VI SA/Wa 154/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" listopada 2019 r. nr "(...)" w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego ("GITD" lub "organ") z [...] listopada 2019 r. Skarżoną decyzją GITD, działając na podstawie art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019r., poz. 58 ze zm., dalej: "utd"), Ip. 5.8.1, Ip. 6.3,8, Ip, 6.3.17 załącznika nr 3 do utd, art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz.U.UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), art. 4, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 ust. 7 i 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ("strona" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("WITD") z [...] września 2019 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1900 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset złotych). Podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiło: 1. skrócenie regularnego okresu odpoczynku, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone o czas do 3 godzin (kara pieniężna w wysokości 150 zł); 2. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (kara pieniężna w wysokości 1250 zł); 3. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę (kara pieniężna w wysokości 500 zł). Powyższe naruszenia stwierdzono w dniu [...] lipca 2019 r. podczas kontroli drogowej na drodze wojewódzkiej nr 667 w miejscowości [...], pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 3,5t. Pojazdem kierował J. W.. Pojazdem wykonywany był krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Kierowca wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. W wyniku rozpoznania sprawy WITD dnia [...] września 2019 r. wydał decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1900 zł, która została zaskarżona przez stronę odwołaniem. Utrzymując skarżoną decyzję w mocy, GITD podniósł, co następuje. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, organ wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wykazała naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Kierowca J. W. nie wprowadził na swoją kartę kierowcy symbolu państwa miejsca rozpoczęcia dziennego okresu pracy, jak również symbolu państwa miejsca zakończenia dziennego okresu pracy w dniach: 28, 29 czerwca 2019 r., 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 25, 26 lipca 2019 r. Łącznie kierowca nie wykonał 50 wpisów, tj. 25 dni x 2 wpisy. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem GITD, wysokość kary pieniężnej za to naruszenie winna wynosić 2 500 zł, a nie – jak ustalił WITD – 1250 zł, jednakże ze względu na treść art. 139 k.p.a. organ za zasadne uznał utrzymanie w mocy kary pieniężnej w wysokości 1 250 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd, organ podniósł, że po analizie pobranych podczas kontroli danych cyfrowych WITD stwierdził, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych z karty kierowcy J. W.. Analiza danych wykazała, iż ostatnie wczytanie danych cyfrowych miało miejsce w dniu [...] marca 2019 r. Ilość dni zarejestrowanej działalności do dnia kontroli drogowej, tj. [...] lipca 2019 r., wynosi zatem 126 dni. Organ do dni zarejestrowanej działalności w ww. okresie zaliczył dni, w których karta kierowcy była załogowana w tachografie i rejestrowały się na niej wymagane przez przepisy aktywności, tj. prowadzenie pojazdu, inna praca oraz odpoczynki. W odniesieniu do dni w czasie, w którym kierowca nie prowadził pojazdu, a jego karta kierowcy była załogowana, GITD stwierdził, że podlegał on obowiązkowi odpoczynku, nie zostały bowiem przedstawione inne dokumenty, które wskazywałyby, że kierowca przebywał np. na urlopie wypoczynkowym lub zwolnieniu chorobowym. W związku z powyższym zasadnym, zdaniem GITD, jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie z Ip. 6.3.17 do załącznika nr 3 utd. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli skrócenie nie jest dozwolone, tj. naruszenie Ip. 5.8 załącznika nr 3 do utd, organ wskazał, że analiza zapisów z protokołu kontroli oraz z danych cyfrowych karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca Pan J. W. w przyjętym okresie rozliczeniowym, tj. od godz. 00:00 dnia 8 lipca 2019 r. nie odebrał prawidłowego odpoczynku tygodniowego. Odpoczynek tygodniowy winien być odebrany nie później niż do godziny 23:59 dnia 14 lipca 2019 r. Najdłuższy odpoczynek w ww. okresie odebrano od godz. 11:04 dnia 06.07.2019r. do godz. 05:34 dnia 08.07.2019 r. w wymiarze 42 godzin i 30 minut. Zdaniem organu, w tym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 30 minut. W sprawie nie stwierdzono także zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2016. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ uznał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 150 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.8.1 załącznika nr 3 do utd. Organ zważył, iż w nagłówku zaskarżonej decyzji został podany błędny adres strony postępowania, jednakże z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż została ona skierowana, tak jak inne pisma w sprawie, na adres właściwy. W związku z powyższym GITD stwierdził, iż powyższy błąd nie wpływa na wynik formalnego rozpatrzenia sprawy, bowiem zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona, a strona nie została pozbawiona swoich praw, w tym w szczególności prawa do wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił ponadto, iż art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 nie wskazuje, iż dotyczy on wyłącznie przewozów o charakterze międzynarodowym. W związku z powyższym nie można w takim przypadku zastosować wykładni zwężającej. GITD podkreślił także, iż obowiązek terminowego wczytywania danych z karty kierowcy wynika z Rozporządzenia nr 581/2010, które również nie zawęża obowiązku wczytywania danych wyłącznie do przewozów międzynarodowych. Organ nie znalazł ponadto podstaw do zastosowania art. 92b utd. Na powyższą decyzję GITD skargę wywiodła strona, zarzucając jej: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 34 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4.02.2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w Sprawie Harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4.02.2014 r.- w zakresie nałożenia kary za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy- za każdy wpis; - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 ustawy o tachografach z dnia 5.07.2018 r.- w zakresie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, - błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 8 ust. 6 i 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85- w zakresie skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowo, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone - do czasu 3 godzin, - naruszenia art. 10 oraz 11 ustawy z dnia 6.03.2018 r. Prawo przedsiębiorców, - naruszenie istoty zasady wyrażonej w treści at. 22 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. W sprawie nie jest sporny stan faktyczny, który został stwierdzony w protokole kontroli drogowej (dokumencie urzędowym), którego ustaleń zresztą strona nie kwestionuje. Strona, ogólnie mówiąc, uważa za nadmiarową ingerencję Państwa w regulacje dotyczące transportu drogowego i powołuje się w tej mierze na konstytucyjną zasadę swobody wykonywania działalności gospodarczej. W tym kontekście wskazać należy, iż w myśl art. 22 Konstytucji RP: "Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny". W przedmiotowej sprawie takie ograniczenie nastąpiło we właściwej formie (bądź ustawy, bądź przepisów unijnych, które mają rangę co najmniej ustawową – por. art. 87, 89 i 90 Konstytucji RP). Ograniczenie to nastąpiło także ze względu na ważny interes publiczny, jakim bez wątpienia jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym, które może być zagrożone, jeśli transport będzie wykonywany z naruszeniem przepisów utd i unijnych. Stosownie do art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92b ust. 1 utd nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r, o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący drogowy lub przewóz, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zgodnie z art, 4 pkt 22 utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz rozporządzenia WE nr 561/2006 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1). Z kolei zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Z uwagi na odrębne uregulowanie w utd powyższych regulacji, w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania Dział IVa k.p.a. dotyczący kar pieniężnych na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie GITD nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto należy wskazać, iż w sprawie tej zastosowania nie znajdą również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w Dziale IVa k.p.a. Przechodząc do poszczególnych naruszeń, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 34 ust. 7 oraz 8 rozporządzenia 165/2014: "Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8". Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, który karą pieniężna w wysokości 50 złotych sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Dlatego słusznie GINB w stanie faktycznym niniejszej sprawy skonkludował, iż za naruszenie powyższych przepisów (50 wpisów) powinna być nałożona kara w wysokości 2500 zł, jednak wobec zakazu rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym na niekorzyść odwołującej się strony, należy utrzymać karę w wysokości 1250 zł, nałożoną przez WINB. Odnosząc się w tym zakresie do zarzutów skarżącej dotyczącej nadmiaru obowiązków i biurokracji nałożonych na przedsiębiorców, wskazać należy, iż na podstawie powyższych przepisów kierowcy nie muszą wprowadzać informacji w postaci symboli państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji. Jeżeli przedsiębiorca nie wyposażył swojego pojazdu w taki tachograf, winien wykonywać obowiązek przewidziany w powyżej przytoczonym przepisie prawa. Zarzut strony w tym zakresie jest bezzasadny. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem 1B do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Stosownie do art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców: "1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 2. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. 3. Maksymalny okres na wcz5danie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. 4. Odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie". Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 utd jest kara pieniężna w wysokości 500 złotych sankcjonująca naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Po analizie pobranych podczas kontroli danych cyfrowych organ stwierdził, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych z karty kierowcy J. W.. Analiza danych wykazała, iż ostatnie wczytanie danych cyfrowych miało miejsce w dniu 22.03.2019 r. Ilość dni zarejestrowanej działalności do dnia kontroli drogowej, tj. 26.07.2019r., wynosi 126 dni. W związku z powyższym zasadne w ocenie Sadu było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za stwierdzone naruszenie z Ip. 6.3.17 do załącznika nr 3 utd. Zarzut strony w tym zakresie jest bezzasadny. Zgodnie z art. 4 lit. i rozporządzenia (WE) 561/2006, tydzień oznacza okres od godz.00:00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. Stosownie do art. 4 lit. h) rozporządzenia (WE) 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku". "Regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, a "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje, co najmniej: - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub - jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany, jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.8.1 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do 3 godzin karą pieniężną w wysokości 150 złotych. Analiza zapisów z protokołu kontroli oraz z danych cyfrowych karty kierowcy i z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca J. W. w przyjętym okresie rozliczeniowym, tj. od godz. 00:00 dnia 8 lipca 2019 r. nie odebrał prawidłowego odpoczynku tygodniowego. Odpoczynek tygodniowy winien być odebrany nie później niż do godziny 23:59 dnia 14 lipca 2019 r. Najdłuższy odpoczynek w ww. okresie odebrano od godz. 11:04 dnia 06.07.2019r. do godz. 05:34 dnia 08.07.2019 r. w wymiarze 42 godzin i 30 minut. Zgodnie z cytowanymi powyżej przepisami prawa, w tym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 30 minut. Ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe. W sprawie nie stwierdzono także zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2016, zresztą strona na nie się także nie powołuje. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu zasadnie organ uznał, że słusznie nałożona została kara pieniężna w wysokości 150 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.8.1 załącznika nr 3 do utd. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 10 i 11 Prawa przedsiębiorców. Zgodnie z tymi przepisami: "Art. 10. 1. Organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. 2. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli: 1) w postępowaniu uczestniczą podmioty o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy osób trzecich; 2) odrębne przepisy wymagają od przedsiębiorcy wykazania określonych faktów; 3) wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego. Art. 11. 1. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeśli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego". Organ nie naruszył powyższych przepisów. Naruszenie prawa przez skarżącą zostało stwierdzone w dokumencie urzędowym – protokole kontroli drogowej. Wobec stwierdzonych naruszeń, WITD i GITD zobligowane były zastosować sankcję administracyjną wobec strony w postaci nałożenia kary pieniężnej, której wysokość została prawidłowo, w ocenie Sądu, obliczona. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.