II GSK 1515/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. [...] Sp. z o.o. Sp. k. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1168/20 w sprawie ze skargi H. [...] Sp. z o.o. Sp. k. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2019 r. nr SP.133.2019 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. [...] Sp. z o.o. Sp. k. we W. na rzecz Z. Ltd Z. [...] Sp. z o.o. w G. 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 5 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1168/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę H. [...] sp. z o. o. sp. k. we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z 11 grudnia 2016 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Od tego wyroku skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Środek odwoławczy oparto na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4 p.p..a. poprzez wadliwą ocenę ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w związku z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie wskazanych w sprzeciwie podstaw unieważnienia znaku spornego, a w szczególności podobieństwa oznaczeń, ryzyka konfuzji oraz renomy znaku wcześniejszego, co skutkowało przyjęciem, że znak sporny nie jest podobny do znaku towarowego [...], wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wynikające z błędnej oceny ustaleń faktycznych oraz prawnych poczynionych przez organ w zakresie podobieństwa oznaczeń, a także brak szczegółowego odniesienia się w wyroku do zarzutów skargi w zakresie naruszenia renomy znaku [...], oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja organu naruszała przepisy prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 132 ust. 2 pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1170) – zwanej dalej "p.w.p." poprzez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz błędnej lub niepełnej oceny przesłanek określonych w tych przepisach, także przez błędną wykładnię art. 132 ust. 2 pkt 3 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w zakresie metodologii badania podobieństwa. Zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczyły po pierwsze art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na dowolnym uznaniu, że do stwierdzenia prawdopodobieństwa czerpania nienależnych korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego lub szkodzenia renomie konieczne jest przedłożenie konkretnych dowodów, a także że wystarczy brak podobieństwa pomiędzy znakiem renomowanym a znakiem późniejszym zbadany na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., by uznać że nie ma prawdopodobieństwa czerpania nienależnych korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego lub szkodzenia renomie, po drugie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dowolnym uznaniu, że o braku podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami świadczy fakt, że wspólne elementy porównywanych znaków wywodzą się z tego samego obcojęzycznego źródłosłowu, bez zbadania, czy dla przeciętnych odbiorców w Polsce wspólny źródłosłów jest zrozumiały i postrzegany jako opisowy dla danych towarów oraz że dla oceny ryzyka wprowadzenia w błąd nie są istotne wszystkie okoliczności sprawy, a jedynie podobieństwo pomiędzy znakami i w rezultacie akceptację ustaleń organu o braku podobieństwa oznaczeń w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz po trzecie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dowolnym uznaniu, że zgłoszenie znaku w celu korzystania z cudzej renomy nie jest działaniem w złej wierze. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji Urzędu Patentowego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Pomimo pewnych niedoskonałości motywów zaskarżonego wyroku, skarga kasacyjna okazała nieuzasadniona. Wbrew stanowisku skarżącej spółki w decyzji Urzędu Patentowego nie można dopatrzyć się naruszeń art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i Sąd pierwszej instancji zasadnie ich organowi nie przypisał. Poczynione w postępowaniu administracyjnym ustalenia w kwestii podobieństwa oznaczeń nie nasuwają zastrzeżeń. Przeprowadzono bowiem wnikliwą analizę w tym zakresie na wszystkich istotnych płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Wszechstronnie rozważono problematykę zdolności odróżniającej znaków. Konkluzja o niepodobieństwie znaków nie nasuwa zastrzeżeń. Skoro podobieństwa nie stwierdzono, nie sposób podzielić tezy o występowaniu ryzyka konfuzji. Ugruntowane orzecznictwo TSUE, którego poglądy należy w tym zakresie podzielić, wskazuje że niebezpieczeństwo wprowadzenia konsumenta w błąd może wystąpić wyłącznie wówczas, gdy kumulatywnie spełnione są przesłanki podobieństwa towarów lub usług i podobieństwa oznaczeń (zob. np. wyroki TSUE z 29 września 1998 r., C-39/97, ECLI:EU:C:1998:442 i z 12 października 2004 r., C-106/03, ECLI:EUC:2004:611). Kontrolowaną przez Sąd pierwszej instancji decyzję opatrzono w tym zakresie dostatecznie sporządzonym uzasadnieniem. Jeżeli natomiast chodzi o kwestię renomy, to z jednej strony Sąd przyjął za prawidłowe ustalenia organu co do tego, że znakowi wcześniejszemu renoma ta przysługuje i dostrzegł pewne braki stanowiska organu co do wymaganych kryteriów badania podobieństwa towarów. Z drugiej jednak weryfikował poprawność analizy organu co do podobieństwa porównywanych znaków na podstawie przesłanek właściwych znakom nieposiadającym przymiotu renomy. Wyłaniająca się z tych stwierdzeń pewna niekonsekwencja mogąca świadczyć o naruszeniu reguł sporządzania motywów w zgodności z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma jednak żadnego znaczenia dla wyniku postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., dlatego że w decyzji organu na s. 11 – 12 zaprezentowano pogląd w kwestii ryzyka skojarzenia oznaczenia uczestnika z renomowanym oznaczeniem skarżącej spółki. Wskazane stanowisko zostało należycie umotywowane, jest przekonujące. Odwołując się do płaszczyzny znaczeniowej za trafne uznać należy stwierdzenie organu co do ewentualnej możliwości wiązania znaku raczej z nazwą substancji czynnej, niż ze znakiem renomowanym. W skardze kasacyjnej nie podniesiono stosownych zarzutów, które by ów pogląd podważały. Nie zostały one skierowane przeciwko ustaleniom obejmującym, wynikające z art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p., elementy podobieństwa opartego na ryzyku skojarzenia znaku, bez względu na katalog oznaczanych nim towarów. Wymagania poprawnego sformułowania zarzutu w tym zakresie nie spełnia twierdzenie o niezasadnym oddaleniu skargi pomimo wadliwego zastosowania, a także błędnej wykładni przepisów materialnego – art. 132 ust. 2 pkt 3 i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Nie mogło doprowadzić do podważenia oceny Sądu pierwszej instancji o prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych podniesienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten nie reguluje bowiem metod gromadzenia i oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym, lecz stanowi o elementach treści uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Na podstawie tego unormowania zakwestionowanie przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska co do legalności zaskarżonej decyzji nie jest możliwe. Nie są uzasadnione również zarzuty naruszenia prawa materialnego, dlatego że – w świetle art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. – czerpanie nienależnych korzyści wymaga wykazania przez uprawnionego ze znaku renomowanego. Podzielić w tej kwestii należy ugruntowany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z 27 września 2022 r., II GSK 401/19, LEX nr 3409273). Sąd pierwszej instancji nie przyjął natomiast, jak wywiedziono w środku odwoławczym, że brak podobieństwa znaków implikuje brak czerpania nienależnych korzyści. Przeciwnie – w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że tej ostatniej okoliczności strona skarżąca nie wykazała. W pozostałych kwestiach zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego polegają na twierdzeniach kontestujących wynik analizy porównywanych oznaczeń i poczynionych przez organ ustaleń faktycznych. Nie można ponadto podzielić stanowiska środka odwoławczego, zgodnie z którym Sąd pierwszej instancji miałby stwierdzić, że zgłoszenie znaku w celu korzystania z cudzej renomy nie wyczerpuje złej wiary. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku tego rodzaju poglądów nie zawarto. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a., uznając że wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną.