I SA/Rz 229/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skarg Z.D., K.D., M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości oddala skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania Z.D. i K. D. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] (dalej: organ I instancji) umarzającą postępowanie w sprawie wniosku o odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r. Z. D. i K. D. zwróciły się o odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości związanego z działką nr [...]o pow. 0,0327 ha, położoną w R. oraz nie wszczynanie postępowania egzekucyjnego. Prośbę uzasadniły tym, że zwróciły się z wnioskiem do Marszałka Województwa [...] o wyjaśnienie wysokości opłaty rocznej za wskazaną działkę, która została błędnie wyliczona. Organ I instancji decyzją z dnia [...]lipca 2019 r., opisaną na wstępie, umorzył postępowanie w sprawie ww. wniosku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z informacji uzyskanej z ewidencji księgowej prowadzonej przez Wydział Finansowy Urzędu Miasta [...] wynikało, że na dzień złożenia wniosku na koncie zobowiązanych w podatku od nieruchomości nie został naliczony i przypisany podatek od ww. działki za 2017 r. i 2018 r., którego termin płatności mógłby być odroczony, ponieważ osoby fizyczne, które nabyły udziały w 2016 r. nie złożyły informacji na podatek od nieruchomości. Z kolei w 2019 r. ww. działka była zwolniona z podatku na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości i podatku rolnego na terenie Gminy Miasto [...], ponieważ stanowi drogę dojazdową do budynków mieszkalnych. Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, że postępowanie wszczęte wnioskiem stron jest bezprzedmiotowe. Organ podkreślił, że z uwagi na brak decyzji ustalających wysokość zobowiązania wniosek należało uznać za przedwczesny. W ocenie organu, żądanie zawarte we wniosku nie mogło zostać rozpoznane merytorycznie z uwagi na brak elementu materialnego stosunku podatkowoprawnego. Z. D. i K. D. nie zgodziły się z decyzją organu I instancji i złożyły od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i zmianę lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołanie podpisał również M. D.. Strony skarżące zarzuciły organowi podatkowemu naruszenie: - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zastosowanie i zgromadzenie rzetelnego materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób odpowiadający ogólnie przyjętym procedurom; - art. 6, art. 7, art. 7a i art. 8 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z ogólnymi zasadami prowadzenia postępowania; - art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., określanej dalej jako: Ordynacja podatkowa) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niezastosowanie przez organ. W uzasadnieniu strony podniosły że wspólnie z M. D. płacą nieproporcjonalnie wysoką część opłaty w stosunku do pozostałych współwłaścicieli. Decyzją z [...] grudnia 2019 r, opisaną na wstępie, SKO utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., podzielając argumentację przyjętą przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie miały możliwości odroczenia terminu zapłaty podatku z uwagi na to, że na koncie stron w zakresie podatku od nieruchomości nie zostało ustalone zobowiązanie od ww. działki za 2017 r. i 2018 r. zaś w 2019 r. działka, której dotyczył wniosek stron była zwolniona z podatku na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości i podatku rolnego na terenie Gminy Miasto [...], ponieważ stanowi drogę dojazdową do budynków mieszkalnych. Na decyzję organu II instancji strony złożyły skargę wnosząc o jej uchylenie. W skardze powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności strony skarżące podniosły zarzuty dotyczące wysokości opłaty związanej z opłatą roczną ustaloną przez Marszałka Województwa [...] za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Skarżący podnieśli, że płacą nieproporcjonalne wysokie opłaty w stosunku do innych współwłaścicieli działki o numerze [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty lub odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak konkretnej sprawy, w której organ podatkowy jest władny rozstrzygnąć o prawach i obowiązkach podatnika na podstawie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Jak wynika ze stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy na dzień złożenia wniosku przez Z. D. i K. D. o odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości działki nr [...]o pow. 0,0327 ha, położonej w R. na koncie stron w zakresie podatku od nieruchomości nie zostało ustalone zobowiązanie od ww. działki za 2017 r. i 2018 r. Również w 2019 r. działka, której dotyczył wniosek stron, była zwolniona z podatku na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości i podatku rolnego na terenie Gminy Miasto [...], ponieważ stanowi drogę dojazdową do budynków mieszkalnych. Sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska organu zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu rozpatrujące sprawę organy podatkowe prawidłowo uznały, że wniosek stron, dotyczący odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości dotyczący działki [...], był przedwczesny z uwagi na brak decyzji ustalających wysokość tego zobowiązania. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono zasadom procesowym. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie było podstaw prawnych do badania kwestii związanych z opłatą za wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Skoro wniosek stron dotyczył odroczenia terminu płatności organy podatkowe mogły jedynie ustalić, czy istnieje zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, a następnie czy istnieją przesłanki do odroczenia terminu zapłaty. Ponieważ wniosek stron wszczął postępowanie, które nie miało przedmiotu (na koncie stron w zakresie podatku od nieruchomości nie zostało ustalone zobowiązanie od ww. działki za 2017 i 2018 r., zaś w 2019 r. ww. działka została zwolniona z podatku na podstawie uchwały nr [...] Rady Miasta [...], ponieważ stanowi drogę dojazdową do budynków mieszkalnych) zasadne było umorzenie postępowania. Zaznaczenia wymaga, że wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] zarządzeniem z dnia [...] września 2020 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień [...] października 2020 r. Odpis zarządzenia doręczono stronom skarżącym dni [...] września 2020 r. Sąd zauważa, że w piśmie z dnia [...] września 2020 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2020 r.), stanowiącym odpowiedź na zarządzenie z dnia [...] września 2020 r., strony wniosły o skierowanie sprawy na rozprawę. W tym miejscu wyjaśnić należy, że z uwagi na stan epidemii, wpływająca do Sądu korespondencja podlega dezynfekcji i jest kierowana do Wydziałów nie w dniu wpłynięcia do Sądu, lecz w dniu następnym. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Mimo, że wniosek stron wpłynął do Sądu w dniu [...] października 2020 r., to jednak z uwagi na działania osłonowe w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 został przedstawiony Sędziemu sprawozdawcy i dołączony do akt sprawy co prawda w dniu [...] października 2020 r., jednak nastąpiło to po odbyciu się posiedzenia niejawnego i wydaniu i podpisaniu sentencji wyroku. Z powyższych względów pismo skarżących nie mogło wywołać skutku w postaci rozpoznania sprawy na rozprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.