VII SA/Wa 658/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania M. L. (dalej zwanego "skarżącym") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy ww. decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...] obręb [...] [...] , gmina [...] . Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] października2019 r., nr [...] , Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] z siedzibą w [...] (dalej jako "inwestor") pozwolenia na budowę inwestycji p.n. "Budowa międzysystemowego gazociągu stanowiącego połączenie systemów przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki [...] wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi tj. gazociąg [...] na odcinku łączącym węzeł i tłocznię gazu [...] z projektowanym gazociągiem [...] relacji [...] - granica RP-[...] (Polska-[...])" w zakresie budowy międzysystemowego gazociągu [...] , MOP 8,4 MPa, o długości ok. 21,1 km wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi, w części dotyczącej jego przebiegu na terenie województwa [...], odcinek nr 2.1: od pkt B do pkt B1, na terenie gminy [...] i miasta [...] , powiat [...], obejmującej budowę; gazociągu DN 700, MOP 8,4 MPa, o długości ok. 21,1 km, na odcinku (B-B1) wraz z infrastrukturą towarzyszącą; kanalizacji kablowej w celu ułożenia kabla światłowodowego o długości ok. 21,1 km, na odcinku (B-B1); zespołu zaporowo-upustowego ZZU [...] w miejscowości [...], gmina [...] , powiat [...]; drogi dojazdowej do ZZU [...]; zjazdu z drogi wojewódzkiej do ZZU [...]; przyłącza elektroenergetycznego dla ZZU [...]. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 15 ust. 1, 3 i 4, art. 16 ust. 4 w związku z art. 38 pkt 2 lit. x i art 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1554 ze zm.), art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (z 2020 r. poz. 333 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, dalej jako "p.b."), decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako "k.p.a."). Pismem z dnia 28 października 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył M. L. (dalej jako "skarżący"), właściciel działki nr ewid. [...] położonej w [...], obręb [...] , wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor powołuje się na decyzje wydaną przez Wojewodę [...] w dniu [...] kwietnia 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, o której skarżący dowiedział się e dniu 24 października 2019 roku, po osobistym zapoznaniu się z treścią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października2019 r. nr [...] w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Na podstawie decyzji lokalizacyjnej inwestor oświadczył, że nabył prawo do dysponowania terenem na cele budowlane. Zdaniem skarżącego inwestor jest w błędzie, ponieważ nabył prawo do korzystania z nieruchomości na cele budowlane w stosunku G. J. oraz J.F. J.. jako współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] położonej w mieście [...] , obręb [...] , będących współwłaścicielami do dnia 1 lutego 2019 roku. Opisaną nieruchomość skarżący nabył na podstawie umowy sprzedaży warunkowej oraz umowy przeniesienia własności nieruchomości sporządzonej przez notariusza w dniu [...] stycznia 2019 roku, nr repertorium [...] oraz dnia [...] lutego 2039 roku, nr repertorium [...] i z dniem [...] lutego 2019 roku stał się stroną postępowania. Skarżący nadmienił, że akt notarialny dotyczący przeniesienia własności nieruchomości został zarejestrowany w katastrze nieruchomości Urzędu Miasta [...] w dniu 13 lutego 2019 roku i od tego dnia organ miał informację o aktualnym właścicielu nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 8. ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o inwestycjach w zakresie terminalu regazvfikacyjnego Wojewoda zawiadamia o wszczęciu postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem, przy czym zawiadomienia wysyła się na adres określony w katastrze nieruchomości ze skutkiem doręczenia. Zdaniem skarżącego w związku z powyższym inwestor me dochował należytej staranności, bowiem już od dnia 13 lutego 2019 roku (data rejestracji zmian w katastrze nieruchomości), posiadał aktualne dane nowego właściciela, a mimo to bazował na wypisie z rejestru gruntów pobranym w miesiącu styczniu 2019 roku. Skarżący wskazał, że podczas rozmowy telefonicznej z P. R. pracownikiem [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] uzyskał Informację, że inwestor bazował na wypisach z rejestru gruntów sprzed dwóch miesięcy, gdyż właściwy wniosek o wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu właścicieli był składany w marcu bieżącego roku. Zaniedbanie inwestora i niepobranie aktualnego wypisu z rejestru gruntów spowodowało, że Wojewoda wszczął postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji wobec osób, które od początku nie były stroną postępowania. Wojewoda uczynił stroną postępowania Państwo J. i wydał decyzję lokalizacyjną w stosunku do Państwa J.. którzy nie dysponowali przedmiotową nieruchomością na dzień wszczęcia postępowania lokalizacyjnego i na dzień wydania powołanej decyzji lokalizacyjnej. W ocenie skarżącego niedokładne postępowanie inwestora naraziło go na straty, gdyż na zakupionej nieruchomości zamierzał wybudować budynek mieszkalny jednorodzinny oraz wielkopowierzchniowe budynki magazynowo - garażowe. Powyższe budowle zajmowałyby znaczącą część opisanej nieruchomości. Podjął już kroki zamierzające do przygotowania terenu pod budowę, Z powyższą nieruchomością wiązał plany budowlane i dla niego powyższa nieruchomość ma wartość nieruchomości budowlanej, a nie nieruchomości o potencjale rolniczym. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "GINB", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...] obręb [...] [...] , gmina [...] . Organ wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o prawie do dysponowania działką o nr ew. [...] obr. [...], Gmina [...] , na cele budowlane. Inwestor uzyskał również decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], ustalającą lokalizację ww. inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. Mając na uwadze zarzuty odwołania związane z brakiem prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, GINB wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Jednakże utrwalony pogląd judykatury wskazuje na obowiązek organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku powzięcia wątpliwości co do tego prawa. Ze złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor - [...] S.A. - swój tytuł prawny do działki o nr ew. [...] obr. [...[ [...] , Gmina [...] uzyskał na mocy ww. decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skropionego gazu ziemnego w [...]. W pkt 9 ww. decyzji z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , Wojewoda [...] ustalił wynikające z art. 24 ust. 1 ww. ustawy ograniczenie z korzystania z nieruchomości nr ew. [...] obr. [...] , Gmina [...] .. Stosownie natomiast do art. 20 ust. 14 omawianej ustawy z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 3 i 6a oraz w art. 24 ust 1, na cele budowlane niezbędne do realizacji i eksploatacji inwestycji w zakresie terminalu. Ponadto zdaniem organu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut odwołania wskazujący na brak prawa inwestora do dysponowania działką nr ew. [...] obr. [...] , Gmina [...], z uwagi na to, że decyzja lokalizacyjna kierowana była do poprzednich właścicieli, a "księga wieczysta nr [...], obejmująca (...) działkę gruntu [...] położoną w mieście [...] jest wolna od wszelkich obciążeń i ograniczeń w rozporządzaniu nieruchomością". Wprawdzie zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r., poz. 2204) w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych), to z treści art. 7 pkt 3 ww. ustawy wynika, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji państwowej. Wobec powyższego GINB wskazał, że inwestor posiada prawo do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących uniemożliwienia skarżącemu realizacji planów inwestycyjnych na działce nr ew [...] GINB podkreślił, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje za odszkodowaniem, a przepisy art 124 ust 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio. Decyzję w zakresie odszkodowań wydaje wojewoda (art 24 ust 2 ww ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] ). Zgodnie natomiast z art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 24 ust. 1 ww. ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby inwestor nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. L., zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 4, art. 32 p.b. poprzez błędną wykładnię i zaniedbanie inwestora; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 77, k.p.a. tj. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nie zgromadzenie całokształtu materiału dowodowego w sprawie mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczącej nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] i wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, ewentualnie stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo wskazał, że w dniu [...] lutego 2020 roku Wojewoda [...] wydał postanowienie znak: [...] którym wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 roku, znak [...] , o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Wobec tego zdaniem skarżącego pozwolenie na budowę opierało się na wadliwej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Pozwolenie na budowę zostało wydane z wadą prawną Skarżący podkreślił, że na jego działce trwają już prace budowlane, i zgodnie z art. 36 ustawy omawianej ustawy nie można stwierdzić nieważności decyzji a jedynie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 k.p.a. Zdaniem skarżącego decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa . albowiem inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do skargi skarżący załączył postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 roku znak: [...] którym wznowiono postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 roku, znak [...] , o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że zarówno decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października2019 r. nr [...] jak i zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...]zostały wydana w oparciu o ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...], tj. w oparciu o akt prawa mający charakter szczególny, bowiem powyższa specustawa została uchwalona w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia o charakterze ogólnopaństwowym ze względu na istotny interes bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej. Stąd też unormowania w niej zawarte mają charakter zamknięty i w sposób wyczerpujący regulujący daną materię, chyba, że co innego wynika z jej zapisów. Wskazać także należy, że ww. ustawa przewiduje trzy etapy postępowania administracyjnego: ustalenie lokalizacji inwestycji, wydanie pozwolenia na budowę oraz określenie wysokości i zasad wypłaty odszkodowania. W przepisie art. 6 ustawy wskazano wymagane obligatoryjnie elementy, które winien zawierać wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, przy czym na równi ustawa traktuje inwestycje towarzyszące inwestycjom w zakresie terminalu. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu wydaje się w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1. W przypadku niewydania decyzji w terminie wskazanym w zdaniu pierwszym, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa wymierza wojewodzie, w drodze postanowienia, co do którego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, karę w wysokości 1000 zł za każdy dzień zwłoki. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera: 1) określenie terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym linii rozgraniczających teren inwestycji; 2) warunki techniczne realizacji inwestycji; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym; 4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji; 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; 6) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 20 ust. 1; 7) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3; 8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1; 9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; 10) lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oraz podmorskich kabli i rurociągów za pomocą współrzędnych geograficznych; 11) oznaczenie gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi. Decyzja będąca przedmiotem kontroli o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie art. 15 ww. ustawy. W myśl ust. 1 tego przepisu pozwolenie na budowę inwestycji w zakresie terminalu wydaje wojewoda na zasadach w trybie ustawy - Prawo budowlane, z zastrzeżeniem przepisów tejże ustawy. Stosownie zaś do art. 35 ust. 4 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania powyższych rozstrzygnięć), o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; zgodność projektu zagospodarowania działki i terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie osoby wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie do centralnego rejestru oraz o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - ww. zaświadczeniem. Z akt sprawy wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez ustawę - Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wymogi stawiane przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 r. dołączając do swojego wniosku wymagane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Jednocześnie, jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, została dołączona decyzja Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skropionego gazu ziemnego w [...]. Organy obu instancji zweryfikowały załączony projekt budowlany dochodząc do słusznego wniosku, że jest zgodny z warunkami ww. decyzji Wojewody [...]. W ocenie Sądu Wojewoda [...] prawidłowo ocenił kompletność wniosku o udzielnie pozwolenia na budowę, dokonał merytorycznej kontroli tego wniosku i wydał decyzję zgodną z mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy, że nie są one zasadne. Przede wszystkim podkreślić należy, że organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji toczy się na wniosek inwestora, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo.] Słusznie też organu uznały, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - inwestor posiada prawo do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane. Ze złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że inwestor swój tytuł prawny do działki o nr ew. [...] obr. [...] , gmina [...] uzyskał na mocy ww. decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , ustalającej lokalizację inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skropionego gazu ziemnego w [...]. Podkreślić należy, że z art. 15 ust. 2 ustawy wynika, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu wiąże wojewodę wydającego pozwolenie na budowę. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, oznaczonych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac związanych z rozbiórką, przebudową, zmianą sposobu użytkowania, utrzymaniem, eksploatacją, użytkowaniem, remontami oraz usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia w szczególności na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do założenia, przeprowadzenia oraz korzystania z tych przewodów i urządzeń. Słusznie GINB wskazał, że w pkt 9 ww. decyzji z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , Wojewoda [...] ustalił wynikające z art. 24 ust. 1 ww. ustawy ograniczenie z korzystania z nieruchomości nr ew. [...] obr. [...] , Gmina [...] . Stosownie natomiast do art. 20 ust. 14 omawianej ustawy z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 3 i 6a oraz w art. 24 ust 1, na cele budowlane niezbędne do realizacji i eksploatacji inwestycji w zakresie terminalu. Tym samym słusznie organy uznały, iż są związane decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji i nie mogą kształtować warunków lokalizacji na etapie pozwolenia na budowę odmiennie od ustalonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Zarzut skarżącego dotyczący przebiegu spornej inwestycji jak też dotyczący okoliczności, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej może być podnoszony w postępowaniu mającym na celu weryfikację decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a nie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na jej budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] podlega natychmiastowemu wykonaniu na podstawie z art. 34 ust. 1 omawianej ustawy. Zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy wskazać, że istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych w zakresie terminalu jest to, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji staje się od razu wykonalna i jednocześnie stanowi tytuł egzekucyjny, a nawet wniesienie odwołania od takiej decyzji w terminie przez jakikolwiek podmiot trzeci nie wstrzymuje wykonania tej decyzji przez podmiot, który ją uzyskał i przystąpił na tej podstawie do realizacji poszczególnych etapów przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie omawiana decyzja lokalizacyjna nie jest wyeliminowana z obrotu prawnego, a na dzień wniesienia skargi zostało jedynie postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 roku znak: [...] wznowiono postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 roku, znak [...] , gdyż skarżący wskazał, nie był stroną tego postępowania. Powyższe jednak jest irrelewantne dla prawidłowości zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego szkód materialnych, które inwestycja ma poczynić w odniesieniu do majątku skarżącego, przede wszystkim należy wskazać, że wszelkie rzeczywiste szkody powstałe w wyniku realizacji inwestycji winny być naprawione. Realizacja tak poważnego przedsięwzięcia musi pociągać za sobą różnego rodzaju ingerencję w interesy majątkowe innych osób. Fakt ten w sposób oczywisty nie może wpływać na możliwość realizacji inwestycji. Chodzi natomiast o to aby szkody te zostały realnie zrekompensowane. Jednakże kwestia formy i wysokości odszkodowania jest przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego w oparciu o art. 23 i 24 ww. ustawy oraz odpowiednio o art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w którym to zainteresowane strony będą mogły kierować swoje uwagi i zgłaszać żądania. Powyższa procedura pozostaje poza postępowaniem prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarżącego, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7 i art. 77 k.p.a. Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji organu odwoławczego jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje, oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez skarżącego. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów stron dla toczącej się sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji. spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku