II OSK 166/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 54/20 w sprawie ze skargi K. Z. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 25 listopada 2019 r. znak ... w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 54/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę K. Z. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z 25 listopada 2019 r. w przedmiocie wznowienia postępowania. K. Z. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej "k.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zakresie w jakim oddalając skargę oparto się jedynie o przedłożoną do akt sprawy treść dziennika budowy, nie uwzględniając innych dokumentów przedłożonych przez skarżącego, w tym m.in. wyjaśnień wykonawcy robót budowlanych oraz kierownika budowy, a tym samym naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zakresie w jakim nie uwzględniono skargi i nie uchylono decyzji (powinno być: postanowienia) organu w całości; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zakresie w jakim oddalając skargę stwierdzono, iż prawidłowym jest stanowisko organu uznające, iż w niniejszym przypadku Wnioskodawca dochował terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a tym samym naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zakresie w jakim nie uwzględniono skargi i nie uchylono decyzji (powinno być: postanowienia) organu w całości; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zakresie w jakim oddalając skargę stwierdzono, iż prawidłowe jest stanowisko organu uznające, iż udokumentowane okoliczności wskazywane przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do uznania, że w niniejszym przypadku wnioskodawca wcześniej dowiedział się o decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, a tym samym naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zakresie w jakim nie uwzględniono skargi i nie uchylono decyzji (powinno być: postanowienia) organu w całości; 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zakresie w jakim oddalając skargę stwierdzono, iż organ w sposób prawidłowy uchylił postanowienie organu I instancji z dnia 17 maja 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 6 marca 2018r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem usytuowanym poniżej terenu na działce nr ... obręb [...]. wraz z drogą wewnętrzną dojazdową, infrastruktura techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr ..., ... obręb [...]. przy ul P. w K." i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, pomimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, a jednocześnie brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych do zastosowania przez organ w niniejszym przypadku art. 138 § 2 k.p.a., a czym naruszono także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zakresie, w jakim nie uwzględniono skargi i nie uchylono decyzji (powinno być: postanowienia) organu w całości. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki zasadnie oddalił skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego z 25 listopada 2019 r., którym uchylono postanowienie Prezydenta Miasta K. z 17 maja 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 6 marca 2018 r. w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wraz z drogą wewnętrzną dojazdową, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu. Przedmiotem obu kontrolowanych postanowień była kwestia zachowania przez wnioskodawcę miesięcznego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. na złożenie podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Weryfikując stanowiska organów obu instancji, Sąd Wojewódzki przyjął prawidłowo, że na akceptację zasługiwała ocena materiału dowodowego przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którą podanie o wznowienie postępowania złożone zostało w ciągu miesiąca od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o spornej decyzji z 6 marca 2018 r. Trafnie bowiem wskazał organ odwoławczy, że wobec rozbieżności w oświadczeniach różnych osób co do terminów rozpoczęcia robót budowlanych, a w szczególności daty umieszczenia tablicy informacyjnej na terenie inwestycji, przesądzające znaczenie miały wpisy w dzienniku budowy, będącym z mocy art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - urzędowym dokumentem w zakresie przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, stosownie do art. 76 § 1 i § 2 k.p.a. treść dziennika budowy, jako dokumentu urzędowego, miała istotne znaczenie dowodowe, dlatego zasadne było skonfrontowanie informacji w nim zawartych z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Rzetelna analiza dowodowa dokonana przez organ odwoławczy pozwalała na ustalenie daty rozpoczęcia robót przygotowawczych (12 lutego 2019 r.) i robót ziemnych (19 lutego 2019 r.), a pośrednio terminu wywieszenia tablicy informacyjnej. Chociaż Sąd Wojewódzki przyjął za organem, że tablica informacyjna została umieszczona na terenie budowy 12 lutego 2019 r., to jednak całokształt okoliczności sprawy pozwalał uznać, że czynność ta wyprzedzała wspomniane roboty, a zatem mogła być dokonana już 7 lutego 2019 r., jak wskazał wnioskodawca. Niezależnie jednak od tego, którą z tych dat uzna się za właściwą, to nie ulega wątpliwości, że oświadczenie wnioskodawcy znalazło oparcie we wpisach dziennika budowy. Tym samym podważona została skutecznie wersja inwestora co do istotnych okoliczności sprawy. Zgodzić się należało z oceną organu odwoławczego, a następnie Sądu Wojewódzkiego, że prowadzenie wcześniejszych prac porządkowych na działce inwestycyjnej oraz robót związanych z utwardzaniem danego terenu, czy też pierwsze tyczenie budynku - nie mogło stanowić podstawy do uznania, że wnioskodawca już wówczas powziął wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku wielorodzinnego. Niezrozumiała jest zawarta w skardze kasacyjnej argumentacja wskazująca na to, iż organ odwoławczy i Sąd Wojewódzki uznały, iż: "fakt zawieszenia tablicy informacyjnej nie świadczy o dniu, w którym Wnioskodawca dowiedział się o w/w decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę". Tymczasem to właśnie ta okoliczność została uznana w sprawie za istotną dla określenia daty w jakiej wnioskodawca mógł uzyskać informację o przedmiotowej decyzji. Rzecz w tym, że w świetle całokształtu materiału zebranego w sprawie należało przyjąć, że tablica informacyjna została umieszczona na terenie inwestycji w czasie rozpoczęcia robót budowlanych wpisanych do dziennika budowy, a nie w okresie wcześniejszym podawanym przez skarżącego. W takim stanie sprawy uprawnione było wnioskowanie, że chociaż wnioskodawca, będąc architektem, posiada wiedzą specjalistyczną, to jednak charakter działań inwestora podjętych w czasie braku tablicy informacyjnej nie pozwalał na ustalenie, że jest to inwestycja zrealizowana na podstawie decyzji z 6 marca 2018 r. Zasadne było zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnioskodawca dochował miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Z tych względów prawidłowa była ocena Sądu Wojewódzkiego, że organ odwoławczy zebrał i rozpatrzył cały niezbędny materiał dowodowy zachowując wymogi ustanowione w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W rezultacie Sąd Wojewódzki nie miał podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego, podjętego zgodnie z art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., a przy tym uzasadnionego stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Jako nietrafnie należało więc uznać zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenie powyższych przepisów w powiązaniu z art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 5