II SAB/Gd 58/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. (dalej jako "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta (dalej jako "Prezydent Miasta") w rozpoznaniu wniosku Spółki o wydanie pozwolenia na budowę, domagając się zobowiązania organu do merytorycznego zakończenia sprawy w przedmiocie jej wniosku z 14 lutego 2020 r., stwierdzenia, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postepowania miały miejsce z rażącym na ruszeniem prawa i zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 14 lutego 2020 r. Spółka złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę – antenowej konstrukcji wsporczej typu DIPOD o wysokości 10 m. We wniosku wskazano, że terenem inwestycji jest budynek przy ul. B. w G., posadowiony na działkach nr [..]-[.]. Do wniosku dołączono oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane ww. działkami (stosunek zobowiązaniowy – umowa najmu). W dniu 18 lutego 2020 r. Prezydent Miasta wezwał Spółkę do uzupełnia braków wniosku poprzez dostarczenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oświadczenia zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz. U. z 2016 r., poz. 1493), dalej jako rozporządzenie w sprawie wzorów, poprzez wskazanie w tych dokumentach wszystkich działek, na których zlokalizowany jest budynek przy ul. B. W wezwaniu zakreślono 14 dni na jego wykonanie wskazując, że nieusunięcie braków w terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. Spółka poinformowała, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest tożsame z podpisaną umową najmu oraz danym pozyskanymi z Urzędu Miasta, z których jednoznacznie wynika, że budynek przy ul. B. znajduje się na działkach nr [..]-[..]. Inwestycja wraz z zasilaniem znajduje się na części budynku, która zajmuje jedynie działkę nr [..] i tylko na tym terenie inwestor planuje przedsięwzięcie. Pozostałe działki znajdują się pod resztą budynku, na której nie planuje się prac. W dniu 11 marca 2020 r. organ poinformował o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie braków określonych w wezwaniu z dnia 18 lutego 2020 r. organ wyjaśnił przy tym, że budynek przy ul. B. zlokalizowany jest na działkach nr [..]-[..], a konstrukcja wsporcza projektowanej anteny na działkach [..]-[..]. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2020 r. Wojewoda, po rozpoznaniu ponaglenia Spółki stwierdził, że Prezydent nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. W skardze Spółka zarzuca naruszenie art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 6 i art. 8 k.p.a., a także art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), dalej jako Prawo budowlane, poprzez bezpodstawne pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia i odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na niezgodność informacji zawartych w ewidencji gruntów z informacjami wskazanymi w geoportalu. Ponadto zarzuca naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm.), dalej jako Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393), dalej jako e.g.i.b. w zw. z przepisami ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 177 ze zm.), dalej jaklo ustawa o infrastrukturze informacji, poprzez uznanie, że informacje zawarte w geoportalu stanowią podstawę unieważnienia danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowy wniosek został przygotowany w oparciu o m.in. w wypis i wyrys z rejestru gruntów i budynków wydany przez Prezydenta Miasta w dniu 18 listopada 2019 r. Inwestycja planowana jest na budynku położonym na działce nr [..]. Tymczasem, zdaniem organu, który swoje ustalenia opiera na danych z geoportalu, budynek znajduje się nie tylko na działkach nr [..]-[..] wskazanych przez inwestora, lecz także na działkach nr [..] i [..]. Takie działanie Prezydenta, zdaniem strony, łamie zasadę wskazaną w art. 6 k.p.a. i w art. 8 k.p.a. Zdaniem skarżącej mamy do czynienia z niezgodnością danych zawartych w ewidencji i w geoportalu. W takim jednak przypadku należy dać pierwszeństwo danym z ewidencji, gdyż to ona stanowi podstawę do stworzonego geoportalu. W ocenie Spółki taka niezgodność oraz działania prezydenta, który z jednej strony prowadzi ewidencję, a z drugiej w postępowaniu nie uznaje informacji jakie zgromadził w tej ewidencji, nie stanowi podstawy do pozostawienia wniosku inwestora bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko co do tego, że do realizacji przedmiotowej inwestycji wymagane jest objęcie wnioskiem wszystkich działek, na których posadowiony jest budynek przy ul. B. W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2020 r., uszczegółowiającym odpowiedź na skargę organu Prezydent Miasta wskazał, że nie naruszył art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż nie odmówił stronie wydania pozwolenia na budowę. Ponadto, organ zauważył, że w skardze Spółka nie kwestionuje naruszenie terminów rozpoznania sprawy, lecz ocenę organu w zakresie braku uzupełnienia wniosku oraz fakt wykorzystania danych z geoportalu. Tym samym skarżąca zdaje się tworzyć gradację środków dowodowych w postępowaniu i wskazuje organowi, które informacje powinny być uznane za bardziej wiarygodne. Zarzut, że należy dać pierwszeństwo danym zawartym w ewidencji, nie uwzględnia zasad postępowania dowodowego zawartych w art. 77 § 1 i art. 75 § 1 zdanie 1 k.p.a., szczególnie na gruncie postępowania o pozwolenie na budowę. Postępowanie to nie ma bowiem wyjaśniać nieścisłości między poszczególnymi bazami danych i ustalanie ich treści, a jednoznaczne uprawdopodobnienie przesłanek do wydania pozwolenia na budowę, w tym posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Żaden natomiast przepis nie ogranicza organu w czerpaniu informacji o prawie do gruntu wyłącznie do ewidencji. W razie zaś wątpliwości, czy wniosek obejmuje całą inwestycję, a inwestor posiada prawa do całego terenu, powinien wyjaśnić inwestor. W niniejszej sprawie zasadne było wiec wezwanie do uzupełnienia braków wniosku. Zgodnie bowiem z art. 48 Kodeksu cywilnego do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem. Tym samym, budynek przy ul. B. stanowi części składową działek nr [..]-[..], a do realizacji wnioskowanej inwestycji na tym obiekcie wymagane jest objęcie wnioskiem wszystkich działek, na których jest on posadowiony i złożenia oświadczenia uwzględniającego te działki. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2020 r. Spółka podtrzymała swoje zarzuty. Wskazała, ze kwestionuje zasadność samego wezwania do uzupełnienia braków oraz pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Podniosła, ze organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie odmówił wiarygodności danych przedstawionych przez inwestora, pochodzących przez prowadzony przez ten organ rejestr. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka zwalcza bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 14 lutego 2020 r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę - antenowej konstrukcji wsporczej typu DIPOD o wysokości 10 m, na budynku przy ul. B. w G,. Sąd w pierwszej kolejności zbadał spełnienie wymogów formalnych związanych z możliwością wniesienia skargi uznając, że zostały spełnione. Skarżąca przed wniesieniem skargi wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W dniu 19 marca 2020 r. Spółka złożyła do Wojewody ponaglenie, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., a postanowieniem z dnia 3 lipca 2020 r. organ wyższego stopnia stwierdził, że Prezydent nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe potwierdza więc, że skarżąca wypełniła wymóg formalny wyczerpania środków zaskarżenia, a wniesienie skargi w dniu 27 lipca 2020 r. należy uznać za dokonane zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Mając na uwadze żądania skargi, tj. zarówno stwierdzenie przez sąd bezczynności, jak i przewlekłości postępowania organu należy wyjaśnić, że przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy i bez uzasadnionej, i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 12 k.p.a.). Mamy więc do czynienia z nią w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne lub nieporadne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z kolei bezczynność jest stanem prawnym, w którym norma kompetencyjna przyznaje organowi administracji określoną kompetencję do stosowania prawa w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego, a organ administracji publicznej będący podmiotem kompetencji nie realizuje jej, gdy podjęcie określonego działania na podstawie kompetencji jest w danej sytuacji procesowej obowiązkiem organu. W konsekwencji elementami konstrukcyjnymi stanu bezczynności organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym jest, po pierwsze, niezrealizowanie kompetencji do stosowania prawa oraz, pod drugie, naruszenie obowiązku wykonania kompetencji przez organ, któremu kompetencja przysługuje. Jednocześnie, bezczynność jest odnoszona do normatywnej kategorii "niezałatwienia sprawy w terminie" – art. 36 i art. 37 k.p.a. Jeżeli organ nie realizuje przyznanej mu przez prawo kompetencji (zarówno od strony prawa, jak i obowiązku jej realizacji), to niezałatwienie sprawy kreuje stan bezczynności. Terminy procesowe określają ramy czasowe, w których powinna być zrealizowana kompetencja organu administracji publicznej, aby nie można było zarzucić mu bezczynności w jej wykonywaniu. W konsekwencji w przypadku, gdy istnieje prawny termin realizacji kompetencji – upływ wyznaczonego przepisami procesowymi terminu będzie podstawowym kwalifikatorem, za pomocą którego będzie oceniane naruszenie obowiązku realizacji kompetencji w postępowaniu administracyjnym. Z upływem takiego terminu, w przypadku niezrealizowania kompetencji przez organ administracji publicznej, będzie dochodziło do powstania stanu bezczynności organu. Dla stwierdzenia przewlekłości istotne jest więc zbadanie toku sprawy i podejmowanych przez organ czynności w kontekście obowiązujących go zasad prowadzenia postępowania, w szczególności zasady szybkości oraz ocena, czy działania procesowe wykonywane były z należytą koncentracją, a ewentualne opóźnienia znajdowały uzasadnienie z okolicznościach sprawy. Dla stwierdzenia bezczynności istotne jest więc naruszenie terminu załatwienia sprawy (art. 37 § 1 ab initio w związku z art. 35 k.p.a.) poprzez wydanie decyzji, postanowienia lub podjęcie aktu albo dokonanie czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przy czym należy zauważyć, że w tym ujęciu formuła bezczynności, określona w art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 p.p.s.a., zawiera w sobie dokonywanie przez sąd administracyjny także kontroli przewlekłości postępowania, mimo że kategoria ta nie jest expressis verbis dotychczas wyodrębniona przez prawodawcę. Tak więc kontrolowana przez sąd administracyjny bezczynność w postępowaniu administracyjnym związana z niezałatwieniem sprawy w terminie może być wynikiem zarówno braku podjęcia przez organ administracyjny jakichkolwiek działań procesowych, jak i wówczas, gdy takie czynności były podejmowane, lecz były one nieefektywne (czy to dlatego, że były one pozorne, czy też były dokonywane w dużych odstępach czasu itp.). Bezczynność należy rozumieć jako niezałatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji (postanowienia lub podjęcie aktu albo dokonanie czynności) w terminach przewidzianych przez prawo. Jeżeli zatem organ prowadzący postępowanie administracyjne podejmował czynności w sprawie, lecz nie załatwił jej w terminach prawem przewidzianych, to należy uznać, że pozostaje on w bezczynności. Co do zasady, nie mają bowiem znaczenia przyczyny i okoliczności, z powodu których określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana (np. brak pracowników, ich absencja lub duża liczba spraw w toku), czy też przeświadczenie organu, że stosowny akt lub czynność nie powinny zostać dokonane. Wobec normatywnego uregulowania terminów załatwienia sprawy administracyjnej bezczynność należy łączyć z upływem tych terminów, a nie z aktywnością lub jej brakiem po stronie organu administracyjnego. Przewlekłość będzie występowała w sytuacji, gdy organowi wprawdzie nie można zarzucić bezczynności, gdyż nie minął jeszcze termin załatwienia sprawy albo prawo nie przewiduje żadnego terminu np. dla dokonania czynności, lecz dotychczasowe postępowanie jest prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, mnożenie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy bądź czynności pozorne. Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania oznacza takie działanie organu (opieszałe, niesprawne, nieskuteczne, pozorne), które nie prowadzi do niezwłocznego załatwienia sprawy lub w terminach prawem przewidzianych, jak również nieuzasadnione przedłużanie przez organ terminu załatwienia sprawy (por. M. Kotulski, Bezczynność a przewlekłe prowadzenie postępowania, ST 2015/4/72-81). Sąd dokonujący kontroli legalności działań organów administracji zobowiązany jest, przy ocenie zarzutu przewlekłości/bezczynności w postępowaniu administracyjnym rozważyć, czy zachowane zostały terminy rozpoznania sprawy oraz czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie. Wprawdzie terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym co do zasady regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże w przypadku postępowania zainicjowanego wnioskiem o pozwolenie na budowę zastosowanie znajdą przepisy szczególne, tj. art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Nadto należy zwrócić uwagę, że postępowanie to jest ściśle sformalizowane, bowiem inwestor musi spełnić szereg warunków, aby jego żądanie podlegało rozpoznaniu. Zakres wymaganych dokumentów reguluje art. 33 Prawa budowlanego, natomiast art. 35 tej ustawy wskazuje, jakie elementy podlegają sprawdzeniu przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednym z kluczowych wymogów jest złożenie przez inwestora wniosku zawierającego dane inwestora i samej inwestycji, w szczególności wskazującego teren, na jakim inwestycja ma zostać zrealizowana. Wymóg ten wprost wynika z wzoru wniosku o pozwolenie na budowę ustalonego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1493). Zgodnie z tym wzorem we wniosku należy podać dane planowanej inwestycji m.in. poprzez wskazanie jednostki ewidencyjnej/obrębu ewidencyjnego/nr działki ewidencyjnej. Prawidłowe wypełnienie wniosku w tym zakresie jest istotne z tego względu, że umożliwia jego dalsze badanie pod kątem posiadania przez wnioskodawcę prawa do dysponowania wskazanymi nieruchomościami na cele budowlane, a także pozwala ustalić, jakie ustalenia miejscowego planu obowiązują dla konkretnych działek. Przy czym nie oznacza to, że brak dokładnego podania terenu inwestycji stanowi automatyczna przesłankę do negatywnego rozpatrzenia wniosku. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 6 Prawa budowalnego w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy, stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. Zatem, w zależności od tego, z jakiego rodzaju brakiem – formalnym (braki inne niż wymienione w art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego) czy materialnym - wniosku o pozwolenie na budowę mamy do czynienia w danej sprawie, organ będzie albo wdrażał procedurę usuwania braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a., albo – uznając, że nie ma do czynienia z brakami o charakterze formalnym – będzie rozstrzygał merytorycznie, co może prowadzić do wydania decyzji odmownej w związku z niespełnieniem ustawowych przesłanek do udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 oraz ust. 4 a contrario Prawa budowlanego). W świetle tego, należy uznać, że brak polegający na niewskazaniu we wniosku wszystkich działek, na których będzie realizowana inwestycja jest brakiem formalnym, a nie materialnym, i w związku z tym podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Z taką sytuacją, w ocenie sądu, mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt, skarżąca Spółka w złożonym wniosku jako teren inwestycji wskazała adres ul. B. w G., działki nr [..]-[..]. Przy czym, w piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. wskazano, że inwestycja – antenowa konstrukcja wsporcza wraz z zasilaniem znajdować się będzie na części ww. budynku, która to część zajmuje jedynie działkę nr [..]. Pozostałe działki znajdują się pod reszta budynku, na którym nie planuje się dalszych prac budowlanych. Tak określony teren inwestycji oznacza zdaniem Spółki, że wniosek jest kompletny i brak było podstaw do wzywania inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku ww. zakresie. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić, gdyż w sytuacji, gdy wnioskowana inwestycja ma zostać zrealizowana na budynku, nie ma znaczenia, na której jego części obiekt zostanie umieszczony – terenem inwestycji są wszystkie działki, na których budynek jest posadowiony. W niniejszej sprawie inwestor dysponował uproszczonym wypisem z rejestru gruntów z 18 listopada 2019 r., z którego wynikało, że adres ul. B. obejmuje działki nr [..]-[..]. Jednocześnie w toku postępowania organ pozyskał mapę ewidencyjną gruntów, z której wynika, że budynek przy ul. B. jest posadowiony również na działkach [..]-[..], a konstrukcja wsporcza anteny na działkach nr [..]-[..] W tej sytuacji była uprawniona ocena, że wniosek o pozwolenie na budowę dla inwestycji realizowanej na budynku pod ww. adresem podający jako teren inwestycji wyłącznie działki nr [..]-[..] zawiera braki w zakresie oznaczenia prawidłowo terenu inwestycji. Zaistniały zatem przesłanki do wezwania inwestora o uzupełnieni tych braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a więc również z zastosowaniem wskazanego w tym przepisie rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W orzecznictwie wskazuje się, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zwalnia z zarzutu bezczynności jedynie wówczas, gdy jest prawidłowa, tj. gdy została poprzedzona zasadnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych (zob. m.in. wyrok NSA z 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 1374/19, dostępny w CBOSA). Mając to na uwadze należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie wezwanie inwestora do uzupełniania wniosku poprzez wskazania wszystkich działek stanowiących teren inwestycji było uzasadnione, zatem nie sposób zarzucać organowi przewlekłości w prowadzonym postępowaniu. Również zarzut bezczynności okazał się niezasadny skoro brak merytorycznego rozpoznania wniosku inwestora został poprzedzony prawidłowym wezwaniem w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Przy czym nie ma racji Spółka twierdząc, że swoje ustalenia dotyczące posadowienia budynku przy ul. B. organ oparł na danych z geoportalu, a w ocenie skarżącej dane z tej strony nie mogą unieważniać informacji zamieszczanych w ewidencji gruntów. Jak już bowiem zwrócono uwagę, w aktach sprawy znajduje się mapa ewidencyjna, która obrazuje położenie budynku zlokalizowanego pod tym adresem, a zatem dokument oficjalny. Odniesienie do geoportalu znajduje się wyłącznie w postanowieniu Wojewody rozpoznającym ponaglenie, a zatem dane z tej strony nie były podstawą do stwierdzenia niekompletności wniosku i wezwania inwestora do jego uzupełnienia. Z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie wskazanych w wezwaniu braków wniosku właściwą reakcją organu administracji architektoniczno-budowlanej było pozostawienie wniosku bez rozpoznania i poinformowanie o tym wnioskodawcy, czemu Prezydent uczynił zadość pismem z dnia 11 marca 2020 r. W tym stanie rzeczy, wobec niepotwierdzenia zarówno przewlekłego prowadzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postępowania w sprawie wniosku Spółki o pozwolenie na budowę, ani stanu bezczynności, skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku. W szczególności niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż okoliczności sprawy wskazywały na konieczność wezwania Spółki o uzupełnienie jej wniosku z 14 lutego 2020 r. w określonym zakresie, a wobec braku reakcji inwestor uprawnione było zastosowanie sankcji z art. 64 § 2 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. W niniejszej sprawie sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., gdyż przedmiotem skargi była bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.