II SA/Bd 173/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019r, nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę. II SA/Bd 173/20 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku Spółki A , stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko inwestycji polegającej na budowie osiedla budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi wraz infrastrukturą towarzyszącą przy [...] w [...] na terenie działek o nr ew. [...] obręb [...] oraz wskazał istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ), zarzucając rażące naruszenie prawa polegające na oparciu zaskarżoną decyzję na niepełnej i wadliwej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięciu opinii wyrażonej przez RDOŚ w dniu [...] 2019r. Postanowieniem z dnia [...] 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania RDOŚ. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że RDOŚ nie jest i nie był stroną niniejszego postępowania. Podstawą do wniesienia odwołania nie mógł być też art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). SKO zwróciło przy tym uwagę, że przepis ten, w brzemieniu wskazanym w odwołaniu wszedł w życie dopiero 24 września 2019 r. i tym samym nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Zgodnie z wcześniejszym brzmieniem uprawnienie, na które wskazywał odwołujący, przysługiwało Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska i musiało być poprzedzone skierowaniem w toku postępowania, wystąpienia, którego treścią mógł być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Jak wskazał organ, w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ miał taką możliwość chociażby w związku z treścią postanowienia z dnia [...] 2019 r. stwierdzającą brak obowiązku przeprowadzenia oceny na środowisko. Podsumowując Kolegium wskazało, że z uwagi na fakt, że odwołanie nie zostało wniesione przez stronę, należało je zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. uznać za niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie RDOŚ zarzucił naruszenie: - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustawy (Dz.U poz. 1712), poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że RDOŚ nie był organem uprawnionym do wystąpienia – wniesienia odwołania z uwagi na to, że zdaniem organu wystąpienia mógł dokonać jedynie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; - art. 4 ust. 1 cyt. wyżej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie, pomimo że z art. 5 tejże ustawy wynika co innego; - art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako: u.u.i.o.ś.), poprzez błędne przyjęcie, że RDOŚ nie dokonał wystąpienia, które uprawniałoby go do późniejszego złożenia odwołania; - art. 76 ust. 1 u.u.i.o.ś. poprzez błędne przyjęcie że wystąpienie wymaga jakiejś samodzielnej czynności procesowej i nie może być tożsame z odwołaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Strona skarżąca swoje prawo do kwestionowania powyższej decyzji w postępowaniu administracyjnym wywodzi z przepisu art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), który, zgodnie z brzmieniem nadanym mu ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1712), stanowi, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4, lub organy wyższego stopnia w stosunku do tych organów, właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Na mocy zaś art. 76 ust. 8 wskazanej ustawy, w sprawach, o których mowa w ust. 1, 3 albo 4, właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym lub postępowaniu przed sądem administracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdzając niedopuszczalności odwołania, zwróciło uwagę, że postępowanie dotyczące środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji zostało wszczęte przed wejściem w życie wskazanej wyżej ustawy zmieniającej ustawę o udostępnianiu informacji o środowisku, a tym samym w świetle art. 4 ust. 1 ustawy zmieniającej do niniejszej sprawy miały zastosowanie przepisy w brzmieniu dotychczasowym. W ówczesnym zaś stanie prawnym w art. 76 ust. 1 u.u.i.o.ś. uprawnienie, na które wskazuje strona skarżąca przysługiwało tylko Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. Zgodzić się należy w tym miejscu ze stroną skarżącą, która trafnie powołała się na art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej jako na przepis, z którego wynika uprawnienie RDOŚ do kierowania wystąpień w sprawach środowiskowych. Zgodnie bowiem z tym przepisem organem właściwym w sprawach dotyczących wystąpień, o których mowa w art. 76 ust. 1 ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym w przypadku, gdy wystąpienia takie nie zostały skierowane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jest organ właściwy na podstawie art. 76 ust. 1 ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Samo prawo do kierowania przez RDOŚ wystąpień w przedmiotowej sprawie nie przesądza jednak o posiadaniu przez ten organ przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Jak zasadnie bowiem zwróciło uwagę Kolegium, warunkiem wstąpienia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (a także Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) w prawa strony jest skierowanie wystąpienia do właściwego organu wydającego decyzję środowiskową w tym postępowaniu. Omawiane wystąpienie, sygnalizującego uchybienia, do których doszło przy wydawaniu decyzji lub mającego zapobiec wydaniu nieprawidłowej decyzji jest więc pierwszą czynnością, jaka musi zostać podjęta przez wskazany organ w konkretnej sprawie na etapie postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż RDOŚ, aby uzyskać uprawnienia analogiczne z uprawnieniami strony – w tym przewidziane w art. 127 k.p.a. prawo do złożenia odwołania od decyzji - musi uprzednio skierować wystąpienie do właściwego w sprawie organu. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, to że odwołanie wniesione przez RDOŚ nie zostało poprzedzone stosownym wystąpieniem tegoż organu, o którym mowa w art. 76 ust. 1 u.u.i.o.ś., a tym samym w momencie wnoszenia odwołania RDOŚ nie przysługiwał przymiot strony. Zasadnie zatem SKO, powołując się na art. 134 k.p.a. uznało wniesione odwołanie za niedopuszczalne. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 2325) orzekł, jak w sentencji wyroku.