IV SA/Wa 143/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 20.04. 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. C., J. B., J. C., R. W., P. W., P. P., T. P., D. C. i J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 899/17 oddalającym skargę R. C., D. C., J. C., J. C., J. B., P. P., P. W., R. W., T. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 899/17 oddalił skargę R. C., D. C., J. C., J. C., J. B., P. P., P. W., R. W., T. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. Od wyroku tego środek odwoławczy nie został wniesiony, zatem wyrok uzyskał walor prawomocności od dnia 7 października 2017 r. Skargą z dnia 30 grudnia 2019 r. R. C., D. C., J. C., J. C., J. B., P. P., P. W., R. W. i T. P, reprezentowani przez tego samego pełnomocnika przez którego działali w sprawie I SA/Wa 899/17, wystąpili do Sądu o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. Skarżący wskazali, że skargę opierają na przesłance wymienionej w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako że ani ich pełnomocnik, ani oni nie otrzymali zawiadomienia z 25 lipca 2017 r. o wyznaczonym w sprawie terminie rozprawy na dzień 6 września 2017 r., bowiem doręczona ich pełnomocnikowi 2 sierpnia 2017 r. przesyłka nie zawierała pisma przewodniego ani zawiadomienia o rozprawie. Również na kopercie nie ujawniono jakichkolwiek informacji o jej zawartości. Podali też, że o wydanym wyroku pełnomocnik skarżących dowiedział się telefonicznie w dniu 5 listopada 2019 r., a następnie w dniu 22 listopada 2019 r. zapoznając się z aktami sprawy w siedzibie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne i nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII dotyczącym wznowienia postępowania można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Stosownie do treści przepisu art. 280 § 1 tej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarżący przedmiotową skargę o wznowienie postępowania oparli na podstawie mającej umocowanie w treści art. 271 pkt 2 tej ustawy, podnosząc, że wskutek niedoręczenia ich pełnomocnikowi zawiadomienia o rozprawie zostali pozbawieni realnej możności działania w sprawie. Podkreślenia wymaga, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Zgodnie z art. 280 § 1 powołanej ustawy Sąd na posiedzeniu niejawnym bada, czy twierdzenia skargi określane jako "podstawa wznowienia", w rzeczywistości taką podstawę stanowią. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04 i z dnia 17 kwietnia 2007 r., I FSK 607/06 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r., II SA/Wa 667/06 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący w skardze jako podstawę wznowienia wskazali art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec pozbawienia ich możności działania w sprawie wskutek niedoręczenia ich pełnomocnikowi zawiadomienia o rozprawie, którzy jak twierdzą uzasadnia wznowienie postępowania. Jednak w ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest bowiem nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy Sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 44/10 i z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1003/13, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Z treści skargi o wznowienie wynika, że skarżący upatrują podstawę wznowieniową w naruszeniu przepisów prawa pozbawiających ich możności działania z uwagi na niezawiadomienie ich pełnomocnika o terminie rozprawy. Przedstawiona w skardze argumentacja, że pełnomocnik skarżących nie otrzymał zawiadomienia o rozprawie, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Wskazać trzeba, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki – znajdującej się w sprawie I SA/Wa 899/17, karta 61 – wynika, że została ona prawidłowo doręczona adresatowi, co wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej. Na uwagę zasługuje też to, że powyżej miejsca, w którym pełnomocnik potwierdził odbiór przesyłki, w miejscu "Rodzaj przesyłki" i "Termin" znajduje się skrótowy opis jej zawartości, z którego wynika, że przesyłka zawierała "zawiadomienie o rozprawie 6.09.2017 g. 11.00 s. B". Zatem w chwili odbierania przesyłki pełnomocnik mógł bez trudu zweryfikować jej zawartość, tym bardziej, że będąc adwokatem – w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej – zobligowany jest do zachowania dużo dalej posuniętej staranności niż wymagana jest od osób niebędących profesjonalnymi pełnomocnikami. Zwrócić należy uwagę, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 kpc, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanego pisma. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą, zaś adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu pisma wymienionego na formularzu doręczenia i którego przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I OZ 1335/19, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). W niniejszej sprawie wnoszący skargę o wznowienie postępowania nie zdołał podważyć okoliczności doręczenia mu zawiadomienia o rozprawie. Na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania w istocie, mimo wskazania przepisu art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zawierała ustawowej podstawy wznowienia postępowania, co uzasadniało jej odrzucenie. Z powyższych względów, w na mocy art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.