III OSK 3060/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia [...] marca 2020 r. sygn. akt II SAB/Op 22/20 w sprawie ze skargi R.S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Op 22/20 oddalił skargę R. S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego [...] w [...] o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu I instancji, mając na uwadze treść wniosku skarżącego, w którym zwrócił się "o udostępnienie kserokopii umowy pomiędzy PPO [...] a Dyrektorem Zakładu Karnego [...] w [...]", udostępnienie skarżącemu wnioskowanej umowy, czyni zadość jego żądaniu. Sąd wyjaśnił, że skoro skarżący we wniosku nie żądał odpisu umowy a jedynie jej udostępnienia, to z punktu widzenia przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) dalej u.d.i.p. oraz faktu odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności, nie można kwestionować tego, że zapoznanie się z żądanym dokumentem odbyło się w warunkach nadzorowanych, tj. przy obecności wychowawcy. Z treści notatki sporządzonej przez wychowawcę wynika, że skarżącemu przekazano kopię żądanego dokumentu i miał on nieograniczoną w czasie możliwość zapoznania się z jego treścią. W takiej sytuacji przyjąć należy, że doszło do udostępnienia wnioskowanej informacji i to bez względu na to, czy skarżący z możliwości tej skorzystał w pełni, tj., czy odczytał dokument w całości, czy poprzestał na przejrzeniu jego części. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R.S. na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: 1/ niezastosowanie art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na bezczynność organu, w której udostępnienie informacji publicznej nastąpiło z naruszeniem art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i niewymierzenia grzywny organowi, o której mowa w § 2; 2/ niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi na bezczynność organu, w sytuacji gdy udostępnienie informacji publicznej nastąpiło z naruszeniem art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie ww. naruszenia skutkowałoby uwzględnieniem skargi; 3/ naruszenie art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że udostępnienie informacji publicznej, poprzez okazanie dokumentu ją zawierającego czyniło zadość żądaniu skarżącego. W oparciu o powyższe R.S. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a. oraz przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy skarżący otrzymał żądaną informację zgodnie z treścią wniosku z [...] 2019 r. Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, że sposób udostępnienia informacji publicznej reguluje art. 14 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Mając na uwadze treść przepisu art. 14 ust. 1 u.d.i.p. należy podkreślić, że to wnioskodawca określa w jaki sposób i w jakiej formie chce otrzymać informację publiczną. Natomiast podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i żądany sposób. Z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej jednoznacznie wynikało, że skarżący żądał udostępnienia kserokopii umowy zawartej pomiędzy PPO [...] a Dyrektorem Zakładu Karnego [...] w [...], a nie jej odpisu, czy też uwierzytelnionej kopii. Organ udostępniając, zgodnie z wnioskiem, rzeczoną umowę, zrealizował żądanie skarżącego. Skoro, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, żądana informacja publiczna została udostępniona zgodnie z wnioskiem, to zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść skutku. Naruszenia przywołanych przepisów nie może uzasadniać okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Orzeczenie nie obejmuje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz radcy prawnego ustanowionego z urzędu należnych od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a.