V SA/Wa 1548/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta R. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania skargi na bezczynność za niezasadną oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę Miejską R. (dalej: Skarżący, Strona, Gmina) jest postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], uznające za niezasadną skargę Gminy R. na bezczynność Starosty R. w przedmiocie żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] o zwrocie nieruchomości. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta R. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami: - zobowiązał w pkt II wyżej wskazanych do zwrotu, w odpowiednich częściach, Gminie Miasto R. odszkodowania za zwróconą nieruchomość w kwocie 4.946,00 zł. Biuro Gospodarki Mieniem Miasta R. wystąpiło do Starosty R. pismem z dnia [...]marca 2017 r. znak [...] o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec K. K., M. K. i I. K związku z nieuiszczeniem przez ww. zobowiązanych na rzecz Gminy Miasto R. odszkodowania za zwróconą nieruchomość. Po rozpatrzeniu wniosku Starosta R. postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...] - działając na podstawie art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego - odmówił wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec K. K., M. K. i I. K.. W uzasadnieniu podniesiono, iż w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a, ze względu na to, że zobowiązani nie spełnili warunku wynikającego z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. nie zwrócili odszkodowania za zwróconą nieruchomość. Na to postanowienie Starosty R. w zakreślonym terminie nie zostało złożone zażalenie, wobec czego stało się ono ostateczne z dniem 4 maja 2017 r. Gmina Miasto R. w dniu [...] czerwca 2017 r. składa u Wojewody P. dwa podania: pierwszy to wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazując, iż Starosta R. jako wierzyciel nie ma podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia. Wierzyciel sam nie wszczyna żadnego postępowania, wystawienie tytułu wykonawczego nie jest poprzedzone żadnym postępowaniem rozpoznawczym. Tym samym postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wydane przez wierzyciela jest pozbawione podstawy prawnej. Drugie pismo to skarga Gminy Miasto R. na bezczynność Starosty R. odnośnie żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o zwrocie nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak:[...] Wojewoda P. skargę Gminy R. na bezczynność Starosty R. w przedmiocie żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji Starosty R. z dnia [..] marca 2014 r., znak [...] o zwrocie nieruchomości za niezasadną. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności wobec tego, iż wniosek Dyrektora [...] Miasta R. został rozpatrzony, a postanowienie, które zakończyło postępowanie posiada walor ostateczności. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Gmina Miasto R., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zażalenie na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zdaniem Skarżącego postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. jest przedwczesne, gdyż Gmina Miasto R. złożyła w tym samym czasie wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] Minister I. i R. postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [..] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], uznające za niezasadną skargę Gminy R. na bezczynność Starosty R. w przedmiocie żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] o zwrocie nieruchomości. W uzasadnieniu Minister wskazał, że jako organ odwoławczy bada prawidłowość postanowienia Wojewody P. z dnia [..] sierpnia 2017 r., a podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej jako u.p.e.a. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wskazanego w decyzji, to wyłącznie wierzyciel może i powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Natomiast zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Minister wskazał tez, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kpa. Organ stwierdził tym samym, że w myśl Kpa z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, że wniosek Dyrektor Biura Gospodarki Mieniem Miasta R. z dnia [...] marca 2017 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec K. K., M. K. oraz I. K. w związku z nieuiszczeniem przez zobowiązanych na rzecz Gminy Miasto R. odszkodowania za zwróconą nieruchomość wpłynął do Starostwa Powiatowego w R. w dniu 15 marca 2017 r. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2017 r. Starosta R. wydał w niniejszej sprawie postanowienie, w którym na podstawie art. 61a Kpa odmówił wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec K. K., M. K. oraz I. K.. Mając na uwadze powyższe Minister uznał, że wobec rozpatrzenia wniosku Dyrektora Biura Gospodarki Mieniem Miasta R. z dnia [...] marca 2017 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wydania w sprawie ostatecznego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] brak jest podstaw do uznania, iż Starosta R. pozostaje w bezczynności. Natomiast odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wydania przez Wojewodę P. postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. z uwagi na złożony przez Stronę skarżącą wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak [...] Minister wskazał, iż postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. jest ostateczne i prawomocne, a także funkcjonuje w obrocie prawnym. W związku z powyższym, mając na uwadze prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], Minister uznał za bezzasadne zażalenie o bezczynności organu. Na postanowienie Ministra z dnia [...] lipca 2019 znak: [...], pełnomocnik Gminy Miasto R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie art. 8 § 1 Kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie jest przedwczesne. Swoim działaniem zaskarżony organ zmierza do utrwalenia bezprawnego stanu, jakim jest brak podjęcia przez wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym czynności zmierzających do wyegzekwowania dla Gminy Miasto R. przysługujących jej praw majątkowych tj. należności pieniężnych wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty R. z dnia [...].03.2014r. Wskazano, że postanowieniem z dnia [...] 04.2017 r. Starosta R. odmówił wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wskazując jako podstawę swojego działania art. 61a Kpa i art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Starosty decyzja o zwrocie nieruchomości podlega wygaszeniu w oparciu o art. 162 § 1 pkt 2 Kpa, albowiem jest decyzją warunkową. Gmina Miasto R. w dniu [...].06.2017 r. złożyła zatem u Wojewody P. dwa podania: pierwszy to wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia Starosty R. z dnia [..].04.2017 r. wskazując, iż Starosta R. jako wierzyciel nie ma podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia. Drugie z kolei pismo to skarga na bezczynność wierzyciela opierająca się o twierdzenie, że Starosta nie wykonuje czynności zmierzających do wystawienia tytułu wykonawczego jednocześnie wskazując, iż skarga jest ściśle powiązana z w/w wnioskiem o stwierdzenie nieważności i dlatego obydwie sprawy powinny być rozstrzygnięte równocześnie Zdaniem Skarżącego Wojewoda powinien wpierw rozstrzygnąć wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty, a potem - jeśli ta nieważność byłaby stwierdzona - powinien był uznać skargę na bezczynność za zasadną. Wojewoda P. nie rozstrzygnął jednak spraw w prawidłowej kolejności i wpierw uznał skargę na bezczynność wierzyciela za niezasadną, na co Gmina Miasto R. złożyła zażalenie z dnia 16.08.2017 r. Następnie postanowieniem z dnia [...]11.2017 r. znak: [...] Wojewoda P. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty R. z dnia [..].04.2017 r. twierdząc, iż choć wprawdzie decyzja o zwrocie nieruchomości nie jest decyzją warunkową i nie ma do niej zastosowania art. 162 § 1 pkt 2 Kpa, to jednak brak zapłaty zwrotu odszkodowania powoduje możliwość zastosowania art. 162 § 2 Kpa, a nie egzekucję administracyjną obowiązku pieniężnego. Na to postanowienie Wojewody P. Gmina Miasto R. również złożyła zażalenie i oprócz kontrargumentacji merytorycznej znów podkreśliła znaczenie prawidłowej kolejności rozstrzygnięcia obu zażaleń. Skarżąca wskazała również, że Minister I. i R. przez prawie 2 lata nic nie zrobił w obu sprawach. W dniu 8.07.2017 r. Gmina Miasto R. otrzymało zaskarżone nin. skargą postanowienie z dnia [...].07.2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody P. z dnia [...]08.2017 r. o uznaniu skargi na bezczynność Starosty R.za bezzasadną. W sprawie drugiego zażalenia Minister nie robi nic, przez co zmusza Gminę Miasto R. do złożenia w dniu [...].07.2017 r. ponaglenia na bezczynność w sprawie znak: [...]. Ponaglenie to do dnia złożenia skargi do WSA nie zostało rozstrzygnięte. Wskazano również, że w zaskarżonym postanowieniu Minister I. i R., wykorzystując nierozpoznanie przez siebie zażalenia na postanowienie W. P. z dnia [..].11.2017 r. odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty R. z dnia [...].04.2017 r. twierdzi, iż ów Starosta w bezczynności nie pozostaje, bo przecież wydał on postanowienie z dnia [...].04.2017 r. , które jest "ostateczne i prawomocne". Nie wspomina jednak o tym, iż jest przez Gminę kwestionowana jego ważność i że sprawa leży przed tym samym ministrem od dłuższego czasu nierozstrzygnięta. W odpowiedzi na skargę Minister I. i R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. W ocenie organu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra I. i R., przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej go rozstrzygnięcia. Na wstępie trzeba przypomnieć, że przedmiotem postępowania jest postanowienie Ministra I. i R. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], uznające za niezasadną skargę Gminy R. na bezczynność Starosty R. w przedmiocie żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] o zwrocie nieruchomości. Zgodnie z regulacją cyt. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1438; dalej jako u.p.e.a.), jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku wskazanego w decyzji, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Natomiast zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia, na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. W ocenie Sądu należy po pierwsze przypomnieć, że w zaskarżonej sprawie, co jest niezwykle istotne, na pismo Skarżącego z dnia [...] marca 2017 r., którym to zwrócono się do Starosty jako wierzyciela, o podjęcie czynności egzekucyjnych wobec K. K., M. K. i I. K.. związku z nieuiszczeniem przez ww. zobowiązanych na rzecz Gminy Miasto R. odszkodowania za zwróconą nieruchomość, Starosta R. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] - działając na podstawie art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego - odmówił wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec K. K., M. K. i I. K.. W uzasadnieniu podniesiono, iż w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a, ze względu na to, że zobowiązani nie spełnili warunku wynikającego z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. nie zwrócili odszkodowania za zwróconą nieruchomość. Skarżący otrzymuje to postanowienie [...] kwietnia 2017 r., jednakże nie składa zażalenia, wobec czego staje się ono ostateczne z dniem 4 maja 2017 r. Gmina Miasto R. w dniu [...] czerwca 2017 r. składa u Wojewody P. dwa wnioski: pierwszy o stwierdzenie nieważności postanowienia Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazując, iż Starosta R. jako wierzyciel nie ma podstawy prawnej do wydania takiego postanowienia, drugim zaś jest skarga na bezczynność wierzyciela. Jednocześnie w dniu [...] czerwca 2017 r. Skarżący kieruje do Starosty pismo, z którego wynika, że jedna z zobowiązanych osób tj. I. K.. , dokonała w dniu 23 maja 2017 r. zaległej wpłaty, wynikającej z decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], w związku z czym Skarżący informuje wierzyciela o modyfikacji swojego żądania odnośnie wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd – dokonując oceny przedstawionego stanu faktycznego – nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi Skarżącego. Należy bowiem uznać, że pismo z dnia [...] marca 2017 r., skierowane do Starosty o podjęcie czynności egzekucyjnych wobec K. K., M. K. i I. K. w związku z nieuiszczeniem przez ww. zobowiązanych na rzecz Gminy Miasto R. odszkodowania za zwróconą nieruchomość , znalazło swoje zakończenie w postaci postanowienia z [...] kwietnia 2017 r., wydanym w oparciu o art. 61a Kpa. Skarżący nie złożył środka zaskarżenia od tego postanowienia, skutkiem czego stało się ostateczne. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w sprawie zaszła istotna zmiana w stanie faktycznym, albowiem – jak to wynika z treści pisma Skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. - ewentualne postępowanie egzekucyjne powinno być prowadzone wobec K. K. i M. K., gdyż jedna z zobowiązanych tj. I. K., w dniu 23 maja 2017 r. dokonała wpłaty na rzecz Skarżącego. Zatem już od 23 maja 2017 r. , a więc przed złożeniem swoich wniosków z [...] czerwca 2017 r., Skarżący wiedział, że ewentualne postępowanie egzekucyjne winno być prowadzone w stosunku do innych osób, niż to wskazywała treść pisma z [...] marca 2017 r. Tym samym – w ocenie Sądu – Gmina winna była złożyć ponowny wniosek do Starosty o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie należy uznać, że Starosta nie pozostawał w bezczynności, albowiem wydał postanowienie z [...] kwietnia 2017 r., które - choć wadliwe - zostało wydane w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z [...] marca 2017 r. W tym względzie należy zgodzić się z organami, że skarga Skarżącego na podstawie art. 6 § 1a u.p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, nie była zasadna, gdyż Starosta nie pozostawał w bezczynności. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotem skargi nie jest postanowienie Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. , a problem związany z pozostawaniem Starosty w bezczynności, zakończony postanowieniem Ministra I. i R. z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody P. z dnia [...]sierpnia 2017 r. Sąd nie jest więc władny do oceny zgodności z prawem postanowienia Starosty R. z dnia [...] kwietnia 2017 r. Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie i uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa wskazanych w skardze jak również naruszenia innych przepisów, które to naruszenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.