VI SA/Wa 2278/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." stwierdził uchybienie terminu do złożenia przez C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] czerwca 2019 r. stwierdzającym, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na złożenie dokumentu pierwszeństwa wynikającego z wystawienia wzoru użytkowego oraz uznającym, że dowód pierwszeństwa złożono z uchybieniem terminu. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p." wydane zostało postanowienie z [...] czerwca 2019 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 lipca 2019 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Od tego postanowienia pełnomocnik spółki w dniu 2 sierpnia 2019 r., korzystając z elektronicznej platformy usług administracji publicznej, zwanej dalej "ePUAP" wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzono, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożono z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 244 ust. 4 p.w.p., bowiem ten upływał w dniu 1 sierpnia 2019 r. Organ odwołał się do znajdującego się w aktach sprawy wydruku urzędowego potwierdzenia doręczenia. Wobec tego przyjęto, że ziściły się przesłanki do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia, o których mowa w art. 134 k.p.a. Na powyższe postanowienie złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżono je w całości, wnosząc o jego uchylenie i uznanie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z zachowaniem terminu. Strona zarzuciła organowi wadliwe ustalenie daty doręczenia postanowienia z [...] czerwca 2019 r., wskazując że w rzeczywistości miało to miejsce 2 lipca 2019 r., nie zaś dzień wcześniej. Skarżący wskazał, że na platformie ePUAP został wygenerowany dokument urzędowego potwierdzenia odbioru o treści innej niż ten, który znajduje się w aktach sprawy. Wyjaśnił, że ten, uzyskany przez pełnomocnika zawierał informację "brak daty odbioru". Twierdził, że dopiero 2 lipca 2019 r. postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi. Załączył na tę okoliczność wydruk z platformy ePUAP. W uzupełnieniu skargi akcentował nieprawidłowe funkcjonowanie tej platformy. W odpowiedzi na skargę, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej oddalenie, wskazując że w tej sprawie jednoznacznie ustalono datę doręczenia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W tej sprawie poczyniono prawidłowe, zgodne z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. ustalenia faktyczne, że postanowienie z [...] czerwca 2019 r. doręczono skarżącemu elektronicznie 1 lipca 2019 r. Twierdzenia skargi, iż w rzeczywistości miało to miejsce dzień później są niewiarygodne. Wniesienie środka odwoławczego z uchybieniem terminu obliguje organ właściwy do jego rozpoznania do wydania w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu tego faktu. Wyjaśnić należy, że wniosek wszczynający postępowanie w tej sprawie został złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej (k. 18/0 akt administracyjnych. Skutkiem zainicjowania przez stronę komunikacji elektronicznej z organem było, zgodnie z art. 63 § 3a, § 4 i § 5 k.p.a. to, że pisma do niej adresowane były przesyłane z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Wskazany sposób doręczania pism zakłada wysoki poziom formalizmu procesowego dokonywanych czynności, w tym ściśle określone reguły dowodzenia faktu, przedmiotu, podmiotu i daty doręczenia. Analiza akt sprawy dowodzi, że przewidziane w art. 391 § 1 k.p.a., art. 46 § 3 i 4 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 5 ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204) reguły doręczeń elektronicznych w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, do którego odsyła art. 391 § 1 k.p.a., środkami komunikacji elektronicznej są rozwiązanie techniczne, w tym urządzenia teleinformatyczne i współpracujące z nimi narzędzia programowe, umożliwiające indywidualne porozumiewanie się na odległość przy wykorzystaniu transmisji danych między systemami teleinformatycznymi, a w szczególności pocztę elektroniczną. W tej sprawie wykorzystywana była platforma ePUAP, o której mowa w art. 1 pkt 8 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z2020 r., poz. 346). Jest ona, zgodnie z art. 3 pkt 13 tej ustawy systemem teleinformatycznym, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Działa ona na podstawie przepisów powyższej ustawy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 5 października 2016 r. w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1969). Istotnymi funkcjami tej platformy są, zgodnie z § 2 pkt 5-7 rozporządzenia, m. in. identyfikacja użytkownika, niezaprzeczalność czynności (rozumiana jako brak możliwości zanegowania swego uczestnictwa w całości lub w części wymiany danych przez jeden z podmiotów uczestniczących w tej wymianie), rozliczalność działań (tj. przypisanie w sposób jednoznaczny działania użytkownika lub podmiotu tylko temu użytkownikowi lub podmiotowi) i oznaczanie czasem poszczególnych czynności (czyli dołączanie oznaczenia czasu do danych w postaci elektronicznej logicznie powiązanych z danymi opatrzonymi podpisem lub poświadczeniem elektronicznym w chwili wykonania takiego dołączenia oraz poświadczenia elektronicznego tak powstałych danych przez ePUAP). Platforma zapewnia także możliwość wystawiania urzędowego poświadczenia odbioru i elektronicznego znacznika czasu (§ 10 pkt 10 lit. a i c rozporządzenia). Komunikacja organu z użytkownikiem odbywa się z wykorzystaniem przypisanego mu adresu elektronicznego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. W tej sprawie prawidłowość działania platformy ePUAP, ani sekwencji podejmowanych czynności procesowych z jej wykorzystaniem nie budzi wątpliwości. Tym samym czynności wysyłania pism ze skutkiem doręczenia dla prowadzonego postępowania administracyjnego odbyły się zgodnie z przepisami prawa. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty doręczenia elektronicznego, których poprawność sporządzenia ani zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie została podważona. W szczególności skutku takiego nie mogło wywołać powołanie się przez skarżącego na fakt uzyskania wydruku potwierdzenia odbioru pisma przed akceptacją w systemie tego faktu, z którego to dowodu próbuje on wywodzić inną datę doręczenia pisma niż w rzeczywistości. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych (dowód doręczenia dołączony do postanowienia z 19 czerwca 2019 r. – k. 19), a także informacji, która została na żądanie Sądu przesłana w dniu 6 marca 2020 r. przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (k. 170 akt sądowych), jednoznacznie wynika, że dostarczony przez pełnomocnika dowód doręczenia wygenerowano wprawdzie z systemu, ale utrwalono (wydrukowano) przed jego podpisaniem i przed zaznaczeniem w systemie teleinformatycznym przez odbiorcę faktu odebrania pisma. Potwierdzenie odbioru na komputerze odbiorcy pisma (bez daty) powstało zatem zanim odbiorca zaznaczył ten fakt w systemie teleinformatycznym. Okoliczność ta mogłaby prima facie świadczyć o wadliwości systemu, bądź o rozbieżności pomiędzy rzeczywistą datą odbioru pisma a datą widniejącą w systemie. Wrażenie to jednak nie wytrzymuje próby dowodów z dokumentów przeprowadzonych w tym postępowaniu. Potwierdzenie odbioru pisma uzyskane przez jego nadawcę sporządzono prawidłowo. System teleinformatyczny działał więc bez zastrzeżeń, nie odnotowano żadnych usterek ani przeszkód w jego funkcjonowaniu. W szczególności nie odnotowano przerw, o których mowa w § 8 rozporządzenia w sprawie zakresu i warunków korzystania z elektronicznej platformy usług administracji publicznej. Dane z elektronicznego systemu zarządzania dokumentacją nie budzą wątpliwości. Trafnie zatem organ ocenił, że skarżącemu – przez pełnomocnika – doręczono postanowienie z [...] czerwca 2019 r. w dniu 1 lipca 2019 r. i w konsekwencji poprawnie obliczył, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożono z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) skargę oddalił.