II SAB/Rz 114/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Marcin Kamiński /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność "Stowarzyszenia –" w sprawie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Zarząd "Stowarzyszenia –" do załatwienia wniosków skarżącego z dnia [...] września 20919 r. oraz z dnia [...] października 2019 r. w zakresie punktu drugiego; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie pierwszym niniejszego wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "Stowarzyszenia –" na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 października 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W. S. (skarżący) na bezczynność [...] Stowarzyszenia [...] w [...] (Stowarzyszenie) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 4 września 2019 r. skarżący zwrócił się do Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sprawozdań finansowych Stowarzyszenia za cały okres działalności, tj. za lata 2012 - 2019. Następnie na wezwanie Stowarzyszenia w piśmie z dnia 7 października 2019 r., które Stowarzyszenie otrzymało w dniu 9 października 2019 r., skarżący sprecyzował swój wniosek, wnosząc o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) sprawozdań finansowych Stowarzyszenia za okres od 2012 r. do 2019 r. w zakresie w jakim Stowarzyszenie dysponuje majątkiem publicznym; 2) informacji odnośnie rozliczenia dotacji ze środków publicznych oraz subwencji oświatowych (wysokości otrzymanych kwot, okresu otrzymania, przeznaczenia środków, sposobu realizacji zadania publicznego) za okres od 2012 r. do 2019 r.; 3) informacji odnośnie rozliczenia dotacji z funduszy unijnych, jeżeli takie zostały otrzymane. W odpowiedzi w piśmie nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu 25 października 2019 r. Stowarzyszenie poinformowało skarżącego, że: 1. na podstawie art. 74 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości dokumentacja księgowa Stowarzyszenia, w tym sprawozdania finansowe przechowywane są przez 5 lat, licząc od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym nastąpiło ich zatwierdzenie. Ponadto, zgodnie z obowiązującymi przepisami, sprawozdanie finansowe za rok 2019 będzie sporządzone po zakończeniu roku obrotowego. Sprawozdania finansowe Stowarzyszenia za lata 2014 - 2018 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W zakresie dysponowania majątkiem publicznym Stowarzyszenie poinformowało, że jest dzierżawcą budynku zlokalizowanego w [...], ul. [...], z przeznaczeniem na prowadzenie młodzieżowego ośrodka wychowawczego. Właścicielem nieruchomości jest Powiat [...]. Koszty dzierżawy pokrywa Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w [...]. Ponadto prowadzony przez Stowarzyszenie młodzieżowy ośrodek wychowawczy użytkuje na podstawie umowy użyczenia wyposażenie po zlikwidowanym Schronisku dla Nieletnich w [...]. Właścicielem wyposażenia jest Powiat [...]. 2. Stowarzyszenie nie otrzymuje i nie otrzymywało na swoją działalność subwencji oświatowej i dotacji ze środków publicznych. 3. Stowarzyszenie nie korzystało z funduszy unijnych. W skardze na bezczynność Stowarzyszenia skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), poprzez nieudzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Stowarzyszenia do dokonania w terminie 14 dni czynności polegającej na udostępnieniu informacji zgodnie z wnioskiem oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Stowarzyszenie jest podmiotem realizującym zadania publiczne, zlecone z zakresu administracji publicznej. Wykorzystywanie środków publicznych, rozliczenie tych środków, czy decyzje personalne dotyczące osób decyzyjnych wykorzystujących te środki są informacją publiczną. Tymczasem do dnia wniesienia skargi nie udostępniono skarżącemu wnioskowanych informacji oraz nie wydano żadnej decyzji odmownej. Dalej skarżący stwierdził, że Stowarzyszenie dysponuje środkami publicznymi, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych, a zatem należy do kręgu podmiotów objętych przepisem art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia na żądanie informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Zdaniem skarżącego, Stowarzyszenie dopuściło się bezczynności przy wykonaniu czynności, do których jest z mocy prawa zobowiązane. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył poglądy wyrażone w doktrynie i orzecznictwie. Skarżący podniósł, że zobowiązanie do udzielenia informacji publicznej w zakresie przez niego wnioskowanym, wynika wprost z art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., czego Stowarzyszenie nie wzięło pod uwagę, faktycznie pozostawiając wniosek bez rozpoznania. Skarżący wskazał przy tym, że załatwienie wniosku na gruncie przepisów u.d.i.p. następuje poprzez: 1) dokonanie czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej, lub 2) wystosowanie pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją, albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać, lub 3) wystosowanie pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Ustawa przewiduje również przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, o czym mowa w art. 16 u.d.i.p. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownej, określonej powyżej czynności oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarżący podniósł również, że umieszczenie w Konstytucji RP prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego. Art. 61 ust. 1 Konstytucji stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skarżący podkreślił, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, iż obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Przepis ten posługuje się alternatywą rozłączną, zatem wystarczy, że podmiot wykonuje zadanie publiczne (nawet jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym), czy dysponuje majątkiem publicznym (nawet jeśli nie wykonuje zadań publicznych) - aby uznać go za zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. W praktyce zresztą dysponowanie majątkiem publicznym zwykle wiąże się z wykonywaniem przy jego użyciu zadań publicznych. Skarżący wskazał, że Stowarzyszenie otrzymało dotacje finansowane ze środków publicznych. Skoro zatem dysponowało majątkiem publicznym, to tym samym już z tego faktu było podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w tym zakresie, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie swojego obowiązku w tym zakresie nie kwestionowało. W odpowiedzi na skargę z dnia 25 października 2019 r. Stowarzyszenie wniosło o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu pisma Stowarzyszenie stwierdziło, że skarga nie powinna podlegać rozpoznaniu, gdyż w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Stowarzyszenie uwzględniło ją we własnym zakresie, udostępniając pismem z dnia 25 października 2019 r. informację publiczną żądaną przez skarżącego. Czynność udostępnienia informacji publicznej, jaka nastąpiła po wniesieniu skargi wynikała z wykonania przez skarżącego wezwania do usunięcia braków pierwotnego wniosku o informację publiczną poprzez jej uściślenie, co nastąpiło pismem z dnia 7 października 2019 r. Od wykonania wezwania uwarunkowane było spełnienie żądania zawartego we wniosku; skarżący zaś bezpośrednio po uzupełnieniu wniosku, złożył skargę domagając się zobowiązania Stowarzyszenia wyrokiem do udostępnienia informacji objętej wnioskiem. W ocenie Stowarzyszenia, takie żądanie skargi na aktualnym etapie postępowania stało się bezprzedmiotowe, wskutek autokontroli zastosowanej przez Stowarzyszenie. Co więcej, nawet pod względem materialnym, żądanie skarżącego zostało spełnione w maksymalnym zakresie, gdyż wszystkie informacje publiczne jakich się domagał, a znajdujące się w posiadaniu Stowarzyszenia, zostały mu udostępnione. W piśmie z dnia 31 października 2019 r. skierowanym do Stowarzyszenia, skarżący stwierdził, że odpowiedź z dnia 25 października 2019 r. nie obejmuje wszelkich wnioskowanych informacji. Stowarzyszenie jest bowiem organem prowadzącym Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w [...]. Zgodnie z art. 10 ustawy Prawo oświatowe, Stowarzyszenie jest odpowiedzialne za działalność tej placówki, w tym zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej i obsługi organizacyjnej. Ponieważ Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w [...] nie posiada odrębnej osobowości prawnej, a działa w ramach Stowarzyszenia, informacja publiczna, o udostępnienie której skarżący wnosił, powinna obejmować także informacje dotyczące tego Ośrodka. W piśmie z dnia 15 listopada 2019 r. Stowarzyszenie poinformowało skarżącego, że właściwym do udzielenia informacji publicznej w zakresie wysokości i wydatkowania subwencji oświatowej przyznanej Niepublicznemu Młodzieżowemu Ośrodkowi Wychowawczemu w [...] jest Dyrektor tego Ośrodka. W związku z powyższym w w/w kwestii skarżący powinien zwrócić do Dyrektora Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w [...]. Pismem z dnia 21 listopada 2019 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie otrzymywanej subwencji oświatowej z Powiatu [...]. Jak wynika z pisma Stowarzyszenia z dnia 23 stycznia 2020 r., z uwagi na konieczność zgromadzenia danych i ich przetworzenia, termin załatwienia sprawy został przedłużony do dnia 4 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga została uwzględniona w zakresie wniosku z dnia 2 września 2019 r. oraz punktu drugiego wniosku z dnia 7 października 2019 r., stanowiącego kontynuację wniosku z dnia 2 września 2019 r. Zakres podmiotowy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej w odniesieniu do skarżonego podmiotu nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są inne niż organy władzy publicznej podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Skarżony podmiot należy do powyższej grupy podmiotowej na podstawie dwóch kryteriów. Po pierwsze, skarżony podmiot (stowarzyszenie), prowadząc Niepubliczny Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w [...], wykonuje zadania publiczne o charakterze oświatowym, należąc do systemu oświaty zgodnie z art. 2 pkt. 7) ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Zgodnie z tym ostatnim przepisem system oświaty obejmuje m.in. młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodki rewalidacyjno-wychowawcze umożliwiające dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, realizację odpowiednio obowiązku, o którym mowa w art. 31 ust. 4, obowiązku szkolnego i obowiązku nauki. Po drugie, skarżony podmiot dysponuje majątkiem publicznym w zakresie, w jakim dzierżawi od Powiatu [...] należącą do tego powiatu nieruchomość, w celu prowadzenia Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego, zgodnie z umową dzierżawy z dnia [...] czerwca 2013 r. (k. 62-64 akt sądowych). Jednocześnie należy stwierdzić, że w sensie właściwym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest organ uprawniony do reprezentacji niepublicznego podmiotu wykonującego zadania publiczne i dysponującego majątkiem publicznym, a więc – w przedmiotowej sprawie – Zarząd Stowarzyszenia [...] w [...]. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt. 16) ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe skarżone stowarzyszenie jest tzw. organem prowadzącym placówkę oświatową. Nie jest natomiast prawidłowe stanowisko Stowarzyszenia, że żądanych informacji powinien był udzielić Dyrektor Niepublicznego Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w [...]. Dyrektor nie jest bowiem organem ustawowo lub statutowo uprawnionym do reprezentacji Stowarzyszenia jako osoby prawnej realizującej zadania publiczne (zadania oświatowe – jako organ prowadzący placówkę oświatową) i dysponującej majątkiem publicznym. Podmiot ten jest jedynie kierownikiem jednostki organizacyjnej będącej placówką oświatową. Zakres przedmiotowy obowiązku udostępnienia informacji publicznej również został zrealizowany w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że żądania udostępnienia informacji w zakresie sprawozdań finansowych Stowarzyszenia, informacji w sprawie "rozliczenia dotacji ze środków publicznych oraz subwencji oświatowych" oraz informacji w sprawie "rozliczenia dotacji z funduszy unijnych" są – niezależnie od kwestii ich istnienia oraz zakresu czasowego obowiązku ich udostępnienia – informacjami publicznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. f) i pkt. 5 lit. d) u.d.i.p. Zgodnie z powyższymi przepisami informacjami publicznymi są informacje o majątku, jakim dysponują, podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 cyt. ustawy (art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. f) u.d.i.p.), oraz informacje o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a)–c) u.d.i.p. (a więc m.in. majątkiem Skarbu Państwa, innymi prawami majątkowymi przysługujących państwu, majątkiem jednostek samorządu terytorialnego). Jeżeli chodzi o zasadnicze żądanie skarżącego, a więc żądanie udostępnienia informacji w zakresie sprawozdań finansowych skarżonego podmiotu za lata 2012-2019 w zakresie dysponowania majątkiem publicznym (wniosek z dnia 2 września 2019 r. doprecyzowany w punkcie pierwszym pisma z dnia 7 października 2019 r.), to zarówno z przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 7 przepisy ustawy o rachunkowości stosuje się, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jednostek niewymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1–6, jeżeli otrzymują one na realizację zadań zleconych dotacje lub subwencje z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub funduszów celowych – od początku roku obrotowego, w którym dotacje lub subwencje zostały im przyznane), jak i z dokumentacji przedłożonej do akt sprawy na żądanie Sądu (k. 21-50 akt sądowych) jednoznacznie wynika, że sprawozdania finansowe zostały sporządzone przez skarżony podmiot (w związku z realizacją przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt. 7 ustawy o rachunkowości) co najmniej za lata 2014-2018. W związku z powyższym sprawozdania finansowe (zgodnie z żądaniem skarżącego i art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w zakresie bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej) skarżonego podmiotu za lata 2014-2018 podlegają udostępnieniu stronie skarżącej. Ponieważ sprawozdanie finansowe za rok 2019, powinno było zostać sporządzone co do zasady najpóźniej do dnia 31 marca 2020 r. (art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości), dlatego wykonując niniejszy wyrok skarżony podmiot powinien albo udostępnić skarżącemu powyższe sprawozdanie, albo poinformować go o podstawach i przyczynach jego niesporządzenia. Jeżeli natomiast chodzi o sprawozdania za lata 2012-2013, to w tym zakresie trzeba mieć na względzie treść art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Zgodnie z tym przepisem zatwierdzone roczne sprawozdania finansowe podlegają przechowywaniu przez okres co najmniej 5 lat, licząc od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym nastąpiło ich zatwierdzenie. Z regulacji tej wynika, że sprawozdanie finansowe za rok 2012 powinno być przechowywane co najmniej do dnia 1 stycznia 2019 r. (okres pięciu lat jest liczony od początku roku 2014), natomiast za rok 2013 – co najmniej do dnia 1 stycznia 2020 r. Należy również pamiętać, że powyższy okres przechowywania dokumentów finansowych jest okresem minimalnym, a więc nie jest wykluczone dłuższe przechowywanie powyższej dokumentacji. Skarżony podmiot będzie zatem zobowiązany do jednoznacznego poinformowania skarżącego, czy, kiedy i w jakim zakresie sprawozdania finansowe za lata 2012-2013 jako nośniki informacji finansowych przestały istnieć i czy nie ma możliwości ich odtworzenia na podstawie danych przechowywanych na nośnikach elektronicznych (np. w ramach programów do obsługi księgowej). Jeżeli chodzi o drugie pytanie zawarte we wniosku z dnia 7 października 2019 r. (informacje w sprawie "rozliczenia dotacji ze środków publicznych oraz subwencji oświatowych" za lata 2012-2019), to informacje te podlegają udostępnieniu w zakresie, w jakim skarżony podmiot jako podmiot niepubliczny korzystał w powyższym okresie z dotacji oświatowych na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz (zasadniczo od dnia 1 stycznia 2018 r.) ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (u.f.z.o.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.f.z.o. prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego (a więc np. stowarzyszenia) oraz osoby fizyczne publiczne placówki, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 ustawy – Prawo oświatowe, otrzymują na każdego wychowanka dotację z budżetu powiatu w wysokości równej podstawowej kwocie dotacji dla placówek danego rodzaju, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 ustawy – Prawo oświatowe, nie niższej niż kwota przewidziana na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu. Ponadto zgodnie z art. 28 ust. 4 cyt. ustawy prowadzone przez osoby prawne niebędące jednostkami samorządu terytorialnego oraz osoby fizyczne publiczne młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii i specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, posiadające w swoich strukturach szkołę, a w przypadku specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych – także przedszkole lub szkołę podstawową, w której zorganizowano oddział przedszkolny, otrzymują, niezależnie od dotacji, o której mowa w ust. 1, na każdego ucznia tej szkoły, tego przedszkola lub tego oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej dotację z budżetu powiatu, w wysokości, o której mowa w art. 16 ust. 3, art. 18 ust. 3 lub art. 25 ust. 2. Dla oceny prawa skarżonego podmiotu do uzyskania odpowiedniej dotacji oświatowej (w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu) istotne znaczenie mają również przepisy art. 29-31 u.f.z.o. W związku z powyższym skarżony podmiot jest zobowiązany udzielić skarżącemu odpowiedniej informacji w sprawie wysokości otrzymanych w latach 2012-2019 dotacji oświatowych, okresu, za jaki zostały one przyznane oraz sposobu ich przeznaczenia w związku z realizacją zadań oświatowych. Jeżeli w latach 2012-2019 dotacje oświatowe, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, nie zostały przyznane lub skarżony podmiot nie ubiegał się o nie, obowiązkiem tego podmiotu będzie – zgodnie z istniejącym stanem faktycznym – przekazanie skarżącemu w tym przedmiocie szczegółowej informacji ze wskazaniem przyczyn i okresu nieuzyskiwania dotacji oświatowej (zob. art. 4 ust. 3 u.d.i.p.; por. także § 60 ust. 1 Statutu Stowarzyszenia). Należy również zastrzec, że prawo skarżącego do uzyskania określonych informacji może w pewnym zakresie podlegać ograniczeniu, w szczególności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli chodzi o punkt trzeci wniosku z dnia 7 października 2019 r. (informacje w sprawie "rozliczenia dotacji z funduszy unijnych"), Sąd stwierdza, że skarżony podmiot zrealizował swój ustawowy obowiązek, udzielając skarżącemu w piśmie z dnia 25 października 2019 r. informacji, że Stowarzyszenie "nie korzystało z funduszy unijnych". W tym zakresie żądanie zobowiązania skarżonego podmiotu do udzielania informacji publicznej nie znajduje podstaw. Mając na względzie powyższe ustalenia i oceny, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł w punkcie pierwszym wyroku o zobowiązaniu Zarządu skarżonego podmiotu do załatwienia wniosków skarżącego z dnia 2 września 2019 r. oraz z dnia 7 października 2019 r. w zakresie punktu drugiego. Sąd nie orzekł o wyznaczeniu terminu załatwienia wniosków w powyższym zakresie, albowiem załatwienie to powinno nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni, od dnia zwrotu akt sprawy wraz z odpisem niniejszego wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 286 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie drugim wyroku, że bezczynność skarżonego podmiotu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując takiej oceny, należało uwzględnić, że skarżony podmiot udzielił (aczkolwiek niepełnych) informacji, podejmując próbę udzielenia informacji publicznych w żądanym zakresie. W punkcie trzecim wyroku orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. o zasądzeniu od skarżonego podmiotu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które złożyła się uiszczona opłata sądowa.