IV SA/Wr 640/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 640/17 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 9 stycznia 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , sędzia WSA Ewa Kamieniecka, , Sędziowie, sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , , Protokolant, starszy asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r., sprawy ze skargi A. K., na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, , uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;, zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. na rzecz skarżącego kwotę 497 złotych (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem, złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego., , , Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. (zwany dalej organem odwoławczym lub w skrócie Dyrektorem OSW) decyzją personalną z dnia 25 sierpnia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 218 ust. 1 pkt 4, ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t. jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 631 ze zm., zwanej dalej u.S.W.), utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Zakładu Karnego Nr 1 we W. (zwanego dalej organem I instancji lub w skrócie Dyrektorem ZK) z dnia 30 czerwca 2017 r., nr 36/2017, zawieszającą mł. chor. A. K. (dalej zwanego stroną, skarżącym lub funkcjonariuszem) w czynnościach służbowych na okres kolejnych 3 miesięcy, do dnia 30 września 2017 r. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 28 października 2014 r. do ZK wpłynęło zawiadomienie Prokuratury Apelacyjnej we W. o przedstawieniu stronie zarzutów popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 k.k., z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k., art. 158 § 1 k.k., art. 231 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. oraz z art. 157 § 2 k.k. popełnionych w związku z zajmowanym stanowiskiem funkcjonariusza Służby Więziennej. W związku z powyższym strona został zawieszona w czynnościach służbowych z dniem 29 października 2014 r. na okres 3 miesięcy decyzją personalną nr [...] organu I instancji z dnia 29 października 2014 r., która w dniu 3 listopada 2014 r. została uchylona przez decyzję personalną nr [...], zawieszającą funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, jednakże z uwagi na zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Z uwagi na prowadzone postępowanie karne okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony skarżącemu decyzjami personalnymi nr [...] z dnia 26 stycznia 2015 r. i nr [...] z dnia 25 czerwca 2015 r. łącznie do dnia 28 października 2015 r. Po upływie 12-miesięcznego okresu zawieszenia Dyrektor ZK przywrócił skarżącego do czynnej służby. W dniu 16 marca 2017 r. do ZK wpłynęło pismo D. Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej (dalej jako Prokuratura) informujące, że wobec skarżącego skierowano do Sądu Rejonowego dla W. we W. (dalej jako Sąd Karny) akt oskarżenia pod sygnaturą PK I WZ Ds. 15.2016. Z treści przedmiotowego aktu oskarżenia wynikało, że skarżący został oskarżony o popełnienie 5 przestępstw, w tym o to, że: - w okresie pomiędzy 4 lipca 2014 r. a 28 października 2014 r. we W., będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej, zatrudnionym w ZK na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany, w osobistej szafce ubraniowej ukrywał dokument, którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, w postaci datowanego na 4 lipca 2014 r. pisemnego oświadczenia osadzonego stanowiącego list pożegnalny, a zawierającego informacje co do m.in. zażycia tabletek niewiadomego pochodzenia i powodów podjęcia przez niego we wskazanej dacie próby samobójczej, czym jednocześnie działał na szkodę osadzonego i interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 276 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., - w okresie nie krótszym jak w 28 października 2014 r. (jak w akcie oskarżenia) we W., będąc funkcjonariuszem Służby Więziennej, zatrudnionym w ZK na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany, wbrew wynikającemu z odpowiednich przepisów, zakazu wnoszenia na teren jednostki penitencjarnej oraz obowiązkowi deponowania w wyznaczonym miejscu przedmiotów niebezpiecznych i niedozwolonych - w osobistej szafce ubraniowej posiadał 14 kapsułek produktu leczniczego ketonal 50 mg, który z uwagi na sposób oddziaływania głównego składnika ketoprofenu, przy praktykowanym przez osadzonych zażywaniu go w zwiększonych dawkach i bez nadzoru lekarza - mógł stanowić zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa ZK, czym działał na szkodę interesu publicznego, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Ponadto z ustaleń organów wynikało, że w dniu 29 października 2014 r. Dyrektor ZK wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, w toku którego zostały mu przedstawione zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nadużycie zajmowanego stanowiska służbowego lub służby dla osiągnięcia korzyści majątkowej oraz przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa - tj. art. 230 ust. 3 pkt 4 i pkt 11 oraz ust. 4 u.S.W. Wskazane postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone postanowieniem organu I instancji z dnia 29 października 2014 r. z uwagi na toczące się postępowanie karne, a następnie podjęte w dniu 30 maca 2017r. w związku z wniesieniem przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. Po zmianie zarzutów organ ponownie zawiesił prowadzone postępowanie dyscyplinarne postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Mając powyższe okoliczności na uwadze Dyrektor ZK decyzją personalną nr [...] z dnia 31 marca 2017 r., zawiesił skarżącego z dniem 1 kwietnia 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Skarżący złożył od tej decyzji odwołanie, które nie zostało uwzględnione, gdyż Dyrektor OSW decyzją personalną nr [...] z dnia 25 maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została przez stronę zaskarżona do tut. Sądu i zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wr 402/17. Następnie Dyrektor ZK wzmiankowaną na wstępie decyzją personalną nr [...] z dnia 30 czerwca 2017 r., przywołując art. 94 ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 95 ust. 1 oraz art. 218 ust. 1 pkt 4, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 u.S.W., przedłużył stronie okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na kolejne 3 miesiące, do dnia 30 września 2017 r. Jednocześnie zawiadomiono stronę, że od najbliższego terminu płatności zawieszono mu 50% należnego uposażenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że art. 94 ust. 2 u.S.W. wprowadza możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Treść przepisu wskazuje, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest w wypadku wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi jednego ze wskazanych w nim postępowań. Jako podstawę faktyczną zawieszenia Dyrektor ZK podał wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, a także prowadzone postępowanie karne o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz skierowanie w tej sprawie aktu oskarżenia przez Prokuraturę do Sądu Karnego oraz trwającym postępowaniem karnym, które znajduje się w fazie procesowej przed tym Sądem. Organ I instancji podkreślił, iż zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych wziął pod uwagę w szczególności charakter i rodzaj zarzucanych przestępstw, zagrożonych surową odpowiedzialnością karną. Zdaniem organu z tego też powodu czasowe odsunięcie od wykonywanych zadań i czynności służbowych podyktowane zostało również obawą o realna możliwość właściwego, zgodnego z prawem, wywiązywania się skarżącego z nałożonych obowiązków służbowych. Podniesiono przy tym, że pełnienie przez stronę służby na stanowisku zastępcy dowódcy zmiany jest związane ze stałym i bezpośrednim kontaktem z osobami pozbawionymi wolności, co w kontekście charakteru zarzucanych przestępstw nie daje gwarancji, iż skarżący ponownie nie popełni czynów noszących znamiona przestępstw. Ponadto zwrócono uwagę na brak gwarancji, iż w trakcie wykonywania przez skarżącego obowiązków i czynności służbowych nie zaistnieje styczność strony z osobami pozbawionymi wolności, które mogą mieć związek z prowadzoną przeciwko niemu sprawą karną. Taki stan rzeczy zaś mógłby osłabić zaufanie do Służby Więziennej zarówno ze strony osadzonych, jak i społeczeństwa. Na skutek złożonego przez stronę odwołania Dyrektor OSW wskazana na wstępie decyzją personalną nr [...] z dnia 25 sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że z treści wniesionego przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia wynika, że został on oskarżony m.in. z art. 276 k.k., co stanowi nowy, nieznany dotychczas organowi I instancji zarzut, w porównaniu z wcześniejszymi informacjami uzyskanymi od organu prowadzącego postępowanie karne, który nie był przedmiotem wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a jednocześnie podstawą do wydania przez organ I instancji wcześniejszych decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Zwrócono ponadto uwagę, iż skierowanie do Sądu Karnego aktu oskarżenia, w którym zarzuca się stronie popełnienie przestępstw z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. art. 247 § 1 k.k. w zb. z art 158 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. i w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art.157 § 2 k.k., z art. 276 k.k. w zb. z art. 231 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., stanowi przesłankę dającą podstawę do zawieszenia w czynnościach służbowych, w trybie art. 94 ust. 2 u.S.W. Organ odwoławczy podkreślił także, iż pełnienie służby publicznej w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej, wymaga by funkcjonariusz ten cechował się wysokim poziomem moralnym i nieposzlakowaną opinią, i takiemu wizerunkowi społecznemu funkcjonariusza służyć mają przepisy, przewidujące m.in. zawieszenie w czynnościach służbowych. Zdaniem Dyrektora OSW, zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych, organ I instancji wziął pod uwagę, w szczególności charakter i rodzaj zarzucanych czynów, zagrożonych surową odpowiedzialnością karną. W związku z powyższym czasowe odsunięcie skarżącego od wykonywania czynności służbowych podyktowane było obawą o realną możliwość właściwego wywiązywania się z nałożonych obowiązków służbowych w kontekście pełnienia służby w bezpośrednim kontakcie z osobami pozbawionymi wolności. W ocenie Dyrektora OSW decyzja organu I instancji o zawieszeniu w czynnościach ma charakter uznaniowy, a ponieważ w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka umożliwiająca zastosowanie art. 94 ust. 2 u.S.W., to zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu niezasadności zawieszenia w czynnościach służbowych w związku z tym, że w prowadzonym postępowaniu karnym zostały zgromadzone i zabezpieczone wszelkie dowody, a ponadto Dyrektora ZK był poinformowany o fakcie przebywania w Areszcie Śledczym we W., do którego skarżący został oddelegowany, osadzonych, będących świadkami w toczącym się postępowaniu, organ odwoławczy stwierdził, że powyższe kwestie nie leżały u podstaw wydania zaskarżonej decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów i dokumentów dotyczących postępowania dyscyplinarnego wskazując, że nie było to przedmiotem niniejszego postępowania i nie uzasadniało bezzasadności zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W skardze do tut. Sądu strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzuciła naruszenie: 1) art. 94 ust. 2 i ust. 3 u.S.W., poprzez zawieszenie w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy mimo, że w związku z prowadzonym postępowaniem karnym okres zawieszenia w czynnościach służbowych trwał już łącznie maksymalny, dwunastomiesięczny okres przewidziany przez ustawę, a tym samym nie ma możliwości dalszego stosowania wobec niej zawieszenia, 2) art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 4) art. 9 k.p.a., poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach fatycznych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków; 5) art. 11 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; 6) art. 77 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji publiczne całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; 7) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie wydanej decyzji, które nie zawiera wskazania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej twierdzeniom i dowodom skarżącego, w szczególności dotyczących faktu, że organ I instancji miał pełną wiedzę o treści wszelkich zarzutów stawianych skarżącemu przez prokuraturę, a pochodzącą z jego pisemnych wyjaśnień z dnia 8 września 2015 r. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, iż w zaskarżonej decyzji Dyrektor OSW w najmniejszym nawet stopniu nie próbował uzasadnić kolejnego zawieszenia w czynnościach służbowych, w szczególności w kontekście kilku już wydanych w tym przedmiocie decyzji, które łącznie przekraczały dopuszczalny okres zawieszenia. Nie wyjaśniono w jakim zakresie pojawiły się nowe, wcześniej nieznane zarzuty, które ewentualnie usprawiedliwiałyby ponowne skorzystanie z możliwości zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych w trybie art. 94 ust 2 u.S.W. Dotyczy do zwłaszcza rzekomo nowych okoliczności związanych z odnalezionymi w szafce służbowej funkcjonariusza listem pożegnalnym jednego z osadzonych oraz kapsułek ketonalu. W istocie informacje o tym zdarzeniu były znane przełożonym już od momentu samego przeszukania, co nastąpiło w dniu 28 października 2014 r. Charakter decyzji wymaga od organów nie tylko wskazania konkretnego zarzutu, którego pojawienie się uzasadniałoby zawieszenie funkcjonariusza, ale również uzasadnienia powodów, dla których te konkretne, nowe zarzut, powodują zawieszenie funkcjonariusza. Zdaniem strony niezasadnym okazał się argument dotyczący dobra służby i właściwego poziomu moralnego funkcjonariuszy i ich nieposzlakowanej opinii, albowiem po okresie zawieszenia został on ostatecznie przywrócony do służby i wykonywał swoje czynności przez blisko półtorej roku. Również z własnej inicjatywy poinformował przełożonych, że skierowano go do służby w jednostce, w której zostały osadzone osoby mające związek z toczącym się postępowaniem karnym, co jednakże nie wzbudziło jakiejkolwiek reakcji przełożonych. Wbrew twierdzeniom organu nie miał on natomiast obowiązku zawiadomienia przełożonych służbowych o kolejnych fazach prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego Równie bulwersujące w ocenie skarżącego było nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do faktu, że jego przełożeni widzieli o wszystkich stawianych mu zarzutach choćby z przeprowadzonych rozmów, czy też jego pisemnych wyjaśnień z dnia 8 września 2015 r. Nie wzięto również pod uwagę szeregu innych zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, w tym związanych z bezczynnością i zawieszeniem postępowania dyscyplinarnego. Skarżący zwrócił także uwagę na brak wystarczającego uzasadnienia wydanej względem niego decyzji, zwłaszcza w kontekście do jego nienagannej służby po powrocie z poprzedniego zawieszenia i dbałości o zachowanie prawidłowego toku postępowania karnego, co przy rozstrzygnięciu o charakterze uznaniowym, nie powinno mieć miejsca. W odpowiedzi organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Należy też dodać, że w myśl art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.) sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Z brzmienia art. 145 § 1 u.p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, iż podstawą materialną zaskarżonej decyzji był art. 92 ust. 2 u.S.W., zgodnie z którym funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Co równie istotne z art. 92 ust. 3 u.S.W. wynika, że zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, zaś tylko w szczególne uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Nie ulega zatem wątpliwości, iż powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że decyzja w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to oczywiście, iż mamy w tym przypadku do czynienia z dowolnością działania organy, gdyż za każdym razem winien on należycie umotywować zasadność podjętego rozstrzygnięcia, bazując przy tym na zgromadzonym materiale dowodowym oraz ustalonych na jego podstawie okolicznościach faktycznych. Przyznać jednak trzeba, iż kontrola sądowa decyzji uznaniowej dokonywana jest wyłącznie w zakresie jej zgodności z prawem, nie zaś słuszności czy celowości jej podjęcia. W ocenie składu orzekającego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, organy obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego, gdyż zebrały i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co z kolei przełożyło się na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Ocena ta jest zbieżna ze stanowiskiem tut. Sądu przedstawionym w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 402/17, który odnosił się do, wydanych na tej samej podstawie faktycznej i prawnej oraz opierających się na identycznej argumentacji, decyzji personalnej Dyrektora OSW nr [...] z dnia 25 maja 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji personalnej Dyrektora ZK nr [...] z dnia 31 marca 2017 r., dotyczących zawieszenia skarżącego z dniem 1 kwietnia 2017 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Pozwala to na przytoczenie w pełni przedstawionych tam motywów uzasadnienia, które Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje i powtarza jako własne. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że podstawą faktyczną wydanego rozstrzygnięcia było skierowanie aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu do Sądu Karnego. Nie można jednak nie zauważyć, że samo wniesienie aktu oskarżenia było jedynie kolejną czynnością procesową podjętą w toku toczącego się już od dłuższego czasu postępowania karnego, o którego wszczęciu przełożony służbowy skarżącego został powiadomiony w dniu 28 października 2014 r. Mając wiedzę o tym fakcie Dyrektor ZK wielokrotnie zawieszał skarżącego w czynnościach służbowych, tj. decyzjami personalnymi nr [...], nr [...] (z uwagi na tymczasowe aresztowanie), nr [...], nr [...]. Po drugie należy podkreślić, że po upływie 12-miesięcznego okresu zawieszenia funkcjonariusz został przywrócony do czynnej służby, którą pełnił nieprzerwanie przez ponad półtorej roku, aż do czasu kolejnych dwóch trzymiesięcznych zawieszeń, wpierw od dnia 1 kwietnia 2017 r., a następnie do 30 września 2017 r. Niezrozumiały zatem pozostaje, że organ I instancji mając wiedzę o toczącym się postępowaniu karnym przywrócił skarżącego do służby, stwierdzając tym samym o ustąpieniu przesłanek potwierdzających jego czasową nieprzydatność do niej. Trzeba przy tym dodać, że Dyrektor ZK dysponował instrumentem umożliwiającym dalsze niedopuszczenie strony do wykonywania obowiązków służbowych, jakim było zwolnienie ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 u.S.W. Z nieznanych przyczyn organ z takiej możliwości jednak nie skorzystał. W takiej sytuacji za trafny wydaje się pogląd, iż nie można było zatem ponownie z tej samej przyczyny zawiesić strony na kolejny, trzymiesięczny okres. Zwłaszcza, że przepisy ustawy o Służbie Więziennej ograniczają możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres powyżej 12 miesięcy. Po jego upływie organ może podjąć decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, gdy w dalszym ciągu istnieją przesłanki do niedopuszczenia go do służby albo może przywrócić go do jego obowiązków, gdy wskazane przesłanki ustąpią. Powyższego stanowiska nie może zmienić argumentacja organu sprowadzająca się do wskazania, że przyczyną zawieszenia było ujawnienie nowych, dotychczasowych nieznanych organowi zarzutów, jakie zostały postawione skarżącemu w związku z dokonanym przeszukaniem jego szafki służbowej w dniu 28 października 2014 r. i zabezpieczeniem listu pożegnalnego jednego z osadzonych oraz 14 kapsułek leku ketonalu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, do czego organ w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, skarżący w dniu 8 września 2015 r. złożył wyjaśnienia dotyczące wszczętego wobec niego postępowania dyscyplinarnego w sprawie wydalenia ze służby, w których poruszył także kwestię zarzutów z art. 276 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. I choć trzeba dostrzec, że wskazane pismo nie zostało podpisane, lecz dołączone najprawdopodobniej do wniesionego przez stronę odwołania, nie budziło wątpliwości, że znajdowało się ono w aktach sprawach, a zatem organ odwoławczy zobowiązany był wziąć je pod uwagę w toku rozpatrywania sprawy. Poza tym należy podkreślić, że organ nie wyjaśnił dlaczego uznał za nową okoliczność postawienia skarżącemu zarzutów, skoro ich podstawą było przeszukanie szafki służbowej funkcjonariusza w dniu 28 października 2014 r., o czym – jak podniósł to skarżący – wiedzieli jego przełożeni. Kolejnym uchybieniem w zakresie braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji uznaniowej było niewystarczające odniesienie się do wyeksponowanej przez organ I instancji kwestii prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie to, po krótkim okresie podjęcia w celu zmiany postawionych zarzutów, w dalszym ciągu pozostaje zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie karne. Reasumując nie można zatem stwierdzić, czy organ zawiesił skarżącego rzeczywiście na podstawie nowych i nieznanych mu dotychczas okoliczności, czy też były to przesłanki, o których wiedzę już posiadał. Jest to o tyle doniosłe, że w tym ostatnim przypadku zawieszenie funkcjonariusza na kolejny, trzymiesięczny okres, przekraczałoby ustawowy, dwunastomiesięczny limit. W takiej sytuacji nie można było więc uznać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera przekonujące argumenty, a także odnosi się do wszystkim, nie zaś wybranych przez organ, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Nie oznacza to jednak, że organ pozbawiony został tym samym możliwości jakiegokolwiek działania w zakresie dbałości o interes służby. W dalszym ciągu ma on bowiem możliwość bądź to podjęcia starań w celu zawieszenia funkcjonariusza bądź też zwolnienia go ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 u.S.W. Winien on jednak pamiętać, że oba wymienione rodzaje decyzji mają charakter uznaniowy, co sprawia, że ich uzasadnienie pełni niezwykle istotną rolę. Powinno ono zawierać wyczerpującą ocenę wszelkich okoliczności faktycznych, w tym także odniesienie się do pojawiających się na tym tle wątpliwości i zastrzeżeń strony postępowania. Skoro w niniejszej sprawie nie zgromadzono wyczerpującego materiału dowodowego, ani nie odniesiono się do pojawiających się wątpliwości w zakresie przedstawienia skarżącemu nowych zarzutów w postępowaniu karnym, nie można było uznać, aby uzasadnienie zakwestionowanej decyzji charakteryzowało się przedstawionymi cechami. Nie istniały tym samym wystarczające podstawy do wydania decyzji o zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zobowiązany będzie wziąć pod uwagę rozważania zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia i przede wszystkim wyjaśnić, kiedy w istocie przełożeni skarżącego funkcjonariusza dowiedzieli się o faktach stanowiących podstawę do przedstawienia mu nowych, dotychczas im nieznanych zarzutów w postępowaniu karnym, a także kiedy pozyskali wiadomość o tych zarzutach i jaką rolę w tym odegrały wyjaśnienia skarżącego z dnia 8 września 2015 r. Następnie organ winien ocenić, czy w takiej sytuacji w dalszym ciągu będą zachodziły przesłanki do zawieszenia funkcjonariusza na tej podstawie i czy nie sprzeciwia się temu dyspozycja art. 94 ust. 3 zd. drugie u.S.W. W końcu po wyjaśnieniu wszystkich mających znaczenie okoliczności i zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego organ zobowiązany będzie do umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań, ostatecznie wydając stosowne rozstrzygnięcie zaopatrzone w uzasadnienie spełniające ustawowe wymagania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 u.p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego, sprowadzających się do zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z opłatą kancelaryjną od udzielonego pełnomocnictwa, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a.