II SA/Lu 32/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 22 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] [...] Spółki Akcyjnej w [...] (dalej także jako: skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] wydane przez Wójta Gminy L. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegające na wypełnieniu odpadami terenu niekorzystnie przekształconego - wyrobiska "[...] - [...] powierzchni 9,5941 ha, po odkrywkowej kopalni piachu, położonego w granicach działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb 23 - [...], gm. L.. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 11 września 2019 r. Marszałek Województwa L. wystąpił do Wójta Gminy L. o zaopiniowanie wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów polegające na wypełnieniu odpadami terenu niekorzystnie przekształconego - wyrobiska "[...] - [...] o powierzchni 9,5941 ha, po odkrywkowej kopalni piachu, położonego w granicach działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb 23 - [...], gm. L., pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] Wójt Gminy L. negatywnie zaopiniował wniosek, wskazując na niezgodność zamierzonego sposobu rekultywacji terenu wyrobiska z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka [...] [...] S.A. nie zgadzając się z przyjętym przez organ stanowiskiem. Skarżąca podniosła, że organ dokonał niewłaściwej interpretacji postanowień planu i pozostałych przepisów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że tereny, których dotyczy wniosek (obejmujące działki o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb 23 - [...], gm. L.), znajdują się w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowanie przestrzennego symbolem PG-12 z przeznaczeniem pod tereny powierzchniowej eksploatacji. Na obszarze tym, jak wyjaśnił organ zgodnie z § 5 pkt 5 planu, w zakresie określenia zasad ochrony i kształtowania środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, obowiązuje zakaz składowania odpadów w wyrobisku, z wyjątkiem naturalnych mas ziemnych będących nadkładem, po zakończeniu wydobycia kruszywa masy te powinny być wykorzystane do rekultywacji terenu poeksploatacyjnego. Plan nie różnicuje przy tym rodzajów i kategorii odpadów, a zatem należy stwierdzić, że przedmiotowy zakaz obejmuje wszystkie kategorie i rodzaje odpadów z wyjątkiem wskazanej wyraźnie w planie. W dalszej części uzasadnienia, organ podniósł, że odpady mają trwale wypełnić teren wyrobiska i służyć jego leśnej rekultywacji. Sposób rekultywacji nie stanowi sporu, jednak pomijając kwestię rozumienia pojęć składowania odpadów i przetwarzania oraz odzysku odpadów docelowo odpady będą trwale związane z obszarem podlegającym rekultywacji. Zgodnie z postanowieniami planu ta rekultywacja powinna zostać przeprowadzona jedynie przy wykorzystaniu jednej kategorii odpadów - mas ziemnych będących nadkładem, pochodzących z wydobycia kruszywa. Każda inna kategoria odpadów nie może zostać dopuszczona do wykorzystania do rekultywacji terenu wyrobiska. Organ zauważył przy tym, że wniosek skarżącej obejmuje odpady o kodach 01 04 12 - odpady powstające przy płukaniu i oczyszczaniu kopalin inne niż wymienione w 01 04 07 i 01 04 11, 02 03 01 - ziemia sucha, mokra, w tym kamienie, 10 12 03 - cząstki i pyły, 10 12 08 - wybrakowane wyroby ceramiczne, cegły, kafle i ceramika budowlana, 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, 1 17 01 02 - gruz ceglany, 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie inne niż 17 05 03, 19 12 09 - minerały pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych i 20 02 02 - gleba i ziemia, w tym kamienie. Przy zagospodarowaniu wyrobiska można byłoby skorzystać z odpadów w postaci mas ziemnych tj. o kodzie 17 05 04, ale tylko w wypadku, gdyby stanowiły one nakład pochodzący z wydobycia kruszywa, czego jednak nie można stwierdzić po analizie treści wniosku skarżącej. Natomiast przetwarzanie, tak samo jak składowanie pozostałych odpadów w wyrobisku nawet w celu jego rekultywacji jest – w ocenie organu - według miejscowego planu wykluczone. W konkluzji, organ wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego aktualnie wyklucza zagospodarowanie terenu wyrobiska odpadami (bez względu na sposób tego zagospodarowania), które zostały objęte wnioskiem skarżącej Spółki. Postanowienia planu są wiążące dla organu administracji publicznej i mają moc powszechnie obowiązującą. Brak zatem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wykluczał pozytywne zaopiniowanie wniosku skarżącej. Powyższe stanowisko organ poparł wykładnią prawa zaprezentowaną w analogicznej sprawie, w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2019 r., w sprawie o sygnaturze II SA/Lu 361/19, w którym sąd oddalił skargę. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej zwana: k.p.a.) w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez organ odwoławczy tylko do pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji, bez samodzielnego ponownego rozpoznania sprawy ,,od nowa", w tym bez odniesienia się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bez rozpatrzenia podnoszonych przez skarżącą zarzutów i argumentacji w zażaleniu, w tym nie odniesienie się do wątpliwości strony skarżącej, dlaczego w tożsamym stanie faktycznym i prawnym zapadły rozstrzygnięcia o odmiennej treści, tak: postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], postanowienie z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], którym Wójt Gminy L. pozytywnie zaopiniował sposób rekultywacji gruntów o powierzchni 4,8861 ha po kopalni piasku "[...] [...] na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], stwierdzając, że jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy L., postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którym Wójt [...] postanowił pozytywnie zaopiniować kierunek rekultywacji gruntów wskazany przez Spółkę we wniosku, dotyczący rekultywacji gruntów po eksploatacji części złoża na spornym terenie; 2. poważne wątpliwości co do sposobu działania organów, co łącznie skutkowało utrzymaniem w mocy postanowienia Wójta Gminy L. z dnia [...] września 2019 r., wobec stwierdzenia, że w stanie faktycznym sprawy zachodzi niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i odesłanie w tym zakresie do art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach; 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszystkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, w tym nie odniesienie się do treści decyzji Marszałka Województwa L. z dnia [...] września 2017 r., nr [...], i decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017r., znak: [...] oraz do powoływanej na etapie postępowania zażaleniowego przez skarżącą Spółkę złożonej w zasobach Gminy, oficjalnej interpretacji i opinii urbanistycznej Głównego Projektanta mgr. Inż. A. C. dotyczącej powoływanych w zaskarżonym postanowieniu zapisów uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. z dnia [...] lipca 2014 r. oraz okoliczności, że w przeszłości organ zarówno I, jak i II instancji wydawał rozstrzygnięcia w tożsamym przedmiocie o charakterze pozytywnym dla Spółki (tak: postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].09.2014 r" znak: [...] [...], postanowienie z dnia [...].09.2014 r" znak: [...], oraz postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...]), wskutek czego motywy działania organu są całkowicie niezrozumiałe dla strony i godzą w zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2019 r. oraz postanowienia Wójta Gminy L. z dnia [...] września 2019 r" znak: [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 992 ze zm., dalej jako: ustawa o odpadach). Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, a zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Z kolei przepis art. 41 ust. 6 ustawy organem właściwym jest w niniejszej sprawie marszałek województwa lubelskiego. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 6a ustawy organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. Istotne jest, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie wydania przedmiotowego zezwolenia lub jego zmiany organ opiniujący dokonuje oceny złożonego wniosku w zakresie jego zgodności z przepisami prawa, w tym prawem miejscowym. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowi bowiem, że właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Badanie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dotyczy również etapu postępowania w przedmiocie wydania opinii na podstawie przywołanego wyżej przepisu art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca dysponowała takim zezwoleniem na podstawie decyzji z dnia [...] września 2017 r., nr [...] wydanej przez Marszałka Województwa L.. Jednak zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592) – dalej u.z.u.o. posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie przepisów u.z.u.o., uzyskał ww. zezwolenie na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, był obowiązany w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji. Wniosek o zmianę miał zostać złożony w celu dostosowania decyzji do przepisów zmienionych u.z.u.o. i to niezależnie od tego, czy zezwolenie na przetwarzanie odpadów obejmowało procesy odzysku, czy procesy unieszkodliwiania. Jeżeli posiadacz odpadów nie złożył wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w art. 14 ust. 1 i 2 u.z.u.o., w terminie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.z.u.o., wówczas dotychczasowe zezwolenie wygasało. Z powyższego względu taki wniosek został również złożony do Marszałka Województwa L. przez skarżącą w dniu [...] lipca 2019 r., w następstwie którego zostało wydane przez Wójta Gminy L., a następnie utrzymane w mocy przez organ odwoławczy postanowienie negatywnie opiniujące zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Istotą sporu w niniejszej sprawie, determinującą ocenę legalności zaskarżonego postanowienia jest więc właściwa wykładnia postanowień § 5 ust. 5 uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L.. Powołany § 5 zawiera ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, w tym w punkcie 5: "zakaz składowania odpadów w wyrobisku, z wyjątkiem naturalnych mas ziemnych będących nadkładem, po zakończeniu wydobycia kruszywa masy te powinny być wykorzystane do rekultywacji terenu poeksploatacyjnego". W ocenie sądu, trafne są wnioski organu sformułowane w zaskarżonym postanowieniu, że na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.), według którego postanowień, planowana działalność rekultywacji wyrobiska poprzez składowanie odpadów z użyciem odpadów innych niż naturalne masy ziemne, będące nadkładem po zakończeniu wydobycia kruszywa jest z ustaleniami tegoż planu sprzeczna. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 361/19 (dostępny na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), w którym stwierdzono, że rozróżnienie między procesami odzysku i składowania odpadów zostało użyte na gruncie ustawy o odpadach w ramach reglamentacji prawnej procesów gospodarki odpadami i nie może stanowić wyłącznego argumentu przesądzającego o interpretacji pojęć użytych przez prawodawcę miejscowego w akcie prawnym, który reguluje nie zasady gospodarki odpadami, ale zasady zagospodarowania danego fragmentu przestrzeni. Nie ma zatem podstaw, aby zakładać, że pojęcie "składowania" odpadów użyte w planie miejscowym ma takie samo znacznie jak na gruncie ustawy o odpadach. Ponadto, Sąd w ww. wyroku zwrócił uwagę na całość brzmienia analizowanego § 5 pkt 5 planu miejscowego i stwierdził, że regulacja ta nie tylko zawiera zakaz składowania odpadów, ale wprowadza wyjątek od tego zakazu: dopuszczalne jest składowanie naturalnych mas ziemnych stanowiących nadkład usuwany w procesie wydobywania kopaliny. Masy te mają być wykorzystane właśnie w procesie rekultywacji wyrobiska. W ocenie Sądu regulacja ta wyraża całościowo jedyny dopuszczalny sposób zagospodarowania wyrobisk – w procesach ich rekultywacji można wykorzystać wyłącznie naturalne masy ziemne stanowiące nadkład usuwany w procesie wydobywania kopaliny. Przy takim sformułowaniu przepisu nie sposób podważyć zasadności stanowiska Kolegium, że niedopuszczalne jest wykorzystanie jakiejkolwiek innej kategorii odpadów do rekultywacji wyrobiska. W tej sytuacji istniały zatem podstawy do negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, skoro zamierzone przedsięwzięcie było niezgodne z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej, dotyczących negatywnego zaopiniowania wniosku o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w sytuacji, gdy w tożsamym stanie faktycznym i prawnym zapadły rozstrzygnięcia o odmiennej treści (postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], postanowienie z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]), którym Wójt Gminy L. pozytywnie zaopiniował sposób rekultywacji gruntów, ponieść należy, że postanowienia te nie są przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu i Sąd rozpatrując przedmiotową sprawę nie dokonuje ich weryfikacji. Pamiętać bowiem należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Potwierdza to też treść art. 3 § 1 p.p.s.a. Na zasadzie tych przepisów obowiązek dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego spoczywa na organie orzekającym. Natomiast do kompetencji sądu administracyjnego należy wyłącznie kontrola legalności działania organu administracji. To rolą organu administracji jest rozstrzygnięcie o prawach czy obowiązkach strony stosunku administracyjnego na podstawie norm prawa materialnego i w ustalonym w tym postępowaniu stanie faktycznym. Zadaniem zaś sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy postępowanie organu odpowiadało wymogom formalnym i czy w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Tym samym, sąd nie zastępuje organów administracji publicznej w merytorycznym załatwieniu spraw i nie dokonuje samoistnie ustaleń faktycznych i prawnych. Sąd jedynie weryfikuje zgodność zajętego przez organ stanowiska z obowiązującymi przepisami prawa. Co prawda, jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 158/19 (CBOSA), potencjalnie, wydanie decyzji (postanowienia) na rzecz strony w analogicznych okolicznościach, mogłoby stanowić okoliczność wymagającą merytorycznego odniesienia w przypadku wydania wobec skarżącej decyzji (postanowienia) merytorycznego, zwłaszcza odmownego, w szczególności w kontekście zasady równego traktowania i ochrony zaufania jednostki do organów władzy publicznej. Należy jednak zastrzec, że ani zasada równości, ani ochrona zaufania nie rodzą swoistego roszczenia o powielanie błędów przez organ, jeśli w analogicznej sprawie w odniesieniu do konkretnego podmiotu zostało wydane nieprawidłowe rozstrzygnięcie. Należy jednak podkreślić, że są to uwagi czynione jedynie na marginesie, w związku z obowiązkiem sądu pełnego odniesienia się do argumentacji podnoszonej przez skarżącego. Uwagi te nie mają jednak bezpośredniego przełożenia na wynik rozpoznawanej sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonania dowolnej oceny materiału dowodowego przez organ odwoławczy, w tym nie odniesienie się do treści decyzji Marszałka Województwa L. z dnia [...] września 2017 r., o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów na terenie wyrobiska oraz do decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Sąd podziela stanowisko wyrażone w wspomnianym już wyroku WSA w Lublinie z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 361/19, w którym stwierdzono, że uwzględniając wykładnię systemową i treść przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, trzeba przyjąć, że dopiero gdy plan miejscowy lub studium nie rozstrzygają o kwestii przetwarzania odpadów zgodnie z zamierzeniem, o jego dopuszczalności rozstrzyga decyzja o warunkach zabudowy, ewentualnie decyzja o rekultywacji. Nie można przyjąć, że decyzja o rekultywacji może być sprzeczna z prawem miejscowym. W związku z tym decyzja o rekultywacji może rozstrzygać o dopuszczalności zastosowania danego procesu przetwarzania odpadów tylko w przypadku, gdy plan miejscowy nie stanowi inaczej. Jeżeli z planu miejscowego wynika zakaz stosowania danego procesu przetwarzania na danym terenie, nie można dopuszczalności stosowanie tego procesu wywodzić z samej decyzji o rekultywacji. A zatem, skoro ustalono, że obowiązujący plan nie dopuszcza takiego sposobu zagospodarowania wyrobiska, jak przyjęła skarżąca we wniosku z dnia 25 lipca 2019 r. o zmianę posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, to nie można uznać, że dopuszcza go wydana na rzecz skarżącej decyzja o rekultywacji. O takim kierunku interpretacji przesądza jeszcze jeden argument: w samej treści decyzji o rekultywacji wydanej na rzecz skarżącej zostało wyraźnie wskazane, że rekultywacja z wykorzystaniem wskazanych w niej odpadów może odbywać się po uzyskaniu stosownego zezwolenia organu ochrony środowiska w zakresie przetwarzania odpadów (pkt 6 rozstrzygnięcia, k.41 akt adm.). Zatem to nie decyzja o rekultywacji rozstrzyga o dopuszczalności przetwarzania odpadów, ale odwrotnie: rekultywacja z zastosowaniem określonych odpadów jest uwarunkowania pozytywnym rozstrzygnięciem w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Mając na uwadze powyższe, według oceny Sądu, zarzuty skarżącej są bezzasadne. Reasumując, w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organu nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W sprawie nie mógł znaleźć natomiast zastosowania art. 7a § 1 K.p.a., bowiem przepisy art. 41 ust. 6a i art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, na które powoływała się skarżąca nie budziły wątpliwości organu i nie nastręczały trudności interpretacyjnych. Jeśli chodzi z kolei o ewentualne wątpliwości co do treści aktu prawa miejscowego, to zaznaczyć należy, że kontrola legalności tego aktu odbywa się w odrębnym postępowaniu. Nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.).