IV SA/Wa 2301/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], o wymierzeniu E. K. – prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w [...], opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na terenie działki nr ew. [...], obręb [...] gm. [...], za 2015 r. w kwocie 971.156 zł oraz o zobowiązaniu E. K. do wpłaty ww. kwoty wraz z odsetkami na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...]. Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Warszawie pismem z dnia 17 lipca 2015 r. zawiadomił Marszałka Województwa [...] o przeprowadzonych kontrolach interwencyjnych w sprawie składowania odpadów budowlanych przeprowadzonych u E. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...], [...][...],[...], na terenie działki o nr ew. [...] z obrębu [...] gm. [...], a następnie w dniu 21 sierpnia 2015 r. przekazał kopie dokumentacji ww. kontroli interwencyjnych. W konsekwencji pismem z dnia 9 marca 2016 r. Marszałek Województwa [...] wezwał E. K. do przedłożenia wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat z tytułu składowania odpadów za rok 2015 r. Następnie pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. ponownie wezwał E. K. do przedłożenia ww. wykazu w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Marszałek Województwa Mazowieckiego wymierzył E. K. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na terenie opisanej wyżej działki za 2015 r. w kwocie 971.156 zł oraz zobowiązał E. K. do wpłaty ww. kwoty wraz z odsetkami na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna i wydana została bez uprzedniego przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Kolegium skoro strona wskazała podmioty, od których pochodziły odpady zmagazynowane na terenie ww. działki, to organ I instancji nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie swoich argumentów. W ten sposób organ I instancji naruszył ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, bowiem zaniechał dokonania własnych ustaleń. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], wymierzył E. K. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] gm. [...], za 2015 r. w kwocie 971.156 zł oraz o zobowiązaniu jej do wpłaty tej kwoty wraz z odsetkami na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...]. E. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi, a także obrazę prawa materialnego polegającą na przyjęciu, że w stanie faktycznym, istniejącym w dacie wydania decyzji, istniała podstawa do wymierzenia jej opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. W ocenie odwołującej się organ I instancji nie przeprowadził w należyty sposób postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji nie zastosował art. 279 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto nie wyjaśnił z jakiego powodu dał wiarę zeznaniom świadków, odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom odwołującej się. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji wyjaśniając, że zgodnie z art. 273 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.; dalej "poś"), opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Natomiast stosownie do art. 275 ww. ustawy do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska. Zgodnie zaś z art. 276 ust. 1 poś podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Stosownie do art. 277 ust. 1 tej ustawy opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Jak wskazało Kolegium, w art. 279 ust. 2 poś ustawodawca wprowadził generalną regułę, zgodnie z którą podmiotem obowiązanym do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych za składowanie lub magazynowanie odpadów jest ich posiadacz w rozumieniu ustawy o odpadach. Od tej reguły zostały wprowadzone dwa wyjątki. Pierwszy - określony w art. 279 ust. 3 ww. ustawy - związany jest z przekazaniem odpadów podmiotowi, który nie uzyskał pozwolenia na zagospodarowanie odpadów. Drugi - wynikający z art. 279 ust. 4 poś - znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi nieposiadającemu pozwolenia na ich zagospodarowanie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Z kolei domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Kolegium wskazało, że E. K. prowadzi działalność gospodarczą od dnia [...] września 2013 r. pod firmą "[...]" i została wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], która stała się ostateczna [...] kwietnia 2015 r., Starosta [...] odmówił E. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod ww. nazwą zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki nr [...], obręb [...] gm. [...]. Ponadto z akt sprawy wynika, że w latach 2014-2015 inspektorzy WIOŚ przeprowadzili dwie kontrole interwencyjne u E. K., pierwszą w dniach [...].07.2014 r. - [...].08.2014 r., a drugą w dniach [...].06.2015 r. - [...].07.2015 r. Podczas pierwszej kontroli ustalono, że E. K., prowadząc działalność gospodarczą, od lutego 2014 r. do dnia kontroli przetwarzała wytworzone oraz zebrane, w trakcie świadczonych usług budowlanych, odpady o kodach 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów oraz 17 01 02 - gruz ceglany. W 2014 r. zebrała ok. 600-700 ton odpadów, z czego przetworzyła ok. 50%, a pozostałą ilość zmagazynowała na działce nr [...]. Z protokołu z przesłuchania (do protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]) wynika, że odpady zebrane były od następujących podmiotów: S. R. – [...],[...], ul. [...],[...]sp.j. D. Z.; M. S, [...], ul. [...],[...]. Natomiast w trakcie drugiej kontroli stwierdzono, że E. K. w dniach [...].06.2015 r. - [...].07.2015 r. przywiozła na teren ww. działki tzw. kruszywo betonowe w ilości ok. 800 Mg, które zostało zakupione od J. G. prowadzącego wówczas działalność gospodarczą pod nazwą [...] przy ul. [...], na podstawie faktury Vat z [...] czerwca 2015 r. nr [...] r. W toku tej kontroli ustalono również, że na terenie działki nr ew. [...] znajdują się odpady gruzu budowlanego, gruzu ceglanego oraz piachu w niezmienionej ilości od dnia zakończenia pierwszej kontroli WIOŚ (tj. od [...].08.2014 r.). Masa zmagazynowanego gruzu betonowego (kod odpadu: 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów) i gruzu ceglanego (kod odpadu: 17 01 02 - gruz ceglany), która została wykazana w pierwszej kontroli, wynosiła łącznie ok. 300-350 Mg. Kolegium ustaliło, że pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. pełnomocnik odwołującej się poinformował organ I instancji o usunięciu odpadów, załączając potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię karty przekazania odpadu. W konsekwencji pismem z dnia 20 lipca 2018 r. organ I instancji wystąpił do pełnomocnika o nadesłanie oryginału ww. karty z uwagi na rozbieżności co do okresu składowania odpadów wynikające z protokołu kontroli WIOŚ w [...] oraz wątpliwości powstałe w związku z wypełnieniem samej karty. Jednak, mimo wezwania, oryginał karty przekazania odpadu nie został nadesłany. Organ zauważył przy tym, że w nadesłanej kopii karty w pozycji "rok kalendarzowy" widnieje data "2014" z wyraźnie poprawioną cyfrą 4. Ponadto w rubrykach potwierdzających przekazanie i przejęcie odpadu poza podpisami brak jest daty potwierdzającej faktyczne przekazanie. Odnosząc się do zarzutów braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy podkreślił, że regułą jest, iż to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności zainteresowanej strony oraz nie zwalnia jej z obowiązku współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przedłożenia stosownego kontrdowodu przez stronę postępowania, zwłaszcza gdy z określonych faktów zamierza ona wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne. W ocenie organu II instancji, powyższe stanowisko znajduje odniesienie również do kwestii wiarygodności zeznań świadków oraz odwołującej się w zakresie wskazania podmiotów, od których pochodziły odpady zmagazynowane na terenie ww. działki. Wprawdzie, jak już wskazano z protokołu z przesłuchania odwołującej się do protokołu z pierwszej kontroli wynika, że odpady zebrane były od ww. podmiotów, to przesłuchania wskazanych powyżej osób nie potwierdziły twierdzeń strony. Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów z przesłuchań ww. osób wynika bowiem, że nie przekazywały one stronie odpadów. Natomiast sama odwołująca się nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających odbiór odpadów od innych podmiotów. Ponadto z pisma Burmistrza [...] wynika, że nie złożyła ona żadnych wyjaśnień w sprawie, mimo wezwań w dniach: 25 i 30 października 2018 r., 30 października 2018 r., 8 i 15 oraz 19 listopada 2018 r. Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji uznał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa za bezzasadny. Podkreślił przy tym, że organ I instancji podjął próbę ustalenia wytwórcy odpadów, która nie przyniosła rezultatu oczekiwanego przez stronę. Natomiast strona pozostała całkowicie bierna w toku postępowania. Zdaniem Kolegium zgromadzony materiał dowodowy nie nasuwa wątpliwości, a tym samym nie daje podstaw do zakwestionowania prawdziwości dowodów. Wskazane przez stronę podmioty, jako wytwórcy odpadów, nie potwierdziły faktu przekazywania jej odpadów. W ocenie Kolegium, prawidłowo organ I instancji uznał, że odwołująca się, jako władająca powierzchnią ziemi zanieczyszczonej odpadami, jest posiadaczem tych odpadów. Z kolei wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był wytwórcą odpadów. Ciężar przeprowadzenia dowodu celem obalenia domniemania z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach spoczywa bowiem na władającym powierzchnią ziemi. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...]. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. K. (dalej zwana "skarżącą"), zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) obrazę prawa materialnego, tj. art. 279 ust. 3 poś poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wywiedzenie wniosku, że podmiotem korzystającym ze środowiska była skarżąca z uwzględnieniem faktu, iż skarżąca złożyła w dniu 13 sierpnia 2014 r. oświadczenie znajdujące się w protokole z przesłuchania do protokołu kontroli nr [...]o pochodzeniu odpadów i wskazała dane podmiotów, które przekazały na jej rzecz odpady; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. - art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie zebrania, a także rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których oparł zaskarżone rozstrzygnięcie oraz w szczególności przyczyn, z jakiego powodu innym dowodom odmówił wiarygodności oraz uzasadnienia prawnego poprzez wyczerpujące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, na postawie których wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakich względów organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ I instancji; - art. 80 kpa, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów nie pozwala na stwierdzenie, że skarżąca jest obowiązana do ponoszenia tej opłaty w świetle art. 279 ust. 3 ustawy prawo ochrony środowiska; 3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że istniała podstawa do wymierzenia skarżącej opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie postępowania i wyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego nie pozwala na poczynienie takich ustaleń. Z uwagi na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako "ppsa"), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 273 ust. 1 ust. 4 poś opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za składowanie odpadów. Stosownie do art. 276 ust. 1 ww. ustawy, podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji, ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Z kolei art. 279 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadacz odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 992 ze zm.), pod pojęciem posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Z powyższych regulacji wynika, iż kluczowe znaczenie ma ustalenie posiadacza odpadków. Zauważyć jednak należy, że w ww. przepisie art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach wprowadzone zostało domniemanie prawne, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Wskazana ustawa nie wyjaśnia kim jest "władający powierzchnią ziemi", natomiast pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 44 poś. Zgodnie z tym przepisem przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Wobec tego pod pojęciem władającego należy także rozumieć podmioty, które władają nieruchomością (powierzchnią ziemi) w oparciu również np. o umowy cywilnoprawne, tj. najem, dzierżawa. Nie ulega wątpliwości, że domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Tym samym domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (zob. W. Radecki, Ustawa o odpadach Komentarz, Warszawa 2008, s. 327, oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1721/06, z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OSK 330/12). Powyższe prowadzi do wniosku, że obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje zatem z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był faktycznym wytwórcą odpadów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że po pierwsze w niniejszej sprawie bezspornym jest, że na działce skarżącej stwierdzono w okresie kontroli tj. od 24 czerwca do 9 lipca 2015 r. magazynowanie bez wymaganego zezwolenia odpadów w ilości niezmienionej od dnia 13 sierpnia 2014 r. (tj. od dnia zakończenia pierwszej kontroli), a po drugie, że skarżąca nie wskazała faktycznego wytwórcy zgromadzonych odpadów. Tym samym skarżąca odpowiada za zgromadzone na ww. działce odpady i zobowiązana jest do ponoszenia opłat z tego tytułu. Za równoznaczne z obaleniem istniejącego domniemania posiadania nie można uznać wyjaśnienia zawartego przez skarżącą w piśmie z dnia 29 czerwca 2018 r. o usunięciu odpadów, przy którym przesłano potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię karty przekazania odpadu. Skarżąca została bowiem wezwana przez organ do nadesłania oryginału tej karty z uwagi stwierdzone rozbieżności co do okresu składowania odpadów oraz poprawki dokonanej na tej karcie. Jednak mimo doręczenia wezwania oryginał karty nie został przekazany organowi. Ponadto analiza akt sprawy nie potwierdziła stanowiska skarżącej co do pochodzenia odpadów, a tym samym wskazania danych podmiotów, które przekazały na jej rzecz odpady. Co prawda skarżąca w trakcie przesłucha do protokołu kontroli z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] podała podmioty, od których pochodziły odpady zmagazynowane na terenie działki nr [...], jednakże z analizy protokołów przesłuchań wskazanych osób nie wynika, aby przekazywały one odpady skarżącej. Skarżąca nie przedstawiła również żadnych innych dokumentów potwierdzających odbiór odpadów od innych podmiotów, jak również nie złożyła żadnych wyjaśnień w sprawie mimo kilkukrotnych wezwań. Z uwagi na powyższe za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, że posiadaczem odpadów jest skarżąca, a w konsekwencji do niej powinna być skierowana decyzja wymierzająca opłatę podwyższoną z tytułu składowania w 2015 r. odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, tj. na terenie działki nr ew. [...]. Reasumując, w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organu nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa, zawiera bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zawiera natomiast wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty skargi. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa, o czym orzeczono w sentencji.