II GZ 292/20

Dnia 8 października 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 8 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 790/20 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi [A.] w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 14 maja 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 790/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [A.] w W. (dalej: skarżący) na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. nr [...],[...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji stwierdził, że pismem nadanym w placówce operatora wyznaczonego Warszawa 79 w dniu 5 marca 2020 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec Podkarpackiego Banku Spółdzielczego w Sanoku, umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA wskazał, że badanie dopuszczalności skargi polega m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. – to jest trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Od tego unormowania wprowadzane są odstępstwa w przepisach szczególnych, a wykładnia przepisów ustanawiających odstępstwa od reguł ustanowionych w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odbywać się musi w relacji: zasada – wyjątek. Tego rodzaju odstępstwo wprowadzono w art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 795 ze zm.; dalej cyt. jako: ustawa o BFG), który przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona w tej sprawie decyzja została wydana na podstawie powołanej ustawy o BFG. Zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 tej ustawy decyzja podlega doręczeniu podmiotowi, wobec którego wszczęto przymusową restrukturyzację. Dla tego podmiotu, a ściślej – jego rady nadzorczej – termin na wniesienie skargi, zgodnie z art. 103 ust. 5 zdanie pierwsze cyt. ustawy wynosi 7 dni i liczony jest od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji, sporządzanego odrębnie, w terminie 14 dni od doręczenia decyzji (art. 103 ust. 3 ustawy o BFG). Poza radą nadzorczą poddanego restrukturyzacji banku, skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo to wynika nie tylko z zasady ustanowionej w art. 50 § 1 p.p.s.a., ale należy do istoty sądowej kontroli administracji stanowiącej element demokratycznego państwa. Zdaniem sądu, za superfluum należy traktować unormowanie zawarte w art. 103 ust. 5 zdanie drugie ustawy o BFG, który przewiduje możliwość zaskarżenia decyzji o restrukturyzacji dla "każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją". W tym przypadku ustawodawca zrezygnował z uregulowania terminu do wniesienia skargi, czy choćby tylko wskazania momentu, od którego należy liczyć trzydziestodniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zdaniem WSA, siedmiodniowy (skrócony) termin wiąże jedynie podmiot objęty restrukturyzacją, natomiast pozostali skarżący mogą korzystać z trzydziestodniowego terminu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zakresie obliczania tego terminu należy odwołać się do reguł ogólnych, wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 256, dalej cyt. jako: k.p.a.), stosowanych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją subsydiarnie i odpowiednio, stosownie do treści art. 11 ust. 5 ustawy o BFG. Decyzja o wszczęciu restrukturyzacji podlega bowiem – poza doręczeniem bezpośrednim bankowi podlegającemu restrukturyzacji – ogłoszeniu na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zgodnie z treścią art. 109 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Przepis ten wprowadza dodatkową, poza ustanowionymi w art. 14 § 2 k.p.a. przesłankami, podstawę ogłoszenia decyzji. Sąd podkreślił, że przepis art. 11 ust. 5 ustawy o BFG wyłącza stosowanie art. 49 k.p.a., a poprzez klauzulę stosowania odpowiedniego także stosowanie art. 49a k.p.a. W odniesieniu do decyzji o wszczęciu restrukturyzacji obowiązuje autonomiczny tryb ich ogłaszania. W konkluzji sąd pierwszej instancji stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. dla pozostałych podmiotów, poza radą nadzorczą banku, liczyć należy od tego właśnie ogłoszenia. W tej sprawie nastąpiło to 17 stycznia 2020 r., tego dnia bowiem zaskarżona decyzja z [...] stycznia 2020 r. ukazała się na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był więc 17 lutego 2020 r. Skarga została złożona w dniu 5 marca 2020 r., czyli z uchybieniem terminu i dlatego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżący wniósł skargę po upływie terminu w sytuacji, gdy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu, który winien być liczony nie wcześniej niż od dnia 4 lutego 2020 roku; 2. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego winien być liczony od dnia 17 stycznia 2020 r., kiedy to w ocenie sądu miała zostać opublikowana na stronie internetowej organu decyzja, w sytuacji gdy w dniu tym na stronie internetowej organu opublikowano jedynie komunikaty: "Informacja prasowa" oraz "Informacja o przyczynach i skutkach przymusowej restrukturyzacji PBS" ("Informacja"), natomiast decyzja i wyciąg z uzasadnienia decyzji opublikowane zostały dnia 4 lutego 2020 roku; 3. art. 14 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy uznanie publikacji decyzji na stronie internetowej organu za załatwienie sprawy za pomocą "innych środków łączności", mogłoby nastąpić tylko wówczas gdy spełnione byłyby kumulatywnie dwie przesłanki: a) jeśli przemawia za tym interes strony przy czym wyłącznie strona postępowania może określić, co leży, lub nie leży w jej interesie, co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, że zwrot "gdy przemawia za tym interes strony" należałoby uważać za równoznaczne pod względem swego sensu ze zwrotem "gdy strona na to się zgadza" oraz b) brak jest przepisu prawa, który wyłączałby taką formę, bądź przez wyraźne dopuszczenie wyłącznie formy pisemnej – natomiast w niniejszej sprawie, co najmniej przesłanka pierwsza nie może zostać uznana za spełnioną; 4. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o BFG poprzez niedoręczenie skarżącemu uzasadnienia decyzji, a jedynie publikację na stronie internetowej organu dokumentu mającego stanowić "wyciąg z uzasadnienia" i uznanie przez sąd, iż taka forma zapoznania strony z motywami, jakimi kierował się organ podejmujący skarżoną decyzję zapewnia ochronę jego interesów oraz realizuje zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek załatwienia sprawy; 5. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania stron postępowania i uznanie, że publikacja na stronie organu Informacji i następnie sentencji decyzji umożliwia odniesienie się skarżącemu do motywów decyzji w ramach skargi w taki sam sposób, jak stronie, która na podstawie art. 103 ust. 1-5 ustawy o BFG otrzymała uzasadnienie decyzji; 6. art. 107 § 1 pkt 6 i § 4-5 k.p.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż termin do wniesienia skargi biegnie dla skarżącego, mimo że nie zostało mu doręczone uzasadnienie decyzji. Jednocześnie na podstawie art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o rozważenie przez sąd przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następującego zagadnienia prawnego powstałego w związku z brakiem jednoznacznych przepisów ustawy o BFG dotyczących trybu i terminu zaskarżenia decyzji organu przez skarżącego niebędącego radą nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji oraz brakiem możliwości zastosowania wprost przepisów innych ustaw: 1) kiedy rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję BFG wydaną na podstawie art. 107 ust. 7 ustawy o BFG dla podmiotów, o których mowa w art. 103 ust. 5 zd. 2 ustawy o BFG ? 2) czy skarżący będący podmiotem, o którym mowa w art. 103 ust. 5 zd. 2 ustawy o BFG uprawniony jest do otrzymania uzasadnienia decyzji organu wydanej na podstawie art. 107 ust. 7 ustawy o BFG, a jeśli tak to w jakiej formie ? W odpowiedzi na zażalenie Bankowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o oddalenie zażalenia. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia sądu pierwszej instancji wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego uchylenia. Mimo bowiem częściowo błędnego uzasadnienia, zasadnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga [A.] w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec Podkarpackiego Banku Spółdzielczego w Sanoku, umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Nietrafnie WSA przyjął, że podstawą odrzucenia skargi skarżącego na wymienioną decyzję powinien być art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG, gdyż w ocenie NSA skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG. Przepis art. 11 ust. 6 ustawy o BFG przewiduje, iż do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG przewiduje, że "Od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją.". Z powyższego wynika, że przywołany przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym wskazana regulacja szczególna – gdy chodzi o określony nią termin – ma zastosowanie do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem (por. postanowienie NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20; cytowane orzeczenie dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Literalne brzmienie art. 103 ust. 5 ustawy o BFG zakłada istnienie ścisłego treściowego oraz funkcjonalnego związku między zdaniem pierwszym i zdaniem drugim tego przepisu. A zatem niemożliwa jest rekonstrukcja treści normy zawartej w zdaniu drugim tego przepisu z pominięciem konsekwencji wynikających z treści zdania pierwszego. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że zdanie pierwsze należy traktować jako wprowadzenie do zdania drugiego, co ma zasadnicze znaczenie dla obliczenia terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji należy przyjąć, że przewidziany w tym przepisie 7 dniowy termin do wniesienia skargi dotyczy również każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Nie ma bowiem żadnej podstawy do twierdzenia, że ustawodawca dokonał zróżnicowania sytuacji prawnej wymienionych podmiotów w zakresie warunków korzystania przez nie z prawa do sądu dotyczących terminu do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. W ocenie NSA analizowana regulacja prawna wprowadza jednolity wzorzec korzystania z uprawnienia do zaskarżenia decyzji dla adresata tej decyzji i dla podmiotu powołującego się na naruszenie przez tę decyzję swojego interesu prawnego. Skrócenie do 7 dni podmiotowi, którego interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy terminu na wniesienie skargi, jest też zgodne z celem ustawy, tj. potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji o przymusowej restrukturyzacji przez sąd administracyjny (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88). W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji, tylko dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, natomiast dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, termin ten powinien wynosić trzydzieści dni, zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. Zasadnie natomiast przyjął sąd w zaskarżonym postanowieniu, że termin do wniesienia odwołania powinien być liczony od dnia ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tej decyzji w sposób przewidziany w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Przepis ten przewiduje, że Fundusz publikuje na swojej stronie decyzje o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26 ustawy o BFG lub informacje o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Użyty w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG spójnik alternatywy nierozłącznej "lub" oznacza, że ogłoszona może być tylko informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji. Tym samym ogłoszenie na stronie internetowej Funduszu informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest wystarczające do wypełnienia zawartego w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG obowiązku ustawowego nałożonego na Fundusz. Uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji ustawodawca nie nałożył na Fundusz obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o BFG – jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji. W związku z powyższym i z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja i będące jej elementem oszacowanie aktywów i pasywów PBS w Sanoku zawierają informacje prawnie chronione, tj. tajemnicę zawodową Funduszu, jak i tajemnicę bankową, których ujawnienie skutkować może utratą stabilności krajowego systemu finansowego, Fundusz zdecydował o niepublikowaniu zarówno decyzji, jak i oszacowania. Jak wynika z treści pisma Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 27 lipca 2020 r. (k. 136 akt sądowych), z wyżej wskazanych względów do publicznej wiadomości podano jedynie informację o przyczynach i skutkach wydania decyzji, na którą składały się fragmenty zaskarżonej decyzji (bez uzasadnienia), jak i fragmenty oszacowania. A zatem, wykonanie obowiązku nałożonego art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG polegającego na ogłoszeniu informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r. i od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony ta decyzją. Oceny tej nie zmienia fakt, że w dniu 4 lutego 2020 r. poszerzono zakres opublikowanych informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji o wyciąg z decyzji i oszacowania. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego co do wadliwości obliczenia terminu do wniesienia skargi z tego powodu, że ogłoszona w dniu 17 stycznia 2020 r. informacja nie zawierała decyzji i oszacowania, lecz jedynie informacje o wydaniu decyzji. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wydania spornej decyzji z [...] stycznia 2020 r. ukazała się na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w dniu 17 stycznia 2020 r., ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 24 stycznia, natomiast jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona w dniu 5 marca 2020 r. (koperta k. 61), czyli z uchybieniem terminu i dlatego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o BFG i art. 107 § 1 pkt 6 i § 4-5 k.p.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. podniesione w pkt 1, 2, 4 i 6 petitum zażalenia. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 14 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Ustawa o BFG zawiera regulację szczególną wobec k.p.a. w zakresie sposobu ogłaszania decyzji (lub informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji). Decyzja o wszczęciu restrukturyzacji (lub informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji) podlega – poza bezpośrednim doręczeniem decyzji podmiotowi podlegającemu restrukturyzacji – ogłoszeniu na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zgodnie z art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Przepis ten wprowadza dodatkową, poza ustanowionymi w art. 14 § 2 k.p.a. przesłankami, podstawę ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji. Należy związku z tym zauważyć, że zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy o BFG przepisy k.p.a. – w zakresie nieuregulowanym ustawą – stosuje się odpowiednio. Wprawdzie ustawodawca nie wykluczył wprost stosowania art. 14 § 2 k.p.a., jednak przyjąć należy, że posłużenie się w tym przypadku klauzulą stosowania odpowiedniego oznacza, że przewidziana w art. 14 § 2 k.p.a. możliwość załatwiania spraw za pomocą "innych środków łączności" skonkretyzowana została w ustawie o BFG poprzez wprowadzenie obowiązku ogłoszenia stosownej informacji na stronie internetowej Funduszu. Innymi słowy, w przypadku decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji obowiązuje autonomiczny tryb ich ogłaszania, który eliminuje możliwość stosowania wprost art. 14 § 2 k.p.a. Ze wskazanych wyżej przyczyn zarzut podniesiony w pkt 3 petitum zażalenia jest niezasadny. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. (pkt 5 petitum zażalenia) oraz art. 11 k.p.a. (pkt 4 petitum zażalenia). Przepis art. 8 § 1 k.p.a. przewiduje, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, natomiast art. 11 przewiduje, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Wyrażone w tych przepisach zasady przekonywania i pogłębiania zaufania obywateli służą zagwarantowaniu praw strony postępowania. Przewidziana w cyt. powyżej art. 103 ust. 1 i art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG regulacja różnicująca sposób doręczania decyzji stronie (poprzez doręczenie) i innym podmiotom nie mającym statusu strony (poprzez publikację na stronie internetowej Funduszu), nie może być uznana za naruszającą zasadę równego traktowania stron postępowania, co zarzuca skarżący. Ponownie podkreślić należy, że stroną postępowania restrukturyzacyjnego jest jedynie podmiot restrukturyzowany – adresat decyzji (art. 103 ust. 2 ustawy o BFG). Przewidziane zaś w cyt. przepisach dodatkowe uprawnienie na rzecz innych niż strona podmiotów (których interes prawny został naruszony decyzją), zapewniające tym podmiotom prawo do ochrony przed sądem, nie może być traktowane jako naruszenie zasady równości stron. Ustawodawca zdecydował o takim trybie doręczania (ogłaszania) decyzji (lub informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji) podmiotom innym niż strona postępowania restrukturyzacyjnego, uwzględniając specyfikę decyzji o przymusowej restrukturyzacji. Odmienne uregulowanie sposobu zaznajamiania z treścią decyzji podmiotu podlegającego restrukturyzacji i skarżącego, nie uniemożliwia skarżącemu poznania pełnych motywów decyzji i odniesienia się do nich w postępowaniu przed sądem administracyjnym, wszczętym na skutek wniesionej przez niego skargi. Podkreślenia nadto wymaga, że rozpoznający taką skargę sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.) Ze wskazanych powyżej powodów, w ocenie NSA nie jest zasadny zgłoszony przez skarżącego wniosek o rozważenie przez sąd przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanego zagadnienia prawnego. Nie jest trafny pogląd skarżącego o braku jednoznacznych przepisów ustawy o BFG dotyczących trybu i terminu zaskarżenia decyzji organu przez skarżącego niebędącego radą nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji oraz braku możliwości zastosowania wprost przepisów innych ustaw, które powodują powstanie zagadnienia prawnego wymagającego skierowania pytania do poszerzonego składu NSA. Przytoczone powyżej przepisy ustawy o BFG, interpretowane w sposób powyżej wskazany, zawierają regulację dotyczącą zarówno rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję BFG wydaną na podstawie art. 107 ust. 7 ustawy o BFG dla podmiotów, o których mowa w art. 103 ust. 5 zd. 2 ustawy o BFG, jak i formy ogłaszania decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania decyzji. W związku z powyższym, uwzględniając konsekwencje wynikające z art. 184 in fine w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu zażalenia.