I GSK 1046/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 916/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Ł. na uchwałę Rady Powiatu w Legionowie z dnia 23 lutego 2018 r. nr 241/XXXVIII/2018, wraz ze zmieniającą ją uchwałą z dnia 25 listopada 2019 r. nr 96/XII/2019 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom lub placówkom oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości pobierania i wykorzystania dotacji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 916/20 po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej: skarżąca Spółka) na uchwałę Rady Powiatu w Legionowie z [...] lutego 2018 r. wraz ze zmieniającą ją uchwałą z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie ustalania trybu udzielania i rozliczania dotacji, w punkcie pierwszym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 4 ust. 4 w związku z załącznikiem nr 3 w zakresie nakładającym na organ prowadzący szkoły niepubliczne obowiązku załączania do informacji korygującej o faktycznej liczbie uczniów lub wychowanków potwierdzonych za zgodność z oryginałem list obecności; w punkcie drugim w pozostałej części skargę oddalił, w punkcie trzecim zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: 1. art. 38 ust. 1 w związku z art- 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 z poźn. zm., dalej u.f.z.o.) w związku z § 7 ust. 7 uchwały Rady Powiatu w Legionowie z [...] lutego 2018 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom lub placówkom oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania (zwaną dalej uchwałą) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis uchwały nie przekracza delegacji ustawowej oraz nie stoi w sprzeczności z art. 36 ust. 2 podczas gdy uchwała uprawnia kontrolujących do dokonywania ustaleń kontroli na podstawie dokumentacji rzeczowej, finansowej oraz organizacyjnej zgromadzonej w toku kontroli a także informacji i wyjaśnień udzielanych przez organ prowadzący lub upoważnione przez niego osoby, w sytuacji gdy ustawa o finansowaniu zadań oświatowych wyraźnie wskazuje, że ustaleń dokonuje się na podstawie wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania w związku z przekazaną dotacją oraz list obecności. 2. art. 38 ust. 1 oraz art. 27 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych i art. 36 ust. 3 u.o.f.z.o w związku § 4 ust. 10 i 11 uchwały, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis uchwały nie przekracza delegacji ustawowej oraz nie stoi w sprzeczności z art. 27 u.f.z.o., podczas gdy uchwała stanowi, że organ prowadzący niepubliczną szkołę, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, która wykazała w informacji, o której mowa w ust. 1 ucznia, który jest jednocześnie uczniem innej szkoły tego samego typu dotowanej przez Powiat Legionowski, załącza do miesięcznej informacji potwierdzony przez osobę upoważnioną wyciąg z księgi uczniów, zawierający datę przyjęcia takiego ucznia do szkoły (dzień, miesiąc, rok) oraz po uzyskaniu informacji od organu dotującego, której szkole należna jest dotacja na dany miesiąc na ucznia, o którym mowa w ust. 10, organ prowadzący, któremu dotacja nie przysługuje zobowiązany jest do złożenia korekty informacji, o której mowa w ust. 1., w sytuacji gdy kwestia ta została szczegółowo uregulowana w art. 27 ustawy, a zgodnie z art. 36 ust. 3 u.f.z.o. obowiązek udostępniania księgi uczniów ciąży na organie prowadzącym jedynie w przypadku wszczęcia kontroli pobranej dotacji, a rada powiatu nie może stanowić przepisów prawa miejscowego w tej materii modyfikując regulacje ustawowe. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 7 stycznia 2021 r., V SA/Wa 916/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego z których wynika, że Rada Powiatu w Legionowie podjęła [...] lutego 2018 r. uchwałę oraz zmieniającą ją uchwałę z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie ustalania trybu udzielania i rozliczania dotacji. Skarżąca Spółka jako organ prowadzący szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych wniosła skargę na całość uchwały Rady Powiatu w Legionowie z [...] lutego 2018 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom lub placówkom oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania oraz zmieniającą ją uchwałę z [...] listopada 2019 r. zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom lub placówkom oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis ten określa formy wyroku uwzględniającego skargę na uchwały lub akty wskazane w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 79 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 920, dalej: u.s.p.), uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Natomiast, według art. 87 ust. 1 u.s.p., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzi, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa stosuje art. 147 § 1 p.p.s.a., natomiast ustalenie przez Sąd przypadku nieistotnego naruszenia prawa lub też braku naruszenia prawa skutkuje zastosowaniem art. 151 p.p.s.a. Przystępując do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy wskazać, że organ nadzoru nie orzekł w trybie art. 79 ust. 1 u.s.p. o nieważności uchwały Rady Powiatu w Legionowie. Uchwała ta została zaskarżona do sądu administracyjnego w trybie art. 87 ust. 1 u.s.p. Zgodnie z art. 1 p.p.s.a., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Sądy administracyjne orzekając w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego badają ich zgodność z prawem powszechnie obowiązującym. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa. Nie stwierdza się nieważności uchwały organu powiatu po upływie 1 roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego (art. 82 ust. 1 u.s.p.). Wskazane regulacje prawne uwzględniają konstytucyjną zasadę ograniczonego nadzoru działalności samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności. Z kolei, według art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. W ramach tej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 38 ust. 1 w związku z art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych w związku z § 7 ust. 7 uchwały Rady Powiatu w Legionowie z [...] lutego 2018 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji niepublicznym szkołom lub placówkom oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania poprzez błędną wykładnię; naruszenie art. 38 ust. 1 oraz art. 27 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych i art. 36 ust. 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w związku z § 4 ust. 10 i 11 uchwały poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis uchwały nie przekracza delegacji ustawowej oraz nie stoi w sprzeczności z art. 27 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, oraz tryb przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania, w tym zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, termin przekazania informacji o liczbie odpowiednio dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków, uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o których mowa w art. 34 ust. 2, oraz termin i sposób rozliczenia wykorzystania dotacji. Według art. 36 ust. 2 i ust. 3 tej ustawy, osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo wstępu do przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania w związku z przekazaną dotacją, a w przypadku szkół, o których mowa w art. 26 ust. 2- także do wglądu do list obecności, o których mowa w art. 26 ust. 3, oraz ich weryfikacji. Przedszkole, inna forma wychowania przedszkolnego, szkoła i placówka udostępnia dokumentację, o której mowa w ust. 2, oraz listy obecności, o których mowa w art. 26 ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez osobę upoważnioną do przeprowadzenia kontroli o udostępnienie tej dokumentacji. Natomiast art. 27 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych składa się z trzech jednostek redakcyjnych: ustępów 1, 2 i 3. Według art. 27 ust. 1 tej ustawy, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego uzyskała informację, że uczeń szkoły, o której mowa w art. 25 ust. 3 i 4 oraz art. 26 ust. 2, jest uczniem więcej niż jednej takiej szkoły dotowanej przez tę jednostkę, występuje do tych szkół o uzyskanie od rodzica ucznia albo pełnoletniego ucznia pisemnego oświadczenia wskazującego jedną z tych szkół jako szkołę, do której uczeń uczęszcza w danym roku szkolnym, i przekazanie go tej jednostce samorządu terytorialnego, w terminie 30 dni od dnia tego wystąpienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił wykładnię przepisów prawa materialnego oraz prawidłowo je zastosował do niespornego stanu faktycznego sprawy prezentując pogląd: "(...) właściwa jednostka samorządu terytorialnego, z której budżetu wypłacane są dotacje, ma prawo - a nawet obowiązek - kontrolowania prawidłowości wykorzystania dotacji przez upoważnione podmioty. Ustanowiony przez jednostkę samorządową system kontroli musi bowiem skutecznie realizować cel ustawy. Z drugiej strony reguły te muszą mieścić się w ramach delegacji ustawowej, na podstawie której zostały ustanowione, nie mogą być sprzeczne z unormowaniami ustawy." Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku zawarł podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W tych ramach przedstawił wykładnię przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych (str. 5-8 uzasadnienia). Tym samym Sąd I instancji odniósł się do każdego z zarzutów podniesionych w skardze, którą częściowo uwzględnił. Konstrukcja skargi kasacyjnej oparta jest na powieleniu przy nieco zmienionej redakcji tych zarzutów skargi, które nie zostały uwzględnione przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjnych w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że w zakresie w jakim skargę oddalono nie doszło do istotnego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2021 r., I GSK 117/21 (LEX nr 3215959) zaprezentował następujące stanowisko: "Otóż jeżeli chodzi o konstrukcję przepisów regulujących kontrolę podatków to mamy do czynienia z regulacjami w znacznej mierze o randze ustawowej, których adresatami są organy wykonujące kontrolę podatków. Regulacje te, co należy szczególnie podkreślić w sposób niemal wyczerpujący regulują przebieg kontroli (postępowania kontrolnego), w tym uprawnienia kontrolujących, a także obowiązki podmiotów kontrolowanych (...) Natomiast analiza regulacji dotyczący kontroli wydatkowania dotacji dla niepublicznych jednostek oświatowych pochodzących z budżetu j.s.t. prowadzi do wniosku, że w tym przypadku ustawodawca zdecydował się pewne aspekty tej kontroli pozostawić do regulacji władzom lokalnym. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że niezależnie czy mamy do czynienia z kontrolą dochodów budżetu państwa, czy też z kontrolą wydatkowania (trybu udzielania oraz i rozliczania) dotacji pochodzących z budżetu j.s.t. uprawnienia kontrolowanych oraz obowiązki kontrolujących powinny być w sposób wyczerpujący uregulowane w aktach prawnych rangi ustawowej. Stanowisko to nawiązuje do wyrażanego w nauce prawa administracyjnego zastrzeżenia, że do materii stawowej należy wyznaczanie obowiązków obywateli i ich sytuacji wobec państwa oraz regulowanie kompetencji organów administracji publicznej (zob. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2016, s. 129 i n.). Ponadto przyjęcie, że w tym przypadku możliwe jest regulowanie uprawnień kontrolującego oraz obowiązków kontrolowanego w aktach podustawowych - aktach prawa miejscowego, doprowadziłoby do sytuacji, w której sytuacja prawna kontrolowanych i kontrolujących byłaby uregulowana w różny sposób, w zależności od gminy przeprowadzającej kontrolę prawidłowości pobrania dotacji oraz jej wykorzystania. (...) Z regulacji tej wynika, że organ stanowiący gminy został upoważniony do ustalenia trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji. Z przepisu tego nie wynika natomiast, ażeby organ ten został upoważniony do stanowienia prawa w zakresie wyposażenia organu kontrolującego w inne uprawnienia kontrolne niż przewidziane w art. 38 u.f.z.o. oraz do nałożenia na podmioty kontrolowane innych obowiązków niż wynikające z tego przepisu." Należy przypomnieć sporny zapis uchwały: § 7 ust. 7: "Pracownicy, o których mowa w ust. 2 dokonują ustaleń kontroli na podstawie dokumentacji rzeczowej, finansowej oraz organizacyjnej zgromadzonej w toku kontroli a także informacji i wyjaśnień udzielanych przez organ prowadzący lub upoważnione przez niego osoby." Z przepisu tego wynika, że jeśli chodzi o uprawnienie do dokonania ustaleń kontroli na podstawie dokumentacji, to jest on zgodny z ustawą, ponieważ kontrolujący ma prawo wstępu do jednostki kontrolowanego, prawo wglądu do dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania, a także do list obecności. Wskazane w ustawie rodzaje dokumentacji są w istocie dokumentacją rzeczową, o jakiej mowa w uchwale, ponieważ wszystkie te dokumenty dotyczą pobrania, wykorzystania i rozliczenia udzielonej dotacji. Jeśli zaś chodzi o zapis dotyczący informacji i wyjaśnień uzyskanych podczas kontroli, to wykracza on poza upoważnienie ustawowe. Należy jednak podkreślić, że przez ten zapis na kontrolowanego nie nałożono obowiązku udzielania bliżej niesprecyzowanych informacji, a w szczególności obowiązku złożenia wyjaśnień pod rygorem zastosowania określonych sankcji. Tym samym, kontrolujący nie uzyskał pozaustawowego uprawnienia kontrolnego w omawianym zakresie. Jest to zbędny zapis uchwały, uchwałę w tym zakresie wydano z naruszeniem prawa, przy czym nie jest to przypadek wydania uchwały z istotnym naruszeniem prawa. Z kolei, § 4 ust. 10 uchwały brzmi : "Niepubliczna szkoła, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, która wykazała w informacji, o której mowa w ust. 1 ucznia, który jest jednocześnie uczniem innej szkoły tego samego typu dotowanej przez Powiat Legionowski, organ prowadzący załącza do miesięcznej informacji potwierdzony przez osobę upoważnioną wyciąg z księgi uczniów, zawierający datę przyjęcia takiego ucznia do szkoły (dzień miesiąc, rok). Natomiast, według § 4 ust. 11 uchwały: "Po uzyskaniu informacji od organu dotującego, której szkole należna jest dotacja na dany miesiąc na ucznia, o którym mowa w ust. 10, organ prowadzący, któremu dotacja nie przysługuje zobowiązany jest do złożenia korekty informacji, o której mowa w ust. 1." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie stwierdził, że te zapisy uchwały umożliwiają realizację ustawowego obowiązku, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację zaprezentowaną na str. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Podniesiony w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 27 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych nie poddaje się kontroli kasacyjnej, ponieważ artykuł ten składa się z trzech jednostek redakcyjnych: ustępów 1, 2 i 3. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjnych na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.