II SA/Gl 1289/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Po rozpoznaniu wniosku [A] Sp. z o.o. w W. (dalej też jako inwestor) z dnia 12 kwietnia 2017 r. Starosta [...] (dalej jako Starosta lub organ) decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił w/w inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej transmisji danych [A] Sp. z o.o. [...], w skład której wejdą wieża telekomunikacyjna wraz z systemem anten, kontener techniczny, zasilanie energią elektryczną oraz ogrodzenie przy ul. [...], działka nr 1 w M. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez właścicieli działek sąsiednich z planowaną inwestycją, Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. nr [...] powyższą decyzję Starosty uchylił i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda analizując dostarczone przez inwestora opracowania odnoszące się do kwalifikacji projektowanego przedsięwzięcia pod względem możliwości znaczącego oddziaływania na środowisko stwierdził, że opracowania te nie są ze sobą spójne, a poszczególne parametry instalowanych anten określone zostały inaczej w projekcie budowlanym, a inaczej w opracowaniach przedłożonych dodatkowo w toku postępowania odwoławczego, co uniemożliwia organowi przeprowadzenie rzetelnej oceny przedstawionego projektu budowlanego. W szczególności w kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględniającej zsumowaną równoważną moc promieniowania anten (data wpływu do organu 6 marca 2018 r.) inwestor zmienił wielkości dopuszczalnych maksymalnych tiltów – z 10° (jak przewidywał projekt budowlany) na 5° i 6°. Zgodnie z utartym orzecznictwem sądowo-administracyjnym – dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Konieczność ustalenia czy dane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że dla poczynienia ustaleń w tym zakresie niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że nakładanie się wiązek promieniowania izotropowego spowoduje, że moc promieniowania stacji bazowej znacznie przekroczy dopuszczalne normy pomimo, że promieniowanie pojedynczej anteny będzie mieściło się w granicach dopuszczalnych norm i nie będzie negatywnie wpływać na środowisko (por. wyrok NSA z dnia16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13 oraz wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt SA/Gl 791/17). Z powyższych względów istotną kwestią wymagającą dokładnego wyjaśnienia przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie – jest kwestia rzetelnego i zgodnego z prawdą wskazania przez inwestora maksymalnych tiltów projektowanych anten, wynikających z ich specyfikacji technicznej. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie do wyjaśnienia w sposób wnikliwy pozostało, czy istnieje możliwość dowolnego pochylenia poszczególnych anten i tym samym czy istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest przy tym wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora (w analizowanym przypadku zadeklarowanego inaczej w każdym z dołączonych opracowań – jako 5° i 6° lub 10°), albowiem z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, aby były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3083/15). Zdaniem Wojewody dołączona przez inwestora dokumentacja nie zawiera niezbędnych informacji o projektowanej inwestycji, w tym wskazania maksymalnych możliwych pochyleń (tiltów) zarówno elektrycznych jak i mechanicznych projektowanych anten oraz rozważenia możliwego oddziaływania inwestycji uwzględniającego maksymalne pochylenia. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty została wydana w sytuacji niedostatecznego zbadania przez ten organ stanu faktycznego sprawy, co stanowi o naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na podejmowane rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w zw. z art. 82 ust. 1 i 2 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018. 1202, obecnie Dz. U. 2019. 1186, zwanej dalej Prawem budowlanym lub P.b.) oraz art. 104 Kpa, ponownie zatwierdził objęty wnioskiem projekt budowlany i udzielił [A] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej transmisji danych na działce nr 1 przy ul. [...] w M.. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w toku ponownego rozpoznania sprawy inwestor przedłożył w dniu 26 listopada 2018 r. uzupełniony projekt budowlany wraz z wyjaśnieniami zgodnie z którymi przy projektowanych antenach nie są stosowane nachylacze mechanicznie. Anteny zostaną zamontowane pod kątem prostym do powierzchni ziemi, a następnie zostanie ustawiony elektryczny tilt maksymalnie do wartości wskazanej w projekcie budowlanym. Dalej Starosta odwołując się do zapisów uchwały Rady Miejskiej M. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy [...] (dalej jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) stwierdził, że przedmiotowa budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zgodna z zapisami planu, gdyż znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako 29MNU o przeznaczeniu "tereny mieszkaniowo-usługowe o niskiej intensywności zabudowy", gdzie dopuszczalne są urządzenia infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową. Na przedmiotowym terenie ograniczono budowę budynków do wysokości max 9m. Projektowany obiekt o wysokości 42,65m nie ogranicza możliwości zabudowy terenów sąsiednich, a tym samym nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Ponadto organ podkreślił, iż postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem związanym, co oznacza, iż po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w art. 32-35 Prawa budowlanego, organ nie ma możliwości wydać decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy inwestor przedłożył uzgodnienia wymagane do wydania takiej decyzji, projekt budowlany jest kompletny oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, ponadto projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz ochrony środowiska. W odwołaniu od tej decyzji reprezentowany przez pełnomocnika P. M. (dalej też jako skarżący) właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji zarzucił, że przedstawiona przez inwestora dokumentacja w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględnia maksymalnej możliwej mocy anten (EIRP) i ich maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych określanych na podstawie ich danych technicznych oraz precyzyjnego określenia związanego z inwestycją obszaru ograniczonego użytkowania ze wskazaniem w jakich odległościach i na jakiej wysokości należy ograniczyć zamierzenia inwestycyjne w przyszłości. W tym względzie pełnomocnik skarżącego odwołał się do szeroko przytaczanych w odwołaniu treści orzeczeń sądów administracyjnych. Wojewoda Śląski odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego decyzję Starosty z dnia [...] r. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego orzeczenia powołał się na wynikający z treści art. 35 ust. 1 P.b. zakres sprawdzania przez organy architektoniczno-budowlane przy wydawaniu pozwolenia na budowę, przedstawianego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Stwierdził, że na projektowanej wieży (objętej projektem budowlanym) o wysokości 42,65 m (łącznie z instalacją odgromową 44,15m niezależnie od 9 anten radioliniowych), na wysokości 41,00m, ma zostać zamontowanych 9 anten sektorowych (po 3 na każdym z azymutów 100°, 200° i 300°), których konfiguracja ma być dokonana zgodnie z tabelą zawartą w projekcie budowlanym. Spór pomiędzy stronami dotyczy kwestii czy przedmiotowa inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o kryteria zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 10213. 1397, zwanej dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r.), czyli w odniesieniu do spornej inwestycji w oparciu o kryteria zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego aktu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku lub ustawa u.i.ś.), "uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". W celu dokonania prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia w tym zakresie, należy dokonać tej kwalifikacji w oparciu o dwa kryteria określone w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia – tj. równoważną moc promieniowana izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zgodnie z definicją art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm. dalej jako Prawo ochrony środowiska) "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Zgodnie przy tym z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, że przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Dalej Wojewoda przytaczając treść obowiązującego dla terenu na który objęta postępowaniem inwestycja może negatywnie oddziaływać w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na "kwalifikację przedsięwzięcia" przedłożoną przez inwestora przy piśmie z dnia 18 kwietnia 2019 r., a nadto na faktycznie istniejącą obecnie na tym terenie zabudowę, przedstawił dopuszczalną zgodnie z tym planem wysokość zabudowy w poszczególnych sektorach planu oraz odległości (biorąc pod uwagę wysokość) w jakich od tych dopuszczalnych i istniejących wysokości zabudowy będą przechodzić osie główne wiązek promieniowania poszczególnych mających zostać zainstalowanymi na przedmiotowej stacji bazowej anten sektorowych, o podanych zgodnie z tą kwalifikacją mocach (EIRP) i ich maksymalnym projektowanym pochyleniu (tilt), stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 i § 2 ust. 1 rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. W tym względzie organ odwoławczy dodatkowo stwierdził, że "Przedłożona "Kwalifikacja (...)" zawiera również dodatkową analizę dla sumy EIRP anten – równoważnej mocy promieniowania nie mniejszej niż 10000W – czyli analizę miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 300m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny". Nadto Wojewoda podniósł, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę oraz przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym. Bezzasadne jest zatem dokonywanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia w wariancie innym, niż wnosi inwestor czyli dla innego nachylenia anten (tiltów). Inwestor zaś jest zobowiązany wykonać i użytkować przedmiotową inwestycję w zakresie objętym pozwoleniem na budowę. Każda ewentualna zmiana jakiegokolwiek parametru charakterystycznego przedmiotowej inwestycji (azymut, tilt bądź moc nadawcza anten) winna być traktowana jako przebudowa, bądź rozbudowa stacji bazowej i podlega odpowiednim przepisom Prawa budowlanego. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] r. P. M. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku: 1. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych mocy oraz tiltów anten (w dokumentacji brak informacji na temat możliwego maksymalnego pochylenia), 2. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska w powiązaniu z 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich bez ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodatkowo w decyzji nie podano czy realizacja zamierzeń inwestycyjnych poza terenem inwestycji będzie ograniczona do konkretnej wysokości albowiem pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, czyli uciążliwości będą występować poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto nie ustalono obszaru oddziaływania z uwzględnieniem kumulacji (brak danych na temat wzajemnego oddziaływania anten pomiędzy sektorami), nie podanie zjawiska odbić oraz nie uwzględnienie zjawiska odbić w sytuacji, w której jego zaistnienie nie zostało wykluczone. 3. art. 8 § 1, 11 107 § 3 Kpa poprzez nie ustalenie maksymalnych mocy anten oraz "co najważniejsze uznanie, iż żadna inwestycja nie będzie wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach albowiem wystarczy pochylenie anten dostosować do danego terenu w celu obejścia przepisów prawa". Uzasadnienie skargi sprowadza się do przytoczenia fragmentów uzasadnienia wskazanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 6 marca 2020 r. [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. wnosząc na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. o dopuszczenie go jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu i przytaczając fragmenty uzasadnień wskazanych wyroków NSA podniosło, że w objętej skargą sprawie ograny, wbrew poglądom wyrażonym w tych wyrokach, nie ustaliły maksymalnych mocy urządzeń oraz ich pochyleń. Podkreśliło też, że w świetle treści tych wyroków "na płaszczyźnie ocen środowiskowych praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne" i kierując się tą zasadą "wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływania należy uznać za znaczące, czy nieznaczące, rozstrzygać należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące". Postanowieniem na rozprawie w dniu 11 marca 202 r. Sąd dopuścił w/w Stowarzyszenie [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika stwierdzając, że dotyczy ona zakresu jego statutowej działalności. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja ostać się nie może albowiem została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie stanowiące naruszenie treści art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa mogło mieć istotny wpływ na jej wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Przedmiotem postępowania jest wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie takie może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 tej ustawy, na co wskazał też Wojewoda w zaskarżonej decyzji, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ jednocześnie zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, to z uwagi na charakter objętej niniejszym postępowaniem inwestycji należało rozstrzygnąć kwestię czy należy ją zaliczyć do przedsięwzięć o jakich mowa w art. 71 ust. 2 ustawy u.i.ś., gdyż wówczas decyzja o pozwoleniu na budowę mogłaby być wydana dopiero po uprzednim wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na parametry inwestycji problem sprowadza się zatem do jej kwalifikacji z punktu widzenia treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 2 obowiązującego w dniu orzekania przez organy obu instancji w/w rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., mającego też zastosowanie w toku dalszego postępowania, a to w związku z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2014 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019. 1839). Jak to trafnie wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, a co wynika z treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 10 listopada 2010 r. klasyfikacji tej dokonuje się w oparciu o dwa kryteria tj. równoważną moc promieniowania izotropowego wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W orzecznictwie dominuje przy tym stanowisko (zobacz m.in. orzeczenia powołane przez Wojewodę w jego pierwszej wydanej w tej sprawie decyzji, w odwołaniach i w skardze oraz w piśmie Stowarzyszenia [...] z 6 marca 2020 r.), które Sąd rozpoznający niniejszą skargę akceptuje, zgodnie z którym przy kwalifikacji przedsięwzięć pod w/w kątem wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju. W tym względzie wskazuje się w tym orzecznictwie na treść § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w którym jest mowa o sumowaniu się parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Należy wziąć zatem również pod uwagę skumulowane promieniowanie anten sektorowych w ramach tego samego przedsięwzięcia. Nieracjonalne byłoby bowiem prezentowanie stanowiska, że sumowaniu podlegają określone parametry w przypadku rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia lub też realizowania go na terenie zakładu lub obiektu gdzie podobne przedsięwzięcie już funkcjonuje, natomiast nie podlegają takiemu sumowaniu parametry tego samego nowego przedsięwzięcia. W konsekwencji dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pola elektromagnetyczne. Biorąc pod uwagę jednoznacznie brzmiącą treść § 3 ust. 1 pkt 8 omawianego rozporządzenia, zgodnie z którą równoważną moc promieniowania izotropowego, mającą wpływ na odległość od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, w której to odległości następuje negatywne oddziaływanie tego promieniowania na miejsca dostępne dla ludności, wyznacza się dla pojedynczej anteny, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien dawać możliwość odpowiedzi na pytanie czy odnośnie danej inwestycji dochodzi do sumowania się wielkości promieniowania izotropowego zarówno w odniesieniu do anten z tej inwestycji jak i anten działających na danym terenie w ramach innych przedsięwzięć, a jeśli tak to czy dochodzi i w jakiej skali do zwiększenia równoważnej mocy promieniowania izotropowego w osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych mających zostać zainstalowanych anten sektorowych. Jak już bowiem podkreślono, zgodnie z jednoznacznym w tym względzie brzmieniem rozporządzenia (również przy uwzględnieniu treści jego § 3 ust. 2), moc ta powinna być obliczana dla pojedynczej anteny w osi głównej jej wiązki promieniowania. Co do zasady nie chodzi zatem o matematyczne zsumowanie maksymalnej mocy promieniowania poszczególnych anten na osi ich głównych wiązek w sytuacji, gdy nie dochodzi przecież w praktyce do ich nakładania się w punktach ich maksymalnego promieniowania. Nie może ulegać wątpliwości, że ustalenie tego wymaga wiedzy specjalnej i powinno wynikać z dokumentu odpowiadającego swoim charakterem opinii biegłego, którego treść powinna być nie tylko zrozumiała również dla osób nie posiadających w tym względzie takich wiadomości, ale nadająca się również do kontroli w kryteriach zrozumienia i logicznego rozumowania. Gdyby zostało bowiem ustalone, że w następstwie kumulacji oddziaływań równoważna moc promieniowania izotropowego poszczególnych anten mierzona w osiach głównych wiązek ich promieniowania przekracza wielkości o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. to mogłoby to mieć wpływ na ocenę przedsięwzięcia z uwagi na braną pod uwagę zgodnie z rozporządzeniem odległość miejsc dostępnych dla ludności. W odniesieniu do drugiego kryterium oceny planowanego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, Sąd podziela dominujące w orzecznictwie stanowisko, że w tym względzie należy brać pod uwagę maksymalne możliwe pochylenie wiązki promieniowania (tiltu). Odnosząc powyższe ogólne rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji przedmiotowe kwestie nie zostały dostatecznie wyjaśnione i rozważone pomimo tego, że we wcześniejszej swojej decyzji z dnia [...] r. Wojewoda zwrócił uwagę na potrzebę wyjaśnienia i uwzględnienia kumulacji oddziaływań i zsumowania się parametrów tego samego rodzaju jak i uwzględnienia maksymalnych możliwych pochyleń wiązek promieniowania anten przy ocenie projektowanej decyzji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym względzie w zaskarżonej decyzji powołał się jedynie ogólnie na "Kwalifikację przedsięwzięcia" przedłożoną przez inwestora przy piśmie z dnia 18 kwietnia 2019 r. W świetle przedstawionych Sądowi akt administracyjnych dokument ten (przedmiotowa "Kwalifikacja przedsięwzięcia") trudno jednak zindywidualizować gdyż na żadnym dokumencie nie ma adnotacji, że został on przedłożony przy w/w piśmie. Najprawdopodobniej chodzi o opracowanie zatytułowane "Kwalifikacja planowanej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko". Należy jednak zwrócić uwagę, że według jego strony tytułowej został on sporządzony dnia 10 lutego 2018 r. gdy tymczasem miał być on opracowany w odpowiedzi na zobowiązanie Wojewody zawarte w piśmie z dnia 15 marca 2019 r. Nadto zawiera on częściowo (np. w odniesieniu do maksymalnych tiltów) inne dane niż "Analiza środowiskowa planowanej inwestycji..." stanowiąca część zatwierdzonego pozwoleniem na budowę projektu budowlanego. Przyjęto w niej bowiem maksymalne możliwe pochylenie anten o wielkościach 5° i 6° gdy tymczasem w analizie dołączonej do projektu budowlanego podano, że maksymalne pochylenie anten dopuszczalne z uwagi na ich możliwości techniczne wynosi 6° i 8°. W tym drugim opracowaniu (strona 12) w odniesieniu do powierzchni otaczającego terenu znajduje się też tabela (prz. 3.3.3.) "Dla Tiltu maksymalnego anten sektorowych (dopuszczony przez możliwości techniczne anteny)" w której podano dla tych maksymalnych pochyleń wysokości w najniższych miejscach (dla tych maksymalnych pochyleń) wystąpienia promieniowania przekraczającego dopuszczalną wartość 0,1 W/m2. Mogłoby to zatem wskazywać, że wbrew zarzutom skarżącego i Stowarzyszenia [...] została wyjaśniona zarówno kwestia maksymalnego możliwego pochylenia anten jak i miejsc dostępnych dla ludności przy takim ich pochyleniu. Nie zostało bowiem jednocześnie podważone twierdzenie inwestora zawarte w piśmie jego pełnomocnika z dnia 15 lutego 2019 r. (karta 18 akt organu odwoławczego), że odnośnie spornej inwestycji nie ma możliwości mechanicznego nachylenia anten. Zakres ich elektrycznego pochylenia wynosi zaś od 0° do 6° (dla anten grupa BSA 1007) i od 0° do 8° (dla anten BSA 1045 i BSA 1044). Jak już jednak stwierdzono do kwestii tej organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w sposób czytelny, a tym bardziej, pozwalający na kontrolę, w ogóle się nie odniósł. Z uwagi na formę, specyfikę i język w/w opracowań Sąd nie posiada zaś dostatecznej wiedzy technicznej aby czynić w tym względzie własne przesądzające ustalenia (pomijając już prawną dopuszczalność takich działań). Należy mieć bowiem jednocześnie na uwadze, że zarówno w części opisowej jak i we wnioskach końcowych tych opracowań również w sposób czytelny i fachowym językiem kwestie te nie zostały przedstawione. Znacznie większe zastrzeżenia budzi kwestia wyjaśnienia kumulacji oddziaływań i sumowań się parametrów tego samego rodzaju. Również w tym względzie Wojewoda nie zawarł w swojej decyzji w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bliższych rozważań. Wynika zaś z niego, że niewątpliwie dojdzie w pewnych zakresach do nakładania się promieniowania z anten projektowanej inwestycji zamontowanych na tych samych azymutach, jak i promieniowania anten na azymutach 100° z promieniowaniem zainstalowanych w bliskiej odległości (12m) anten sektorowych stacji bazowej [B] i stacji bazowej [C] (zobacz mapę k. 74A zatwierdzonego projektu budowlanego). Należy też podnieść, że na stronie 73 zatwierdzonego projektu budowlanego znajduje się tabela 3.4 "Obliczenia zsumowanego pola elektromagnetycznego" w której ujęto dane ze stacji projektowanej oraz sąsiednich stacji [B] i [C], których jednak w odniesieniu do kwalifikacji pod kątem treści § 2 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 29 listopada 2010 r. w sposób zrozumiały dla niefachowców nie omówiono. W powoływanej przez Wojewodę "Kwalifikacji..." z dnia 10 lutego 2018 r. (gdyby przyjąć, że to ona została dołączona do powoływanego przez ten organ pisma pełnomocnika inwestora z 18 kwietnia 2019 r. (o czym była mowa wyżej) brak jest w tym względzie jakiegokolwiek tabelarycznego zestawienia i wyjaśnienia w części tekstowej tego dokumentu. W odniesieniu do tej kwestii nie zostało też w tej "Analizie" w sposób zrozumiały przez niefachowca omówione i wyjaśnione zawarte w niej stwierdzenie (str. 7 dokumentu) o treści "Dodatkowa analiza odległości miejsc osi głównej wiązki o długości 300 m od miejsc dostępnych dla ludności ma na celu weryfikację, czy przy zwiększeniu mocy EIRP do wartości 10kW oraz przy zachowaniu maksymalnych pochyleń stacja bazowa nadal będzie spełniać warunki zawarte w Dz. U. 2016 r. poz. 71 par. 2 ust. 1 pkt 7 i par. 3 ust. 1 pkt 8". Takiego omówienia i wyjaśnienia nie dokonał też w zaskarżonej decyzji Wojewoda, chociaż na tę "dodatkową analizę" ogólnie w tej decyzji się powołał (strona 5 decyzji). Z powyższych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy p.p.s.a. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i omówienia sprawy w przedstawionych wyżej kwestiach nie można bowiem odeprzeć jednocześnie zarzutu skargi wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania przeanalizuje Wojewoda ponownie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pod kątem kwalifikacji objętej postępowaniem inwestycji z punktu widzenia treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 w/w rozporządzenia, biorąc od uwagę powyższe stanowisko Sądu i mając na uwadze, że przy kwalifikacji tej należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe pochylenie anten (co jak podniósł Sąd wyżej, wydaje się możliwe w oparciu o materiał dowodowy sprawy) jak i kwestię kumulowania się oddziaływań i sumowania się parametrów tego samego rodzaju projektowanej inwestycji oraz istniejących w pobliżu stacji bazowych. Jak przy tym stwierdzono wyżej przedmiotowa kumulacja i zsumowanie ma zostać rozważone w odniesieniu do równoważnych mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten. Sąd nie wyklucza przy tym, że również w tym zakresie dla poczynienia precyzyjnych ustaleń może wystarczyć dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (ewentualnie uzupełniony w trybie art. 136 Kpa) jeżeli zostanie on w sposób czytelny i pozwalający na kontrolę przeanalizowany i omówiony, zwłaszcza gdy chodzi o stanowisko, że z uwagi na istniejący i dopuszczalny zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, w tym względzie wystarczy analiza miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 300m od środka elektrycznego w osiach głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten sektorowych przy przyjęciu ich równoważnych mocy nie mniejszej niż 10000W, co zdaje się twierdzić inwestor i na co zwrócił też zdawkowo uwagę Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do treści skargi Sąd nie podziela natomiast zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją treści art. 64 § 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, a to gdy nie zostało nawet w najmniejszym stopniu uprawdopodobnione aby w sprawie zachodziła sytuacja o jakiej w drugim z tych przepisów mowa. W odniesieniu do stanowiska Stowarzyszenia [...] należy podnieść, że nie zostało ono poparte jakimikolwiek rozważaniami w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sytuacji gdy chodzi o organizację społeczną, która z uwagi na jej statutową działalność specjalizuje się w zagadnieniach objętych postępowaniem i powinna pomagać w prawidłowym rozstrzyganiu spraw. Jest to zaś głównie możliwe poprzez szczegółowe odnoszenie się do konkretnych występujących w danej sprawie zagadnień praktycznych z odwołaniem się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Postulatu tego nie spełnia niewątpliwie przytaczanie jedynie fragmentów uzasadnień wyroków sądów w oderwaniu od konkretnych ustaleń stanu faktycznego danej sprawy, czynionych w oparciu o zgromadzony w niej i konkretnie wskazany materiał dowodowy. ec