II SA/Wr 448/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z [...].07.2020 r. (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WINB"), po rozpatrzeniu zażalenia A sp. z o.o. z/s w P., utrzymał w mocy postanowienie z [...].05.2020 r. (nr [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej jako "PINB") w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w związku z egzekucją obowiązku dotyczącego usunięcia wad w stanie technicznym oraz nieprawidłowości budynku przy ul. [...] we W. W motywach postanowienia WINB stwierdził, że w okolicznościach sprawy należało uznać za prawidłowe postanowienie PINB nakładające na spółkę - właściciela obiektu budowlanego - grzywnę w celu przymuszenia. WINB wyjaśnił, że decyzją PINB z [...].09.2017 r. (nr [...]) nakazano spółce usunięcie w terminie 12 miesięcy od kiedy decyzja stanie się ostateczna, wyszczególnionych w tej decyzji wad w stanie technicznym oraz nieprawidłowości obiektu budowlanego. Decyzją z [...].03.2018 r. (nr [...]), organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję. Ponadto WINB zauważył, że spółka na mocy decyzji Prezydenta W. [...].04.2018 r. (nr [...]) nabyła uprawnienie do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku, tj. inwestycji, którą zgodnie z przekazywanymi informacjami, planuje zrealizować co najmniej od 2013 r. Spółka nie realizowała ani nałożonego obowiązku, ani też planowanej inwestycji. Z tego względu pismem z [...].03.2019 r. PINB zawiadomił spółkę o zamiarze przeprowadzenia kontroli dotyczącej realizacji nakazu. W odpowiedzi spółka po zarejestrowaniu dziennika budowy dla planowanej inwestycji, powiadomiła w dniu [...].04.2019 r. PINB o zamiarze rozpoczęcia w dniu [...].05.2019 r. robót budowlanych. Kontrola przeprowadzona w dniu [...].05.2019 r. wykazała, że spółka przystąpiła do realizacji planowanej inwestycji. Pomimo takich ustaleń PINB otrzymał w marcu 2020 r. skargę, której treść wskazywała, że stan techniczny budynku może stanowić zagrożenie. Stąd też pismem z [...].03.2020 r. PINB zwrócił się do spółki o złożenie wyjaśnień w sprawie realizacji nakazu. Z udzielonych wyjaśnień wynika, że z przyczyn niezależnych od spółki zlecone prace w budynku nie zostały jeszcze zakończone. Wykonawca miał zostać jednak zobowiązany do niezwłocznego poprawienia zabezpieczeń oraz usunięcia luźnych elementów poszycia dachu. Spółka zobowiązała się przy tym do poinformowania organu I instancji o wykonaniu takich prac. Po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy organ I instancji stwierdził, że stan techniczny budynku nie tylko nie poprawi się od czasu ostatniej kontroli (czyli przez blisko roku), ale uległ pogorszeniu. Z tych względów upomnieniem z [...].04.2020 r. (nr [...]) wezwał spółkę do wykonania nakazu oraz poinformował, że wykonanie obowiązku jest nieuchronne i w przypadku uchylania się zostanie zastosowany środek egzekucyjny. W odpowiedzi spółka pismem z [...].05.2020 r. wskazała m.in., że roboty budowlane wykonywane na jej zlecenie przy budynku obejmują prace wskazane w decyzji DWINB i tym samym spółka realizuje ciążący na niej obowiązek i nie ma podstaw do wszczynania wobec niej postępowania egzekucyjnego. W trakcie przeprowadzonej w dniu [...].05.2020 r. kontroli PINB ustalił, że żadne roboty budowlane nie są prowadzone przy budynku. Stwierdził też uszkodzenie siatek zawieszonych na elewacjach. Ponadto na dachu widoczne jest rosnące drzewo (samosiejka), a otwory lukarn na dachu nie są zabezpieczone i nie chronią budynku przed opadami atmosferycznymi. Na podstawie dokonanych ustaleń PINB wystawił w dniu [...].05.2020 r. tytuł wykonawczy (nr [...]) oraz mocą wydanego w tym samym dniu postanowienia nr [...] zastosował środek egzekucyjnych w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50 000 zł. Rozpatrując zażalenie na to postanowienie WINB zaznaczył, że grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym niż wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 125 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438) – dalej jako "u.p.e.a.", w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Ponadto grzywna nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. WINB zaznaczył, że grzywna w celu przymuszenia została wyliczona prawidłowo na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a. Dalej wskazał na okoliczności sprawy, które upoważniają do zastosowania tego rodzaju środka egzekucyjnego. W szczególności zwrócono uwagę na postawę PINB - działającego jako wierzyciel, który to organ długo zwlekał z podjęciem czynności egzekucyjnych, co dawało stronie zobowiązanej możliwość wywiązania się z nałożonych obowiązków. Nadto zgodnie z przepisami wszczęcie postępowania egzekucyjnego poprzedzone zostało upomnieniem, co jednak nie zmobilizowało zobowiązanej spółki do działania. W świetle powyższych ustaleń WINB stwierdził, że słusznie nałożono na spółkę grzywnę w celu przymuszenia, ponieważ uchyla się ona od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...]. W przekonaniu organu II instancji, grzywna w celu przymuszenia w wysokości 50 000 zł, odniesie pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanej do wykonania orzeczonych obowiązków. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu przez spółkę, WINB stwierdził, że nie mogą one zostać uwzględnione. WINB zauważył, że spółka jako właściciel budynku jest podmiotem odpowiedzialnym za prawidłowy jego stan techniczny. W konsekwencji sytuacja materialna właściciela, czy też inne trudności, nie stanowią okoliczności, które umożliwiałaby odstąpienie od wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podmiotu zobowiązanego będącego w trudnej sytuacji. Argumentacja spółki związana z niekorzystną sytuacją finansową nie mogła być wzięta pod uwagę, gdyż działania organu nadzoru budowlanego uzależnione są wyłącznie od stanu technicznego obiektu. Nadto WINB zauważył, że spółka miała ponad dwa lata na wykonanie obowiązków do których została przymuszona w kwestionowanym postanowieniem. Wyłącznie bierność spółki uzasadnia prawną interwencję organu egzekucyjnego, a powoływanie się na stan epidemii jest niezasadne. Odnosząc się do stanowiska spółki w zakresie prowadzonych robót, WINB zakwalifikował je jako prace zabezpieczające, nie zaś jako wykonanie obowiązków wynikających z decyzji z [...].09.2017 r. Spółka wykonał bowiem wyłącznie prace wstępne, tymczasowe, aby w pierwszej kolejności, bez zbędnej zwłoki, wyeliminować najpoważniejsze zagrożenia takie jak luźno zalegające elementy pokrycia dachowego, usunięcie samosiejek, czy montaż daszków wraz z siatką zabezpieczającą. Nie należy tych prac utożsamiać z realizacją nałożonych obowiązków, ponieważ na dzień orzekania niniejszy obiekt budowany dalej posiada wady w stanie technicznym, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.b. WINB podkreślił przy tym, że zasadność postępowania egzekucyjnego należy ocenić w kontekście wykonania nakazanych czynności, a nie wykonanych prac zabezpieczających. Skargę na powyższe postanowienie złożyła A sp. z o.o. z/s w P. (dalej jako "spółka"), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Autor skargi zarzucił WINB: naruszenie art. 119 § 1 i § 2 oraz art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; niezastosowanie art. 121 § 4 u.p.e.a., przewidującego jednorazowe nałożenie grzywny w przypadku gdy egzekucja dotyczy spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego; niezastosowanie art. 7 k.p.a., nakazującego organom administracji publicznej podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W uzasadnieniu tak sformułowanych zarzutów skargi spółka powołała się na kierowaną do organów korespondencję, z której ma wynikać, że w sprawie wykonania obowiązków wynikających z decyzji PINB z [...].09.2017 r. (nr [...]), pojawiły się obiektywne, niezależne od spółki okoliczności opóźniające prowadzenie robót. Najpierw były to trudności związane ze znalezieniem wykonawcy, a następnie sytuacja epidemiologiczna uniemożliwiająca prowadzenie robót. Niezwłocznie po ustaniu tych przeszkód przystąpiono do prac w obrębie dachu obiektu, jak również poprawiono wszelkie zabezpieczenia, tak aby usunąć jakiekolwiek wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa osób i pojazdów znajdujących się na przylegającym pasie drogowym. Zdaniem spółki fakt podjęcia tych prac jest bezsporny. Zupełnie niezrozumiałe jest zatem, dlaczego organy obu instancji uznały za zasadne nałożenie na spółkę grzywny i to w najwyższej możliwej wysokości. Niewątpliwe jest przecież, że spółka zareagowała na wezwanie organu I instancji, podjęła roboty budowlane, nie pozostała bierna, nie zignorowała nałożonego na nią obowiązku. Zastosowanie w tym przypadku najwyższej dopuszczalnej wysokości grzywny jest nielogiczne, sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem oraz niesprawiedliwe. I tak naprawdę przeciwskuteczne, ponieważ pozbawia spółkę środków finansowych niezbędnych do dalszego prowadzenia prac. Według autora skargi, wbrew twierdzeniom organu II instancji, sytuacja finansowa spółki ma niebagatelny wpływ na ocenę zasadności i wysokości nałożonej grzywny. Zarówno sama spółka, jak i jej siostrzane spółki, mające wspólnego udziałowca, borykają się już od kilku lat z problemami finansowymi, wynikającymi przede wszystkim z ogromnej konkurencji na rynku nieruchomości biurowych i wynikającej z tego walki cenowej o klienta, przy jednoczesnej konieczności comiesięcznej spłaty kredytów bankowych zaciągniętych w celu zakupu lub remontu obiektów. Największy cios przyszedł w marcu 2020 r. i związany był z epidemią wywołaną Covid-19. Związane z nią administracyjne ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej skutkowały koniecznością znacznego obniżenia wysokości czynszu, a nawet wypowiedzeniem przez najemców wielu umów najmu. Dowodem takich następstw jest załączona do skargi korespondencja prowadzona w ciągu ostatnich miesięcy z najemcami obiektów. W zaistniałej sytuacji spółka ma istotnie ograniczone możliwości uzyskania finansowania. W tym kontekście zastosowanie wobec spółki grzywny i to jeszcze w najwyższej dopuszczalnej wysokości pozbawi ją wszelkich środków na kontynuowanie prac budowlanych, które są wszak konieczne i wymagane przez organ administracyjny. Ponadto spółka wskazała na całkowite pominięcie przez organy uregulowania zawartego w art. 121 § 4 u.p.e.a. Przepis powyższy wprowadza istotne ograniczenie w nakładaniu grzywny w celu przymuszenia - a mianowicie jednorazowość grzywny w przypadku, gdy egzekucja dotyczy spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego. Na gruncie niniejszej sprawy ograniczenie powyższe znajduje zastosowanie, ponieważ w odniesieniu do obiektu przy ul. [...] we W. wydane zostało w dniu [...].01.2014 r. postanowienie nr [...] (kopia w załączeniu) o nałożeniu na spółkę grzywny w celu przymuszenia do wykonania prac remontowych tożsamych z pracami, których dotyczy postanowienie z [...].05.2020 r. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontrolując zaskarżone postanowienie, którym nałożono na skarżącą spółkę środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia oraz uwzględniając okoliczności badanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono przepisów prawa. Organy egzekucyjne obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w oparciu o poczynione ustalenia sformułowały prawidłowe wnioski i zastosowały właściwe przepisy prawa. Kontroli legalności w niniejszym postępowaniu poddano postanowienie o nałożeniu na skarżącą grzywny w kwocie 50 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków dotyczących usunięcia wad w stanie technicznym oraz nieprawidłowości budynku przy ul. [...] we W. Podstawą prawną zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć był przepis art. 119 ust. 1, art. 120 § 1 art. 121 § 2 oraz art. 122 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2019, poz. 1438), zwanej dalej u.p.e.a. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne służy doprowadzeniu do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku, co wynika z art. 1 u.p.e.a. Obowiązek ten wynika z kolei z tytułu wykonawczego. Podkreślenia wymaga, że postępowanie egzekucyjne nie jest etapem postępowania, na którym decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze. Takie kwestie rozstrzygają się na etapie postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie zostało ostatecznie zakończone. Wydana przez PINB dla miasta W. decyzja z [...].09.2017 r. (nr [...]), nakazuje spółce usunąć - w terminie 12 miesięcy od kiedy decyzja stanie się ostateczna, wyszczególnione w niej wady w stanie technicznym oraz nieprawidłowości obiektu budowlanego. Dopóki istnieje w obrocie prawnym prawomocna decyzja administracyjna, wynikające z niej obowiązki muszą być wykonane a w razie bezczynności zobowiązanego, wierzyciel obowiązany jest - na mocy art. 6 u.p.e.a. - uruchomić środki prawne niezbędne do realizacji określonych obowiązków. Zasada prawnego obowiązku wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej polega na tym, że jeżeli zobowiązany nie wykona obowiązku dobrowolnie, wierzyciel musi podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Za uchylanie się od wykonania obowiązku nałożonych w trybie art. 66 u.p.b. uznaje się nie tylko niepodjęcie przez zobowiązanego jakichkolwiek działań zmierzających do ich wykonania ale również prowadzenie prac w taki sposób, który nie gwarantuje usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że wobec braku wykonania przez spółkę nałożonych na nią obowiązków dotyczących usunięcia wady w stanie technicznym oraz nieprawidłowości obiektu budowlanego, organ egzekucyjny podjął decyzję o zastosowaniu jednego ze środków egzekucyjnych zmierzających do przymusowego wykonania nałożonego obowiązku. Zgodnie z wymogami art. 15 § 1 i art. 26 § 1 u.p.e.a. PINB upomnieniem z [...].04.2020 r. (nr [...]) wezwał spółkę do wykonania nałożonego obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Po skutecznym doręczeniu tego upomnienia, co potwierdzają akta administracyjne i ustaleniu w trakcie kontroli z [...].05.2020 r., że spółka pomimo składanych deklaracji, nie usunęła wskazanych w decyzji z [...].09.2017 r. wad w stanie technicznym budynku, PINB wystawił tytuł wykonawczy z [...].05.2020 r. (nr [...]) - wszczynając skutecznie postępowanie egzekucyjne. Wraz z tytułem wykonawczym spółce doręczono postanowienie nr [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego. Dopiero brak skuteczności grzywny w celu przymuszenia winien być podstawą do zastosowania innego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Podkreślić należy w tym przypadku, że zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku przewidzianego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto, zgodnie z art. 126 u.p.e.a., uiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w części lub całości. O tych regulacjach spółka została poinformowana. Unormowania te wskazują, że środek egzekucyjny w postaci grzywny jest, co do zasady, środkiem o charakterze łagodniejszym od wykonania zastępczego. Według Sądu w kontrolowanej sprawie prawidłowo określono wysokość grzywny. Organ egzekucyjny powinien określić wysokość grzywny, mając na względzie, po pierwsze, górne granice wysokości nakładanych grzywien, po drugie, kierując się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Uwzględniając tę drugą okoliczność, organ egzekucyjny kieruje się zasadą ogólną celowości (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 121 § 2 u.p.e.a. z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Wymierzając na tej podstawie grzywnę organ musiał uwzględnić, że środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. Grzywna, nie będąc karą, musi być dla strony zobowiązanej na tyle dotkliwa, aby wybrała ona rozwiązanie polegające na dobrowolnym wykonaniu obowiązku we własnym zakresie. Wobec powyższego niezasadne są argumenty spółki dotyczące znacznej surowości maksymalnej wysokości grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. Ponadto spółka nie zarzuca, aby wymierzona jej grzywna była środkiem bardziej uciążliwym niż koszt wykonania zastępczego, nałożonego na nią ostateczną decyzją obowiązku. Na orzeczoną grzywnę i jej skuteczność nie ma przy tym wpływu sytuacja finansowa spółki, czy też grupy spółek do której należy. Z całokształtu przepisów regulujących instytucję grzywny w celu przymuszenia wynika, że grzywna w celu przymuszenia, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość nie pozostawała dla zobowiązanego jedynie symboliczna. Gdyby natomiast uznać argument spółki dotyczący konieczności uwzględnienia przez organ jej sytuacji finansowej, wówczas mogłoby się okazać, że z uwagi na złą kondycję finansową organ nie mógłby w ogóle nałożyć takiej grzywny. Takiej regulacji przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zawierają. Nie bez znaczenia pozostają także okoliczności dotyczące zachowania samej spółki, oceniane z perspektywy rzeczywistego wykonania nałożonych na nią obowiązków. Epidemia Covid-19 w żadnym stopniu nie tłumaczy w tym zakresie bezczynności zobowiązanej spółki. Należy bowiem mieć na uwadze, że od uostatecznienia się egzekwowanej decyzji do dnia wydania zaskarżonego postanowienia upłynęły ponad dwa lata. Z kontroli przeprowadzanych okresowo przez pracowników PINB wynika niezbicie, że nie usunięto wad w stanie technicznym budynku, które stwierdzono w egzekwowanej decyzji. Symbolem braku respektowania przez spółkę obowiązków związanych z usunięciem nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] może być dobrze widoczna mieszkańcom miasta samosiejka rosnąca od kilku co najmniej lat na dachu tego budynku, który co należy zauważyć nie tylko jest położony w ścisłym centrum miasta ale jeszcze kilkanaście lat temu był siedzibą jednego z większych banków. Trudno o lepszy przykład podważający deklaracje spółki dotyczące należytego wykonywania ciążących na każdym właścicielu budynku obowiązków związanych z utrzymaniem go w należytym stanie technicznym. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 121 § 4 u.p.e.a., przewidującego jednorazowość nałożenia grzywny w przypadku gdy egzekucja dotyczy spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, przyjdzie stwierdzić, że zarzut ten okazał się nieuzasadniony. Dołączone do skargi postanowienie PINB z [...].01.2014 r. (nr [...]), zobowiązuje do wykonania obowiązków nałożonych decyzją DWINB z [...].05.2013 r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję PINB dla miasta W. z [...].03.2013 r. (nr [...]). Na podstawie tej decyzji, oprócz wykonania doraźnych zabezpieczeń, nakazano usunąć spółce w terminie do [...].06.2013 r. nieprawidłowości w stanie technicznym elewacji budynku przy ul. [...] poprzez usunięcie uszkodzonych (luźnych i odparzonych) fragmentów tynków elewacyjnych i gzymsów, a następnie odtworzenie tych elementów (wykonanie tynków w miejscach braków i uzupełnienie gzymsów) wraz z montażem elementów zapewniających odprowadzenia wód opadowych z dachu i obróbek blacharskich. Z kolei na podstawie egzekwowanej w niniejszym postępowaniu decyzji PINB dla miasta W. z [...].09.2017 r. (nr [...]), utrzymanej w mocy decyzją DWINB z [...].03.2018 r. (nr [...]), nakazano spółce usunięcie wad w stanie technicznym oraz nieprawidłowości obiektu budowlanego przy ul. [...] poprzez: wymianę uszkodzonych drewnianych elementów więźby dachowej, montaż membrany dachowej w obrębie części dachu z przekryciem w konstrukcji drewnianej, usunięcie zużytego technicznie poszycia dachowego i wykonanie nowego, w przypadku mniejszych wad wykonanie uzupełnień w poszyciu, uzupełnienie instalacji odgromowej, przemurowanie kominów wraz z ich otynkowaniem, z zachowaniem istniejących wpięć wentylacji wywiewnej pomieszczeń budynku, dalej po przemurowaniu montaż obróbek blacharskich na styku kominów z połacią dachową, zapewniając szczelność połączenia, zapewnienie niezbędnego dopływu powietrza do pomieszczeń budynku w celu właściwego funkcjonowania wentylacji, usunięcie uszkodzonych okładzin wewnętrznych, osuszenie i odgrzybienie ścian i stropów, montaż balustrad przy biegach schodowych. Porównując zakresy wskazanych decyzji, na których podstawie wszczęto odrębne postępowania egzekucyjne, stwierdzić należy, że odnoszą się one do innych elementów budynku. Decyzja z roku 2013 r. dotyczy nieprawidłowości w stanie technicznym elewacji budynku i jego gzymsów. Decyzja z roku 2017 dotyczy natomiast nieprawidłowości w obrębie połaci dachu, kominów, pomieszczeń wewnątrz budynku, stropów oraz klatki schodowej. Wbrew zatem twierdzeniom skargi nie można uznać, że w odniesieniu do tego samego obiektu przy ul. [...] organy egzekucyjne wydały dwa postanowienia o nałożeniu na spółkę grzywny w celu przymuszenia do wykonania tożsamych prac remontowych. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze naruszenia art. 121 § 4 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Rozstrzygnięcia te zostały wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, w którym należycie wyjaśniono stan faktyczny i prawny sprawy. Tak ustalone okoliczności ujawniły, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Oceny tej nie zdołał podważyć podniesiony w skardze zarzut niezastosowania art. 7 k.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z obowiązującym prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.