II SA/Po 143/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. B. i Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. i Z. B. oraz E. i P. Z. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z [...] lipca 2019 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w Z., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny. S. P. i T. D. jako wspólnicy s.c. firma A s.c. dnia [...] marca 2019 r. zwrócili się do Burmistrza Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (do 32 mieszkań i pow. zabudowy 650m2, kubatura ok. 6000m3) na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w Z.. Burmistrz wszczął postępowanie w niniejszej sprawie, przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, która doprowadziła do ustalenia, że inwestycja o tak dużej powierzchni zabudowy (36% terenu) jest niedopuszczalna z uwagi na znaczne przekroczenie średniego wskaźnika zabudowy w obszarze analizowanym, który wynosi 31,38%). W związku z powyższym inwestor w piśmie z [...] czerwca 2019 r. zmienił charakter inwestycji (wniosek) poprzez jej zmniejszenie powierzchni zabudowy do 350m2. Uprawniony pracownik organu sporządził projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji o zmienionych gabarytach. Zastrzeżenia do projektu decyzji wnieśli R. i Z. B.. Burmistrz Z. decyzją z [...] lipca 2019 r. (ww.), na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. Z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: upzp) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: Kpa), ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji w zmienionym kształcie. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E. i P. Z. oraz R. i Z. B.. Pierwsi zarzucili organowi, że pomimo dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (z [...].07.2018 r. sygn. II SA/Po [...] oraz z [...].10.2018 r. sygn. II SA/Po [...]) w sprawie warunków zabudowy na przedmiotowych działkach, organ po raz kolejny ustalił żądane warunki zabudowy w sposób sprzeczny z zasadą "dobrego sąsiedztwa". Zaznaczyli, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy wielorodzinnej istnieją wyłącznie niskie budynki jednorodzinne, a budynki o większych gabarytach są znacznie oddalone. Na całej ulicy [...] nie ma podobnych budynków do planowanych przez inwestorów, co oznacza brak kontynuacji w tym zakresie. R. i Z. B. zarzucili organowi naruszenie: - art. 107 § 1 pkt 3 i 4 Kpa poprzez brak niezbędnych elementów decyzji – oznaczenia stron i powołania podstawy prawnej, - art. 6 Kpa w zw. Z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Z 2003 r. poz. 1588, dalej: rozp.) i art. 61 ust. 6 i 7 upzp poprzez ustalenie parametrów zabudowy nieznanych przepisom upzp i rozp. w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych lub garażowych, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez niezebranie całokształtu materiału dowodowego i nierozpatrzenie go należycie w zakresie analizy urbanistycznej, - art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu poprzez brak niezbędnych elementów składowych decyzji, ustalenie parametrów zabudowy nieznanych przepisom prawa oraz nierzetelność postępowania wyjaśniającego, - § 8 rozp. w zw. z art. 61 ust. 6 upzp poprzez określenie wysokości górnej kalenicy w zawyżonym przedziale 9-10 m, gdy średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi 6,80 m - § 7 ust. 1 rozp. w zw. z art. 61 ust. 6 upzp poprzez określenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku w przedziale 9-10 m, gdy średnia wysokość w obszarze analizowanym wynosi 6,80 m, - § 6 ust. 1 i 2 rozp. w zw. z art. 61 ust. 6 upzp poprzez określenie szerokości elewacji frontowej w przedziale 16-18 m, podczas gdy średnia szerokość w obszarze analizowanym wynosi 12,6 m. SKO w P. rozstrzygając, jak wskazano na wstępie, przywołało wymogi wniosku o ustalenie warunków zabudowy określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 § 1 upzp, a także warunki wydania decyzji pozytywnej wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp istotnym elementem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy urbanistycznej, celem zbadania wymagań w zakresie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, w szczególności dotyczących: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Kolegium podało, że zmieniona przez inwestorów powierzchnia zabudowy wynosi 350 m2 (pierwotnie 650 m2). Analizą objęto [...] działki, które znalazły się w obszarze analizowanym. Nowa analiza wykazała, że w badanym obszarze występuje głównie funkcja zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, z istniejącymi drogami publicznymi i wewnętrznymi, zabudowa mieszkalno-usługowa oraz usługowa i zieleń. Linię zabudowy (od strony frontu działki) można ustalić jako przedłużenie zabudowy na działce sąsiedniej nr [...] (§ 4 ust. 1 rozp.), co stanowi kontynuację linii zabudowy wzdłuż ul. [...]. Powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni działki jest w obszarze analizowanym zróżnicowana. Organ przywołał treść § 5 ust. 1 rozporządzenia i wskazał, że wniosek zakłada zabudowę o pow. 350 m2 tj. ok. 19,5% pow. działki, przy średnim wskaźniku w obszarze wynoszącym ok. 31%. Największe budynki mają powierzchnię 306 m2, 231 m2, a budynki bliźniacze 308 m2 i 351 m2, z czego wynika, że budowa planowanego budynku nie będzie odbiegać ani od powierzchni zabudowy, ani od wskaźnika intensywności zabudowy. Kolegium powoławszy § 6 ust. 1 rozporządzenia podało, że według analizy średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 12,06 m. Z tolerancją do 20% parametr ten kształtuje się pomiędzy 9,65 m a 14,47 m. Uwzględniono jednak, że plan inwestycyjny dotyczy budynku wielorodzinnego, w obszarze analizowanym budynki tego rodzaju przekraczają tę średnią (na dz. nr [...] – 34m, na dz. [...] – 16 m). Stosownie do przepisu § 6 ust. 2 rozp. dopuszczono wartość tego parametru zgodnie z żądaniem inwestorów - 16-18 m. Z kolei górną krawędź elewacji frontowej ustalono na podstawie § 7 ust. 4 rozp., zważywszy, że budynki przy ul. [...] mają zróżnicowaną wysokość. W obszarze występują budynki o wys. od 3,5 do 10 m. Przykładowo budynek z dachem płaskim na dz. nr [...] m ma wysokość ok. 8,5 m, a budynek z takim samym dachem na dz. nr [...] ma wys. ok. 10 m. Występuje też wiele budynków jednorodzinnych lub wielorodzinnych o innym układzie połaci dachowej i wysokości nawet do 12 m. Niższa zabudowa występuje głównie przy ul. [...] (budynki o wys. 5,8 m), a przy ul. [...] głównie budynki wyższe. Dlatego dopuszczono ustalenie wysokości budynku na poziomie od 9 do 10 m. Następnie SKO wskazało, że w obszarze występują dachy dwuspadowe oraz naczółkowe o nachyleniu połaci ok. 25-45ş, a także dachy płaskie o nachyleniu połaci ok. 2-12ş. Nawiązując do większości budynków w bliskim sąsiedztwie, a także znajdujących się przy ul. [...] wyznaczono układ połaci dachowej jako dach płaski o nachyleniu 2-12ş. Kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku frontu działki ustalono jako równoległy do ul. [...], nawiązując do przeważającego układu kalenic budynków znajdujących się w pierzei tej ulicy. Kolegium uznało, że wyniki analizy są spójne, a dokument analizy określa poszczególne parametry planowanej zabudowy przez odwołanie się do konkretnych wielkości istniejącej zabudowy. Zdaniem Kolegium, prawidłowo ustalono, że działka posiada dostęp do drogi publicznej – dz. nr [...]. Inwestor przedstawił też zapewnienia o możliwości przyłączenia budynku do sieci wodociągowej, energetycznej, gazowej i kanalizacyjnej. Zastrzeżono też, że inwestycja nie może pogarszać warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, zwłaszcza poprzez ograniczenie ich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii cieplnej i elektrycznej, środków łączności, ani nie może zmieniać stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest zgodna z powołanymi przepisami upzp i rozporządzenia. Organ II instancji nie podzielił zarzutu bezpodstawnego ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych, wskazując, że w orzecznictwie dopuszcza się ustalenie obowiązku zapewnienia takich miejsc w stosunku do powierzchni lub ilości mieszkań. Co do parametrów szerokości elewacji, wysokości budynku i geometrii dachu Kolegium wskazało, że te zostały szczegółowo omówione w analizie urbanistycznej, zgodnie ze zweryfikowanym wnioskiem. Dodano, że na działkach nr [...], [...] i [...], dostępnych z tej samej drogi publicznej, stoją trzy budynki mieszkalne wielorodzinne, o wys. - w dwóch przypadkach 12 m (dach naczółkowy) oraz 10 m (dach płaski), o szerokości elewacji frontowej wynoszących odpowiednio 11 m, 34 m i 16,2 m, natomiast na działkach nr [...] i [...] stoją dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej o wys. odpowiednio 12 m (dach naczółkowy) oraz 10 m (dach płaski), o łącznej szerokości elewacji frontowej 27 m. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że planowana zabudowa jednym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, z dachem płaskim, o wys. od 9 do 10 m, o łącznej szerokości elewacji frontowej od 16 m do 18 m, nie będzie odbiegać od zabudowy już istniejącej na analizowanym terenie i tym samym spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. R. i Z. B. w skardze na powyższą decyzję w zasadzie podtrzymali zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nadto zarzucając Kolegium naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez wadliwe – zdaniem skarżących utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd po zbadaniu legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji stwierdził, że są one zgodne z prawem. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Z. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego w Z. na działkach nr [...] [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w Z., stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: upzp). W myśl art. 59 ust. 1 upzp zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 61 ust. 1 upzp określa, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie). Na podstawie przepisów rozporządzenia ustala się faktycznie, biorąc pod uwagę parametry, wskaźniki i cechy podane przez wnioskodawcę, a dotyczące planowanej inwestycji, czy inwestycja spełnia wymogi art. 61 ust. 1 upzp, w szczególności jego pkt 1., tzn. czy inwestycja nie jest sprzeczna z zasadą dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu (zabudowie) danego terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania (zabudowy) terenów sąsiednich. Jej celem jest zagwarantowanie zachowania ładu przestrzennego zdefiniowanego w art. 2 pkt 1 upzp jako "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że planowana inwestycja, z jej parametrami i gabarytami, odpowiada zabudowie sąsiedniej, a tym samym spełnia wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Podstawą oceny, czy wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp zostały spełnione, stała się prawidłowo sporządzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Po pierwsze analizę oparto na mapie zasadniczej w skali 1:1000, na której to zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wyznaczono obszar analizowany w otoczeniu trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycyjnego przypadającego od ul. [...]. Rację miały organy orzekające przyjmując, że funkcja planowanej zabudowy (budynek mieszkalny wielorodzinny) stanowi kontynuację funkcji istniejącej na działkach sąsiednich (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp). Jak stwierdzono w analizie urbanistycznej, a następnie potwierdzono w decyzji I-instancyjnej analizowany obszar posiada głównie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną. Występuje też zabudowa mieszkalno-usługowa i tereny zieleni oraz dróg publicznych. W ocenie Sądu prawidłowo również określono poszczególne parametry nowej zabudowy. Po pierwsze poprawnie wyznaczono obowiązującą linię zabudowy. Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia określa, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W analizie wskazano, że linia zabudowy stanowi przedłużenie tejże linii na działce sąsiedniej nr [...] (mylnie, powinno być [...]) i stanowi kontynuację linii zabudowy mieszkaniowej wzdłuż ul. [...]. W decyzji organu I instancji (jej załączniku graficznym) odwzorowano przebieg nowej linii zabudowy nawiązującej zarówno do linii zabudowy na działce nr [...], jak i do linii na działce nr [...]. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również określenie wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Określono go na poziomie 20%, wyjaśniając, że w obszarze analizowanym intensywność zabudowy jest bardzo zróżnicowana (od 2 do 100%), przy średnim wskaźniku na poziomie 31,38%. Według wniosku zabudowa ma wynosić 350m2, co oznacza, że wskaźnik zabudowy wyniesie 19,5% powierzchni działki. Organy orzekające wyraziły zgodę na wskaźnik zabudowy na poziomie 20%, uzasadniając to tym, że planowana zabudowa nie będzie odbiegać od istniejącej zabudowy mieszkalnej w obszarze analizowanym. Przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia określa, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zważywszy, że przyjęty wskaźnik zabudowy nie przekracza średniego wskaźnika w obszarze analizowanym jest on dopuszczalny. Sąd nie podzielił też zarzutu skarżących co do wadliwości ustalenia szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy. Zważyć należy, iż zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Z analizy urbanistycznej wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie 12,06 m. Wedle § 6 ust. 1 rozporządzenia parametr ten należałoby ustalić w przedziale 9,65 – 14,47 m. Niemniej w analizie zważono, iż wniosek dotyczy zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a dla tego rodzaju zabudowy w obszarze analizowanym ów wskaźnik znacznie przekracza średni i jest zbliżony do planowanego dla niniejszej inwestycji. Wskazano na budynki wielorodzinne na działkach nr [...] (szer. el. front. – 34 m), [...] (16 m) przy ul. [...]. W świetle tego organ I instancji uznał, że można szerokość elewacji frontowej wyznaczyć w granicach 16-18 m. W ocenie Sądu należy stwierdzić, że uzasadnienie organu wyznaczenia niniejszego wskaźnika na poziomie odbiegającym od średniego znajduje odzwierciedlenie w ustaleniach faktycznych zawartych w sporządzonej analizie urbanistycznej i w związku z tym odpowiada treści § 6 ust. 2 rozporządzenia. Nie można też zgodzić się ze skarżącymi, jakoby organy orzekające dopuściły się naruszenia § 7 ust. 1 i 4 oraz § 8 rozporządzenia wyznaczając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Przypomnieć należy, że Burmistrz Z. w decyzji z [...] lipca 2019 r. ustalił, że dopuszcza, by wysokość gzymsu wynosiła od 9 do 10 m, przy dachu płaskim o kącie nachylenia 2-12ş i w związku z tym wysokości głównej kalenicy na poziomie 9-10 m. Skarżący zarzucili organom, że przyjęte w taki sposób parametry przekraczają średnie parametry występujące w obszarze analizowanym. Nie zwrócono jednak uwagi, że organy podkreśliły znaczne zróżnicowanie wysokości budynków w obszarze analizowanym. Wyjaśniono w analizie urbanistycznej, że budynki mieszkalne z dachami płaskimi mają w obszarze analizowanym wysokość od 3,5 do 10 m. Przykładowo budynek na działce nr [...] ma wys. 8,5 m, a na działce nr [...] – 10 m. W obszarze występuje też wiele budynków jednorodzinnych i wielorodzinnych o innym układzie dachowym i wysokości nawet do 12 m. Zaznaczono, że niższa zabudowa występuje głównie przy ul. [...] (o wys. 5,8 m), lecz planowana zabudowa ma być zlokalizowana przy ul. [...], gdzie przeważa zabudowa wyższa. Dlatego przyjęto na podstawie § 7 ust. 4 i § 8 rozporządzenia dopuszczalną wysokość budynku (gzymsu i głównej kalenicy na poziomie 9-10 m) z dachem płaskim. Skarżący przedstawiając szczegółowo, jakiej wysokości zabudowa występuje w obszarze analizowanym nie wzięli pod uwagę, że przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza inne wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki aniżeli średnie, jeżeli tylko znajdzie ono uzasadnienie w analizie urbanistycznej. Zdaniem Sądu organ I instancji w sporządzonej analizie dał wyraz temu, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o takiej wysokości, do której można było nawiązać ustalając ów parametr. Sąd nie miał też zastrzeżeń do ustalenia geometrii dachu w przyjęty sposób, zważywszy, że organy wyjaśniły, iż w analizowanym obszarze występują dachy dwuspadowe oraz naczółkowe o nachyleniu połaci ok. 25-45ş oraz dachy płaskie o nachyleniu ok. 2-12ş. Organ I instancji ponadto wyraźnie wskazał, że na działce nr [...], [...] i [...] które są dostępne z tej samej drogi publicznej zlokalizowane są trzy budynku mieszkalne wielorodzinne o wysokości – w dwóch przypadkach 12 m (dach naczółkowy) oraz w jednym przypadku 10 m 9dach płaski). Z kolei na działkach nr [...] i [...] również dostępnych z tej samej drogi publicznej dwa budynki mieszkalne bliźniacze mają wysokość odpowiednio 12 m (dach naczółkowy) i 10 (dach płaski). Nie sposób zatem uznać, że ustalenie przez organy orzekające wysokości zabudowy na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia nie miało umocowania w przeprowadzonej analizie urbanistycznej. W świetle powyższego Sąd jest zdania, że organy orzekające prawidłowo przyjęły, że spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp tj. planowana zabudowa odpowiada zabudowie istniejącej w sąsiedztwie. Trafnie też uznano, że inwestycja spełnia pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 upzp. Posiada dostęp do drogi publicznej – ul. [...]. Inwestorzy wykazali się odpowiednimi dokumentami (promesami) w zakresie projektowanego uzbrojenia terenu, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jako teren położony w granicach miasta Z., a inwestycja nie narusza przepisów odrębnych. Nie można również zgodzić się ze skarżącymi co do naruszenia przepisów art. 107 § 1 i 4 Kpa poprzez błędne oznaczenie stron i powołania podstawy prawnej. Po pierwsze zdaniem Sądu wystarczające jest, że organ I instancji wszczynając postępowanie, a następnie zawiadamiając strony w trybie art. 10 § 1 Kpa i wydając decyzję wyraźnie określił krąg stron postępowania przez wymienienie osób, których odpowiednio zawiadamia lub doręcza decyzję. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w ten oto sposób organ I instancji zakreślił krąg stron postępowania. Co do zaś powołania podstawy prawnej decyzji przez organ I instancji dla Sądu oczywistym jest, że powołanie przez Burmistrza Z. w sentencji decyzji jedynie przepisów art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 upzp, z pominięciem przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp nie stanowi uchybienia, które świadczyłoby o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Z uzasadnienia decyzji jasno wynika, że organ I instancji badał ziszczenie się przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp, a samo przeoczenie przepisów tych w sentencji decyzji, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie zdaniem Sądu zważywszy, że przy ustaleniu warunków zabudowy bada się spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp, a przepisy rozporządzenia stanowią jedynie procesowe narzędzie do ustalenie powyższego, nie można uznać, by przepisy rozporządzenia nie stanowiły podstawy prawnej decyzji w tym przedmiocie. Nie można się również zgodzić ze skarżącymi, że organy orzekające działały z przekroczeniem granic prawa określając w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wymaganą ilość miejsc postojowych. Trzeba zaznaczyć, że z art. 54 pkt 2 lit c) upzp stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 upzp) wynika, że decyzja ta określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Takim przepisem odrębnym będzie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem w jego ust. 2 znajduje się odesłanie do decyzji o warunkach zabudowy. Także z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) wynika możliwość dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy uregulowania w tej decyzji kwestii miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. Jednocześnie § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stwierdza, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zapis ten nie oznacza, że decyzja taka ma wskazywać konkretną ilość miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Z przepisu tego wynika tylko tyle, że liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji. Czyli decyzja ta nie wskazuje liczby miejsc postojowych ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Takimi zasadami wpływającymi na liczbę miejsc postojowych i urządzenie parkingu będzie np. powierzchnia zabudowy, ilość kondygnacji czy zasady komunikacji dla tej inwestycji (por. wyrok NSA z s7 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1534/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takie zapisy decyzja organu I instancji właśnie zawiera wskazując jedynie, że wymagana ilość miejsc postojowych/garażowych powinna wynosić co najmniej 1 miejsce na 1 mieszkanie. Wyznacza zatem ramy dla szczegółowych ustaleń odnoszących się do liczby miejsc postojowych. Mając powyższe na względzie Sąd nie stwierdził również, by organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa) poprzez nierzetelne sporządzenie analizy urbanistycznej i następnie jej akceptację jako głównego dowodu w sprawie. Z wcześniejszych rozważań Sądu jasno wynika, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona w sposób rzetelny i wyczerpujący, dając realny obraz urbanistycznych cech terenu analizowanego. Mogła tym samym stać się materiałem dowodowym, na którym oparły się organy orzekające w sprawie. Wobec powyższego Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.