr [...] nie został całkowicie wykonany i postanowienim nr [...] z [...] lipca 2019 r. nałożył na skarżących jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł z powodu uchylania się przez nich od wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB nr [...] z [...] lipca 2017 r. oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł. Powyższe obowiązki należało wykonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Organ pouczył skarżących, że w razie braku uiszczenia grzywny i opłaty zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Organ dodatkowo zobowiązał skarżących do wykonania w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] wystawionym w dniu [...] lutego 2018 r. Organ pouczył przy tym skarżących, że w przypadku niewykonania obowiązku w wyznaczonym terminie zostanie orzeczone wykonanie zastępcze na ich koszt. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 119, art. 121 § 1, § 2 i § 4, art. 122 oraz art. 64a ust. 1 pkt 1 u.p.e.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.). W uzasadnieniu postanowienia PINB wskazał, że przy dokonywaniu czynności kontrolnych skarżący oświadczył, że w Sądzie Rejonowym w [...] toczy się postępowanie o eksmisję lokatorów z lokali [...] i [...]. Dopiero po wyroku sądowym lokale będą mogły zostać opróżnione lub po zapewnieniu lokatorom przez miasto [...] lokali zastępczych. Ustosunkowując się do powyższego argumentu PINB wyjaśnił, że zagadnienie to było już rozpatrywane przez Wojewodę [...], który w decyzji nr [...] z [...] lutego 2019 r. odmówił wstrzymania egzekucji administracyjnej wyjaśniając, że "odpowiedni pozew do sądu współwłaściciele powinii złożyć niezwłocznie po uprawomocnieniu przedmiotowej decyzji. Również niewskazanie przez [w]nioskodawców okresu wstrzymania egzekucji poprzez podanie daty granicznej pomimo wyraźnego wezwania, nie wskazuje na skonkretyzowany zamiar wykonania nałożonego obowiązku. (...) utrzymujący się od półtora roku stan bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa osób, zdaniem Wojewody [...], wyklucza wstrzymanie egzekucji administracyjnej, a tym samym dalsze odwlekanie obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]". Ww. decyzja Wojewody została utrzymana w mocy przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ostateczną decyzją z [...] maja 2019 r. W konsekwencji organ zobowiązany był do kontynuacji postępowania egzekucyjnego. Dalej organ wyjaśnił, że z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 u.p.e.a. (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 u.p.e.a. (zasad niezbędności), wynika przy tym obowiązek organu do zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. PINB kierując się ww. zasadami nałożył na skarżących środek przymusu w postaci grzywny. 4. Pismem z [...] lipca 2019 r. skarżący złożyli zażalenie wnosząc o uchylenie ww. postanowienia nr [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że wykonali prawie w całości obowiązek nałożony decyzją PINB nr [...], z wyjątkiem opróżnienia dwóch lokali mieszkalnych i zamurowania okien w tych lokalach. Lokatorzy zajmujący ww. nieruchomości, pomimo wielokrotnych wezwań do dobrowolnego opróżnienia lokali, nadal zajmują nieruchomości. Dodatkowo, burmistrz [...] potwierdził w pismach z [...] marca 2018 r. i [...] marca 2018 r., że lokatorom zajmującym ww. mieszkania przysługuje prawo do lokali zastępczych. Dodatkowo, skarżący wskazali, że w Sądzie Rejonowym w [...] toczy się postępowanie o eksmisję osób zajmujących bez tytułu prawnego lokale nr [...] i [...] w przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, skarżący wyjaśnili, że w decyzji nr [...] obowiązkiem wykonania określonych czynność zostali obciążeni czterej współwłaściciele, więc nieuprawnione jest nałożenia tylko na skarżących grzywny w maksymalnej wysokości. 5. Po rozpatrzeniu zażalenia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB nr [...]. Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej "pr.bud."). W ocenie organu odwoławczego PINB zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przeprowadził przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. W ocenie [...] WINB organ egzekucyjny również w sposób niebudzący wątpliwości uzasadnił kwotę, w jakiej ustalił wysokość przedmiotowej grzywny nałożonej na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. W ocenie organu drugiej instancji w przedmiotowej sprawie PINB także właściwie zastosował środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia wyjaśniając przy tym przesłanki, jakimi kierował się ustalając jej wysokość. [...] WINB wyjaśnił przy tym, że decyzja PINB nr [...] z [...] lipca 2017 r. jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Obowiązek o którym mowa powyżej jest wymagalny. Ponadto z akt sprawy wynika, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym. Wobec powyższego obowiązek podlega wykonaniu w całości. Brak zapewnienia przez gminę lokali zastępczych dla lokatorów nie zwalnia skarżących od wykonania obowiązku w zakresie wyłączenia z użytkowania. Zdaniem [...] WINB argumentacja zawarta w zażaleniu pozostaje bez wpływu na postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do zarzutu, że grzywna została nałożona tylko na skarżących, gdy obowiązek został nałożony również na E. i W. D., organ wskazał, że E. i W.D. nie są obecnie współwłaścicielami ww. nieruchomości. Wobec powyższego brak jest podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do nich. Obowiązek ten przeszedł więc w całości na obecnych współwłaścicieli budynku, tj. na skarżących. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] października 2019 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ww. postanowienie w całości. W skardze skarżący podnieśli tożsame argumenty jak w zażaleniu. Dodatkowo skarżący wyjaśnili, że Sąd Rejonowy w [...] w dniu [...] września 2019 r. orzekł eksmisję lokatorów z lokali nr [...] i [...] oraz przyznał im prawo do lokali zastępczych. W związku z powyższym skarżący wnieśli o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu zaoferowania przez miasto lokali zastępczych lokatorom z ww. mieszkań. 7. Odpowiadając w dniu [...] października 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia zostały wskazane w jego uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 9. Sąd zdecydował się oddalić skargę biorąc pod uwagę fakt, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko skarżącym było na każdym jego etapie zgodne z prawem. Sąd nie miał zatem podstawy prawnej, aby uchylić zaskarżone postanowienie lub poprzedzające je postanowienie nr [...] wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], jako organ pierwszej instancji. Analizując czynności podejmowane przez organy nadzoru budowlanego, a także inne organy administracji publicznej należy stwierdzić zgodność z prawem poszczególnych rozstrzygnięć, a jednocześnie uznać, że działania właściwych organów administracji były podejmowane z zagwarantowaniem skarżącym odpowiedniego czasu na wykonanie nałożonych na nich obowiązków. I tak, rozstrzygnięcie konstytuujące obowiązek opróżnienia lokali mieszkalnych i usługowych w budynku położonym na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]zostało przyjęte w dniu [...] lipca 2017 r. (decyzja PINB nr [...]). Brak wykonania tej decyzji, mimo przyjęcia rygoru natychmiastowej wykonalności, stwierdzono w połowie listopada 2017 r., a następnie w lutym 2018 r., tj. kiedy zostały wydane tytuły wykonawcze przeciwko skarżącym oraz pozostałym współwłaścicielom przedmiotowego budynku. Należy przy tym pamiętać, że w dniu [...] stycznia 2018 r. PINB wystawił upomnienie wzywające skarżących do wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...]. W związku z trwającym niewykonaniem ww. obowiązków skarżących w dniu [...] lutego 2018 r. PINB w [...] wystawił tytuły wykonawcze. Nie można zatem twierdzić, że powiatowy organ nadzoru budowlanego nie zapewnił skarżących jako zobowiązanym odpowiedniego czasu na wykonanie obowiązków wynikających z decyzji nr [...]. Stan taki trwał zresztą nadal, co oznacza, że właściciele przedmiotowego budynku dopuszczali fakt zamieszkiwania go przez lokatorów, mimo że stan techniczny budynku był jednoznacznie zły, a obowiązek opuszczenia budynku wynikał z zagrożenia zawaleniem się budynku. Postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku toczyło się od października 2015 r. Stan techniczny budynku został ostatecznie oceniony w ekspertyzie technicznej stanu technicznego sporządzonej przez rzeczoznawców: Pracownia Projektowa [...] (autor: dr inż. J. S.) w lipcu 2017 r. Od tego czasu było oczywiste, że obiekt stanowi zagrożenie dla ludzi i nie nadaje się do dalszej eksploatacji w części mieszkalnej, a także w części usługowej w zakresie pomieszczeń znajdujących się bezpośrednio pod lokalami mieszkalnymi pierwszego piętra. Zalecono przy tym opróżnienie lokali z lokatorów, którzy je zajmują. Skarżący nie wykonując nałożonej nań obowiązku godzili się więc z istniejącym zagrożeniem dla życia i zdrowia znajdujących się tam osób. Sąd dostrzega oczywiście, że skarżący wykonali w części nałożone na nich obowiązki, tzn. doprowadzili do opróżnienia lokali usługowych oraz jednego lokalu mieszkalnego, a także wykonali odpowiednia zabezpieczenia elewacji przed spadającymi fragmentami budynku i umieścili na trzech ścianach budynku ostrzeżenia o zagrożeniu. Nie zmienia to faktu, że z uwagi na zły stan techniczny budynku obowiązkiem skarżących było opróżnienie całości budynku. Za uzasadniony należy również uznać argument organu pierwszej instancji odnoszący się do wystąpienia przez skarżących z pozwem przeciwko lokatorom przedmiotowego budynku oraz Gminie Miejskiej [...]. Pozew taki złożony został w dniu [...] września 2018 r., czyli po okresie dłuższym niż rok od doręczenia skarżącym decyzji nr [...]. Nie może jednocześnie usprawiedliwiać skarżących fakt występowania do właściwego wojewody z wnioskiem o wstrzymanie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2234). Instytucja, o której mowa stanowi rozwiązanie wyjątkowe i co więcej, dotyczy wyłącznie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, a nie jego umorzenia. W decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. Wojewoda [...] odmówił wstrzymania egzekucji administracyjnej wyjaśniając jednocześnie zarówno fakt złego stanu technicznego budynku i przez to jednoznacznej zasadności decyzji PINB nr [...], jak i wyjątkowości procedury, w której wojewoda jest uprawniony do działania. Swoje stanowisko Wojewoda [...] podtrzymał również w decyzji nr [...] z [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...] stwierdził, że brak jest podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wypełniając obowiązek sporządzenia prawidłowego uzasadnienia wyroku i wyjaśnienia wszystkich okoliczności, które Sąd wziął pod uwagę rozstrzygając sprawę, należy dodać, że Sąd nie oceniał wysokości wymierzonej grzywny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że brzmienie przepisu art. 121 § 2 u.p.e.a. i dodatkowo zróżnicowanie uprawnień organu egzekucyjnego przy wymierzaniu grzywny pozwala przyjąć, że w przypadku grzywny, której wysokość nie wynika wprost z ustawy, organ o wysokości grzywny rozstrzyga w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to że organowi administracji przyznana jest istotna swoboda ustalania wysokości grzywny. Nie oznacza ona całkowitej dowolności wykorzystania środków egzekucyjnych. Wysokość grzywny musi bowiem mieścić się w granicach ustalony w art. 121 § 1 - § 4 u.p.e.a. Skoro zatem organu nie wiązały żadne ścisłe kryteria co do wysokości grzywny, to i Sąd nie może zarzucić organowi nieodpowiednie działanie. Ponadto, zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., w przypadku egzekucji dotyczącej spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, że środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r.; sygn. akt II OSK 3345/17 oraz powołane tam orzecznictwo). Podsumowując powyższą część rozważań, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie [...] WINB oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji są prawidłowe, jeśli oceniamy je z punktu widzenia przepisów prawa o postępowaniu administracyjnym oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął wszystkie te czynności, do których był zobowiązany, w szczególności w dniu [...] stycznia 2018 r. wystawił upomnienie wzywające skarżących do wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...]. Dopiero po stwierdzeniu trwającego braku wykonania obowiązków nałożonych na skarżących wystawił tytuły wykonawcze z [...] lutego 2018 r. Tym samym wszczął wobec każdego z zobowiązanych postępowanie egzekucyjne na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy też uznać, że wydając postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny PINB prawidłowo uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Tym samym nie ma podstaw do postawienia zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. 10. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że grzywna została nałożona tylko na nich, a nie na wszystkich wcześniejszych współwłaścicieli budynku, argumentację skarżących należy uznać za niezasadną. Rzeczywiście, obowiązek przewidziany w decyzji nr [...] został nałożony na czworo ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości. Analogicznie PINB orzekł w postanowieniu nr [...] z [...] czerwca 2018 r. nakładając grzywnę w wysokości 10.000 zł na czworo współwłaścicieli budynku. Rozstrzygnięcie takie zostało jednak uchylone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. Obecne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uwzględnia właśnie fakt, że w wyniku sprzedaży udziałów w ww. nieruchomości skarżący są jedynymi jej właścicielami. Nałożenie grzywny na osoby, którym nie przysługuje tytuł do nieruchomości, a zatem nie mają możliwości wykonania obowiązku nałożonego decyzja nr [...] stanowiłoby naruszenie prawa. 11. Uznając, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez skarżących od wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB nr [...] miało miejsce zgodnie prawem, Sąd podkreśla jednocześnie, że finalnie skutki takiego rozstrzygnięcia uzależnione są od skarżących. Jeśli bowiem doprowadzą oni do pełnego wykonania nałożonych na nich obowiązków wówczas zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W szczególności art. 125 § 1 u.p.e.a. wskazuje, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Natomiast art. 126 u.p.e.a. stanowi, że na wniosek zobowiązanego, który wykonał grzywny w celu przymuszenia uiszczone lub ściągnięte mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą przy tym zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgodny organu wyższego stopnia. W związku z tym Sąd uznał, że oddalenie skargi nie oznacza ostatecznego przesądzenia o obowiązku skarżących (niezależnie od kwestii prawomocności wyroku Sądu). Wykonanie egzekwowanego obowiązku przez skarżących może bowiem doprowadzić do całkowitego umorzenia lub choćby częściowego zwrotu uiszczonych lub ściągniętych grzywien. 12. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżone postanowienie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga niezasadna. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.