VI SA/Wa 1990/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 156, art. 157 i art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.; dalej: k.p.a), po rozpoznaniu wniosku M. N. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] maja 2019 r., nr [...], którym odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia M. T. biegłym sądowym. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Ostateczną decyzją z [...] lipca 2017 r. Prezes Sądu Okręgowego w [...] ustanowił M. T. biegłym sądowym z dziedziny budownictwo, specjalizacja: fizyka budynków ze szczególnym uwzględnieniem procesów wymiany ciepła i masy (wilgoć, powietrze) w budynkach; zagadnienia dotyczące poprawności i prawidłowości izolacji cieplnych, przeciwwilgociowych, wentylacyjnych, montażu stolarki okienno — drzwiowej, skuteczności instalacji co. oraz c.w.u., termomodemizacji oraz zastosowań proekologicznych rozwiązań; oceny energetycznej budynków oraz sporządzania i weryfikacji audytów energetycznych, a także projektowanych charakterystyk. Pismem z [...] marca 2019 r. wnioskodawczyni wystąpiła o "spowodowanie uznania decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], o ustanowieniu pana M. T. biegłym sądowym w dziedzinie budownictwa (...) za nieważną". Stwierdziła, że przesłanki nieważności wynikają z art. 156 § 1 pkt 2, 5, 6 i 7 k.p.a. W uzasadnieniu podała, że wobec braku kwalifikacji M. T. nie powinien być biegłym sądowym i nie powinien zostać powołany do wydania opinii w postępowaniu sądowym, natomiast opinia wydana przez niego w sprawie o sygn. akt [...] dotknięta jest nieważnością. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Minister Sprawiedliwości (dalej: organ, Minister) na podstawie art. 156, art. 157 oraz art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej, wskazując jako przyczynę tej odmowy brak zaistnienia przesłanek podmiotowych po stronie wnioskodawczyni. Wyjaśnił, że skarżącej nie można przypisać przymiotu strony w sprawie ustanowienia M. T. biegłym sądowym, ani też o stwierdzenie jej nieważności. Skutkiem zapadłych w wymienionych sprawach rozstrzygnięć bowiem jest wyłącznie przyznanie bądź też pozbawienie prawa do pełnienia funkcji biegłego sądowego. Tym samym pozostaje to bez wpływu na sytuację prawną wnioskodawczyni - nie powoduje powstania po jej stronie żadnych praw czy obowiązków. Wynika to nie tylko z brzmienia art. 28 k.p.a., ale również z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), określającego przesłanki i tryb ustanowienia biegłym sądowym i zwolnienia z tej funkcji. Za przyznaniem wnioskodawczyni przymiotu strony w ocenie organu, nie przemawiał również fakt występowania przez nią w charakterze strony w sprawie sądowej, w której M. T. opiniował jako biegły. Minister nie znalazł również podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności z urzędu. Rozpoznając wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Odnosząc się do zarzutu braku jego właściwości w sprawie wyjaśnił, że do rozpatrywania środków odwoławczych od decyzji administracyjnych wydawanych przez prezesa sądu okręgowego na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 52, z późn. zm.; dalej: u.s.p.) powołany jest Minister Sprawiedliwości, będący również ministrem właściwym w rozumieniu art. 17 pkt 3 k.p.a. Minister przypomniał, że czynności związane z wydaniem decyzji o ustanowieniu biegłego sądowego nie należą do czynności polegających na sprawowaniu wewnętrznego nadzoru administracyjnego nad działalnością sądów powszechnych powierzonych prezesom sądów. Wydanie decyzji administracyjnej o ustanowieniu biegłego sądowego nie mieści się także w pojęciu sprawowania wymiaru sprawiedliwości i innej ochrony prawnej. Nie należy więc do zadań, o jakich mowa w art. 1 § 2 i § 3 u.s.p. i z tych przyczyn brak jest podstaw do uznania właściwości sądu apelacyjnego jako instancji odwoławczej od decyzji prezesa sądu okręgowego w przedmiocie ustanowienia biegłego sądowego. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. N. zarzuciła nieważność wydanego postanowienia na podstawie przesłanek z art. 156 k.p.a. z wyjątkiem jego pkt 3. Wskazała, że wszystkie pisma kierowane do Ministerstwa Sprawiedliwości Wydziału Skarg i Wniosków były skargami na działania i czynności Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. w trybie skargowym określonym w dziale VIII k.p.a., które dotyczyły naruszenia praworządności, interesów skarżącej, a w szczególności zaniedbywania oraz nienależytego wykonania zadań przez właściwe organy. Zdaniem skarżącej, w tym trybie pismo nie zostało rozpatrzone mimo upływu pięciu miesięcy, choć na podstawie art. 233 k.p.a. powinno powodować wszczęcie postępowania. Skarżąca podkreśliła, że nie złożyła skargi na postanowienie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. o sygn. [...], bowiem w trybie ustawowym postanowienie to zostało zaskarżone w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zdaniem skarżącej, wydanie zaskarżonego postanowienia jest bezprzedmiotowe oraz nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 19 k.p.a. Powyższe okoliczności świadczą więc o rażącym naruszeniu norm prawa na podstawie art. 235 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła również naruszenie: 1. art. 41b, art. 41c i art. 89 u.s.p. wprowadzających obowiązek zachowania drogi służbowej; 2. art. 1, art. 2, art. 15, od art. 6 do art. 16, art. 19, art. 20, art. 21, art. 22, art. 28, art. 151, art. 150, art. 149, art. 152, art. 148, art. 145, art. 145b, art. 156, art. 157, art. 158, art. 159, art. 162, działu VIII k.p.a., od art. 221, do art. 259, ze szczególnym uwzględnieniem art. 257, art. 255, art. 238, art. 237, art. 234, art. 231, art. 227, art. 225. art. 222, art.221, art. 241, art. 235, art. 257 oraz rażące przekroczenie wszystkich norm z tego działu Kodeksu postępowania administracyjnego; 3. art. 61, art. 61a, art. 122a, a i b, art. 35, art. 36, art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz naruszenie § 6 i § 12 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych; 4. art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127, art. 150, art. 149 oraz art. 27 k.p.a.; 5. art. 127 § 3 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia przez organ niemający uprawnień; 6. wydanie postanowienia przez Ministra Sprawiedliwości z rażącym naruszeniem art. 105, art. 65, art. 66 k.p.a i nierzetelne rozstrzygnięcie sprawy, nieprawdziwie przyjęcie, że skarżąca wniosła o wznowienie postępowania na postanowienie Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...]marca 2019 r. [...]; 7. art. 6, art. 7, art. 7b, art. 9 art. 16, art, 77, art. 61, art. 61a, art. 122a i b, art. 35, art. 36 k.p.a.; Skarżąca zarzuciła również naruszenie norm prawa materialnego: 1. ustawy prawo budowlane, w szczególności art. 14, art. 12, art. 16, 2. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 września 2014 r. w sprawie funkcji technicznych w budownictwie, w tym załącznika 1, 2 i 4, 3. ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, 4. implementowanego porządku prawnego i dyrektyw Unii Europejskiej w zakresie ww. przepisów w porządku krajowym, 5. ustawy z 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, na podstawie której art. 2 przepisy stosuje się wprost do obywateli polskich, obywateli państw członkowskich i innych osób, 6. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 27 lutego 2017 r. w sprawie wykazu zawodów regulowanych i działalności regulowanej, przy wykonywaniu których usługodawca posiada bezpośredni wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, w przypadku których można wszcząć postępowanie w sprawie uznania kwalifikacji. W piśmie z 22 sierpnia 2019 r., uzupełniającym skargę skarżąca rozszerzyła zarzuty o naruszenia licznych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i szeroko je omówiła. W oparciu o tak postawione zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, alternatywnie o jego uchylenie bądź zmianę. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ramach swej kognicji sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 dalej: p.p.s.a.). Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Kontrolując więc legalność zaskarżonego postanowienia Ministra Sprawiedliwości, odmawiającego na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie ustanowienia biegłym sądowym, Sąd stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa. Tym samym brak jest podstaw do wyeliminowania tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Co do charakteru pisma wnioskodawczyni z [...] marca 2019 r. skierowanego do Prezesa Sądu Okręgowego w [...], z jego treści jednoznacznie wynika, że wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu M. T. biegłym sądowym. Autorka powołuje konkretne jednostki art. 156 § 1 k.p.a. Prezes Sądu Okręgowego w [...] pismem z 17 kwietnia 2019 r. przekazał wniosek Ministrowi Sprawiedliwości jako organowi właściwemu, o czym powiadomił skarżącą. Wskazał podstawę prawną przekazania – art. 65 k.p.a. W tej sytuacji, wobec zgłoszenia przez skarżącą najdalej idącego zarzutu, że do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności w sprawie zakończonej decyzją Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z [...] lipca 2017 r., [...] o ustanowieniu M. T. biegłym sądowym nie był uprawniony Minister Sprawiedliwości, lecz Prezes Sądu Apelacyjnego w [...], Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do tego zarzutu. Zgodnie z art. 157 § 1 u.s.p. prezes sądu okręgowego ustanawia biegłych sądowych i prowadzi ich listę. Ustanowienie biegłego sądowego może nastąpić po spełnieniu warunków z § 3 i § 12 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych. Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych (wydanego na podstawie art. 157 § 1 u.s.p.), prezes sądu okręgowego zwalnia z funkcji biegłego, jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo gdy zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada. W przepisach Prawa o ustroju sądów powszechnych oraz rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych przyjęto, że organem właściwym w sprawach dotyczących ustanowienia biegłego oraz zwolnienia go z funkcji jest prezes sądu okręgowego. Prezes ten działa w charakterze organu administracji publicznej, nie wykonując w tym zakresie zadań mieszczących się w pojęciu sprawowania wymiaru sprawiedliwości i innej ochrony prawnej, a zatem zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3 u.s.p. Należy bowiem podkreślić, że prezes sądu okręgowego jest nie tylko organem sądu (art. 21 pkt 2 u.s.p.), ale na mocy art. 22 § 1 pkt 3 u.s.p., jest również organem administracji państwowej, jeżeli przepisy prawa przyznają mu kompetencje do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 1992 r. sygn. III AZP 3/92, OSNCP 1992, z. 10, poz. 172, s. 15). Skoro sprawy związane z ustanowieniem i zwolnieniem z funkcji biegłego zostały powierzone prezesowi sądu okręgowego i są to sprawy załatwiane w drodze decyzji administracyjnej, to należy przyjąć, że są to sprawy z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a., organami wyższego stopnia są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Mając na uwadze powyższe, należy dojść do wniosku, że do rozpatrywania środków odwoławczych od decyzji administracyjnych wydawanych przez prezesa sądu okręgowego na podstawie art. 157 § 1 u.s.p. powołany jest Minister Sprawiedliwości jako minister właściwy w rozumieniu cytowanego przepisu. Tym samym, nie może powinno budzić wątpliwości, że do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji prezesa sądu okręgowego o ustanowieniu biegłym sądowym organem właściwym będzie Minister Sprawiedliwości, jako organ wyższego stopnia nad prezesem sądu okręgowego w zakresie wydawanych przez niego decyzji administracyjnych, co wynika wprost z brzmienia art. 157 § 1 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że skarżąca w postępowaniu w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z funkcji wspomnianego biegłego sądowego nie kwestionowała stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zawartego w wyroku z 7 listopada 2019 r., sygn. akt IIISA/Wr 159/19, co do rozumienia organu administracji wyższego stopnia według art. 17 pkt 3 k.p.a. W obu postępowaniach zaś chodzi o ten sam organ wyższego stopnia. Właśnie z uwagi, że Prezes Sądu Apelacyjnego nie był organem właściwym do rozpoznania zażalenia od postanowienia Prezesa Sądu Okręgowego w sprawie dotyczącej zwolnienia z funkcji biegłego sądowego, WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność postanowienia Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 2019 r. nr [...]. Omawiany wyrok jest prawomocny. Przechodząc do oceny prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej i jej uzasadnienia w kontrolowanym rozstrzygnięciu, Sąd uznał je za prawidłowe. W pierwszej kolejności wymaga zauważenia, że postępowania o uchylenie, zmianę lub stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 154 - 156 k.p.a. stanowią nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji. Podmiotami legitymowanymi do żądania wszczęcia postępowania w tych trybach są osoby, które spełniają przesłanki określone w art. 28 k.p.a., stanowiącym, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Konieczne jest zatem istnienie interesu prawnego wnioskodawcy oraz związek tego interesu z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pozwalający stwierdzić, że postępowanie to dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy. Pojęcie interesu prawnego, od którego zależy legitymacja strony w postępowaniu administracyjnym, ma charakter materialnoprawny i jego ustalenie wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków a obowiązującym systemem prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać normy prawa powszechnie obowiązującego, która stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniała ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Posiadanie przez dany podmiot statusu strony nie zależy więc od subiektywnej oceny tego podmiotu w tym zakresie. To okoliczności występujące w danej sprawie muszą w sposób niebudzący wątpliwości wskazywać na przesłanki określone w art. 28 k.p.a. W orzecznictwie dominuje słuszny pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowiąc podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Treść art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego przymiotu strony postępowania - ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego (vide: wyrok NSA z 16 marca 2018 r. I OSK1060/16 i orzecznictwo tam przywołane; Lex nr 2472148). Materialnoprawną podstawą ustanowienia bądź zwolnienia z funkcji biegłego jest cytowane rozporządzenie w sprawie biegłych sądowych, W myśl § 6 ust. 1 pkt 2 tego aktu prezes sądu okręgowego ustanawia bądź zwalnia z funkcji biegłego, jeżeli biegły utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo gdy zostanie stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i nadal im nie odpowiada. Tym samym uznać należy, że stronami takiego postępowania są kandydat na biegłego/biegły (w przypadku zwolnienia) oraz właściwy prezes sadu okręgowego. Wobec powyższego, nie można uznać, że skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie ustanowienia M. T. biegłym sądowym, a w konsekwencji nie przysługuje je prawo podmiotowe do zainicjowania postępowania w trybie nadzwyczajnym wzruszenia tej decyzji – stwierdzenia nieważności. Zapadłe bowiem w wymienionej sprawie rozstrzygnięcie nie kreuje po stronie M. N. żadnych praw, ani nie rodzi dla niej obowiązków na podstawie rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych. Skarżąca mogła skorzystać z uprawnień przewidzianych w Dziale VIII k.p.a., w tym w art. 221 k.p.a. – prawa składania skarg i wniosków, co uczyniła, a organy zajęły stanowisko wobec tych środków, m.in. w formie skarżonych postanowień. Za przyznaniem skarżącej przymiotu strony nie przemawia również powoływany w skardze fakt, iż występowała ona w charakterze strony w postępowaniu sądowym, w którym wymieniony biegły wydawał opinię. Trzeba jeszcze raz podkreślić, że wybór biegłego (który może nastąpić spośród stałych biegłych sądowych, jak i biegłych ad hoc) należy wyłącznie do sądu rozpoznającego sprawę. Sąd ten jest także uprawniony do oceny ekspertyzy biegłego pod względem jej logiczności, fachowości czy rzetelności, dokonując tej oceny w świetle całego zebranego materiału dowodowego. Na tle całokształtu materiału dowodowego sąd stwierdza, czy biegły ustosunkował się w opinii do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen zawartych w ekspertyzie oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 maja 2018 r., sygn. akt I ACa 169/16; opubl.: orzeczenia.waw.sa.gov.pl). W gestii sądu leży zatem zarówno uznanie, że opinia biegłego może być podstawą czynienia ustaleń faktycznych w sprawie, jak też jej dyskwalifikacja w tym zakresie, czy też wydanie ewentualnego orzeczenia o wyłączeniu biegłego od opiniowania w konkretnym postępowaniu. Tym samym należy zaaprobować stanowisko organu, zgodnie z którym, M. N. ma jedynie interes faktyczny w stwierdzeniu nieważności decyzji o ustanowieniu M. T. biegłym sądowym, albowiem jest zainteresowana rozstrzygnięciem w tym zakresie. Wobec powyższego, zarzuty skargi Sąd ocenił jako nietrafne i bezzasadne. W kontrolowanej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nastąpiła na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a., a więc z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Tym samym szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego z różnych dziedzin nie znajduje uzasadnienia i akceptacji Sądu. Wobec niestwierdzenia zasadności skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.