V SA/Wa 1394/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] prowadził wobec [...] (dalej: "skarżąca") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego [...] września 2017 r. przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W wyniku zgłoszonych przez skarżąca zarzutów organ egzekucyjny pismem z 26 stycznia 2018 r. zwrócił się do wierzyciela o ustosunkowanie się do zarzutów. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem z [...] lutego 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie wierzyciela z [...] stycznia 2018 r. Skarżąca, nadal przekonana o wadliwości stanowiska wierzyciela, w piśmie 16 maja 2018 r. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] o uznaniu zarzutów skarżącej za nieuzasadnione. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2018 r. nr [...]. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] listopada 2018 r. W piśmie z 4 lutego 2019 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Pod pojęciem "postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu" należy rozumieć nie tylko te postanowienia, w których wierzyciel odnosi się merytorycznie do zgłoszonych przez dłużnika zarzutów. Obejmuje ono wszystkie postanowienia wydane w ramach postępowania wpadkowego, którego celem jest uzyskanie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutu zgłoszonego przez dłużnika w ramach głównego postępowania egzekucyjnego jak również postanowienia wydane wskutek dążenia strony lub organu do wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia, w którym wierzyciel wypowiedział się co do zgłoszonych zarzutów. Za taką interpretacją przemawia uzasadnienie projektu ustawy z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mocą której postanowienia w ramach których wierzyciel odnosi się do zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów wyłączono spod kognicji sądów administracyjnych. Wskazano bowiem, że postanowienia te mają charakter incydentalny, a w pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (zob. druki sejmowe nr 1633 i 2539, VII kadencja). Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie jest wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. Zostało ono wydane wskutek wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia wierzyciela uznającego jej zarzuty w zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Skarżąca bowiem nie zgadza się z tym stanowiskiem i dąży do wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Celem jej działań jest więc uzyskanie korzystanego dla niej stanowiska wierzyciela, tj. uznającego jej zarzuty za uzasadnione. Przedmiot zaskarżonego postanowienia jest zatem ściśle związany z kwestią stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Gdyby bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego doparzył się wad kwalifikowanych zobowiązujących do stwierdzenia nieważności postanowienia objętego wnioskiem skarżącej, wierzyciel zobligowany byłby do ponownego zajęcia stanowiska w formie postanowienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.