II GSK 759/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z dnia 7 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1193/20 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2021 r., oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] października 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 28 sierpnia 2019 r., na drodze krajowej nr [...], kontroli pojazdu, którym skarżąca wykonywała przewóz oleju sojowego paszowego o masie brutto 24.360 kg, klasyfikowanego do kodu CN 1507 na podstawie zgłoszenia przewozu z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], stwierdzono, że w zgłoszeniu przewozu zapisano, iż przewóz miał być wykonany naczepą o nr rej. [...], faktycznie zaś realizowany był naczepą o innym numerze rejestracyjnym - [...]. Powyższe stało się podstawą decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2020 r., którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł w związku z dokonaniem zgłoszenia numeru rejestracyjnego naczepy niezgodnie ze stanem faktycznym wskazanym w zgłoszeniu przewozu [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Organ wskazał, że w zgłoszeniu SENT skarżąca podała nieprawidłowy numer środka transportu. Brak uzupełnienia zgłoszenia prawidłowymi danymi przed rozpoczęciem przewozu oznaczał, że strona nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 3 lit. c) ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 859, dalej: ustawa SENT). Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. Stwierdził, że skarżąca nie wskazała i nie udokumentowała ważnego interesu przewoźnika, ani interesu publicznego. Uznał również, po analizie przedłożonych przez stronę dokumentów, że wysokość nałożonej na skarżącą kary nie wskazuje, aby istniała groźba znacznego jej zadłużenia lub braku realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też w konsekwencji konieczność sięgania po pomoc społeczną. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, objętą skargą decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prawidłowo ustalono, iż doszło do naruszenia przepisów ustawy SENT i zasadnie na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Organ odwoławczy uznał również, że pomimo istnienia interesu publicznego, nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej gdyż dopuściła się ona zaniechania i nie przestawiła dokumentów, z których wynikałoby, że zachodziły okoliczności wymienione w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za bezsporne uznał, że skarżąca będąca przewoźnikiem towaru – oleju sojowego paszowego (kod CN 1507) o masie brutto 24 360 kg – przed rozpoczęciem przewozu towaru nie dopełniła obciążającego ją obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy SENT, polegającego na niezwłocznej aktualizacji danych zawartych w zgłoszeniu dotyczących numeru rejestracyjnego naczepy ciężarowej, z czym ustawa wiąże nałożenie kary w wysokości 10.000 zł. Za oczywiste Sąd I instancji uznał naruszenie przez skarżącą przy przewozie towaru obowiązku ustawowego określonego w art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT. Wskazał również, że stwierdzone przez organy naruszenie nie mogło być postrzegane w kategorii oczywistej omyłki, ponieważ ustawa SENT przewiduje cały cykl czynności mających na celu zapewnienie procedury zgodności danych zawartych w obowiązkowym zgłoszeniu z rzeczywistymi danymi określonego stanu faktycznego. Odnosząc się do nałożonej na stronę kary, Sąd stwierdził, że została ona nałożona prawidłowo, nie zaś na podmiot wysyłający, jak podnosiła skarżąca. Wskazał w tym zakresie, że art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT nakłada na przewoźnika obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o numery rejestracyjne środka transportu, który przewóz rzeczywiście wykonywał, czego skarżąca nie dopełniała. W ocenie Sądu I instancji organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował ustawowe przesłanki możliwego odstąpienia od nałożenia tego rodzaju kary pieniężnej. Wskazał, że organ dokonując analizy interesu publicznego ocenił popełnione przez skarżącą przewinienie w stosunku do takich wartości jak sprawiedliwość i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, uwzględniając jego wagę. W szczególności uwzględnił okoliczności powstania naruszenia, przyczyny tego naruszenia, okoliczności towarzyszące oraz postawę podmiotu w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli. Wziął też po uwagę to, że w przedsiębiorstwie skarżącej były prowadzone inne kontrole, które wykazały, że naruszenia przepisów ustawy SENT miały w przypadku tego przewoźnika charakter incydentalny. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że mimo spełnienia przesłanki interesu publicznego, nie zostały spełnione warunki przyznania ulgi określone w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Sąd podkreślił, że skarżąca na wezwanie organu odwoławczego do nadesłania szczegółowo wymienionych w nim dokumentów nie złożyła w tym przedmiocie żadnych wyjaśnień i nie nadesłała dodatkowych dokumentów, z których wynikałoby, że zostały spełnione przesłanki do udzielenia jej ulgi, poprzez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Wobec tego organ prawidłowo nie domniemywał zaistnienia podstaw do ulgi dla skarżącej o charakterze wyjątkowym, lecz orzekł na podstawie należycie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazał, że przyczyną umorzenia postępowania decyzją Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] grudnia 2019 r., było błędne wskazanie podstawy prawnej wszczętego postępowania. Organ wskazał jako podstawę przepis art. 5 ust. 4 ustawy SENT, dotyczący obowiązku przesłania zgłoszenia do rejestru w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju, tymczasem naruszenie stwierdzone w niniejszej sprawie dotyczyło obowiązku wynikającego w art. 6 ust. 3 ustawy SENT. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 4 ustawy SENT, to prowadzenie postępowania w tym zakresie było bezprzedmiotowe i w konsekwencji postępowanie to zasadnie podlegało umorzeniu i żadna kara nie została stronie wymierzona. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.). D. S., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo nieważności tej decyzji w rozumieniu art. 247 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), ponieważ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie wymierzenia tej samej kary pieniężnej; 2. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt. 7 i pkt 8 w zw. z art. 6 ust. 1 ust. 3 ustawy SENT przez nieuchylenie decyzji nakładającej karę pieniężną na podmiot wysyłający przewoźnikowi; 3. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. c) ustawy o SENT przez nieuwzględnienie przez Sąd uzupełnienia zgłoszenia SENT o prawidłowy numer rejestracyjny naczepy niezwłocznie po wykryciu błędu podczas kontroli drogowej; 4. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy o SENT przez aprobatę przez Sąd nieodstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, pomimo drobnego tj. nieumyślnego i bezskutkowego uchybienia w zgłoszeniu SENT, dokonanej niezwłocznej jego poprawki, braku innych nieprawidłowości w transporcie oraz nieproporcjonalności kary w stosunku do wagi błędu w zgłoszeniu SENT; 5. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.) przez błędne przyjęcie przez Sąd, że odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej jest pomocą publiczną, kiedy kara ta jest sankcją administracyjną za nieprzestrzeganie przepisów ustawy SENT, a odstąpienie od jej wymierzenia za drobne i nieistotne uchybienie nie zakłóca i nie zagraża żadnej konkurencji i nie sprzyja żadnemu przedsiębiorstwu lub produkcji żadnych towarów; 6. naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie przez Sąd udzielenia pracownikowi skarżącej J. G. przez urzędnika skarbowego nieprawidłowych informacji o skutkach prawnych pisma z dnia 1 września 2020 r. oraz o przebiegu i stanie sprawy rozpatrywanej przez organ odwoławczy. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej skargą decyzji w całości. Wniosła również o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji. Ocenę skargi kasacyjnej poprzedzić należy wynikającą z argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, uwagą odnośnie sformułowanych podstaw prawnych zarzutów pomieszczonych w petitum skargi kasacyjnej. Jak słusznie wskazał organ, w ramach podstawy naruszonych zdaniem kasatora przepisów podano art. 147 § 1 p.p.s.a., który określa sposób wyrokowania przez sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., co w swojej istocie, mając na uwadze rodzaj rozstrzygnięcia administracyjnego poddanego w niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego, czyniłoby niezasadnym, a wręcz niemożliwym dokonanie oceny wywiedzionej przez stronę skargi kasacyjnej. Mając jednakże na uwadze treść postawionych wyrokowi Sądu I instancji zarzutów wraz z ich argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uznać należy, że powołanie przez autora skargi kasacyjnej art. 147 § 1 p.p.s.a. było li tylko omyłką pisarską polegającą na niezamierzonym i powtórzonym przestawieniu cyfr przepisu ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że prawidłowym i zamierzonym, w świetle dalszej treści zarzutów skargi kasacyjnej, powinien być art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc przepis określający, na jakich podstawach można oprzeć skargę kasacyjną. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zarzuty z punktów 1 i 6 petitum skargi kasacyjnej poza wskazaną wadliwością obarczone są dodatkowym błędem polegającym na wadliwym wskazaniu rodzaju naruszonych norm prawa. Oba zarzuty powinny bowiem wskazywać na podstawę naruszenia, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc na podstawę naruszenia przepisów postępowania. Stwierdzona i opisana wadliwość skargi kasacyjnej nie usuwa jej jednak spod merytorycznej oceny względem zakwestionowanego wyroku Sądu I instancji. W pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu, postawionego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego nieuchylenia zaskarżonej decyzji pomimo nieważności tej decyzji wobec decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., umarzającej postępowanie dotyczące tego samego zgłoszenia SENT. Zarówno organ jak i Sąd I instancji słusznie wskazali, że wymienione rozstrzygnięcie, pomimo, że dotyczyło tego samego zgłoszenia, wydane zostało z uwagi na wadliwie określoną normę prawną, która miała być lecz faktycznie nie została naruszona przez stronę w związku ze skontrolowanym zgłoszeniem SENT. W umorzonym postępowaniu wskazano bowiem, jako podstawę przepis art. 5 ust. 4 ustawy SENT, dotyczący obowiązku przesłania zgłoszenia do rejestru w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju. Faktycznie zaś stwierdzonym i niekwestionowanym naruszeniem było naruszenie obowiązku określonego w art. 6 ust. 3 ustawy, a więc uzupełnienie zgłoszenia przed rozpoczęciem przewozu o numer rejestracyjny środka transportu. Wobec tego słusznie umorzono postępowanie w sprawie naruszenia do którego nie doszło, zaś okoliczność, że dotyczyło tego samego, co w przedmiotowej sprawie, zgłoszenia nie miało dla przedmiotowej sprawy znaczenia, gdyż dotyczyło innego stwierdzonego naruszenia obowiązku ciążącego na przewoźniku zgodnie z ustawą SENT. Odnosząc się do zarzutu z punktu 6 petitum skargi kasacyjnej, w ramach którego strona podnosi niewzięcie pod rozwagę przez Sąd I instancji udzielenia pracownikowi skarżącej J. G. nieprawidłowych informacji o skutkach prawnych pisma z dnia 1 września 2020 r. oraz o przebiegu i stanie sprawy rozpatrywanej przez organ odwoławczy, uznać go należy za niezasadny. Jak bowiem wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, odniósł się do kwestii kierowanych przez organ do strony pism, w tym do pisma z dnia 1 września 2020 r. Jakkolwiek wywód Sądu I instancji w tym zakresie jest skąpy, to niewątpliwie wobec treści przywołanego pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, jak również treść postanowienia z dnia 3 września 2020 r. tego organu o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, Sąd I instancji miał na uwadze podnoszony przez stronę zarzut wadliwości prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym w aspekcie informowania strony o przebiegu sprawy. Zauważyć przy tym należy, że zarówno treść pisma organu z dnia 1 września 2020 r. jak i postanowienia z dnia 3 września 2020 r., nie budzą wątpliwości w zakresie sformułowanych do skarżącej żądań organu nadesłania odpowiednich dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających organowi na stwierdzenie istnienia podstaw do odstąpienia od nałożenia kary oraz przyczyn wydłużenia czasu prowadzonego postępowania. Bez znaczenia wobec powyższego pozostaje to, że Sąd I instancji nie odniósł się bezpośrednio do informacji, jakie uzyskała J. G., skoro nie była ona stroną postępowania ani pełnomocnikiem skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że wobec wątpliwości, co do treści pisma z dnia 1 września 2020 r., skarżąca mogła wystąpić do organu o sprecyzowanie lub wyjaśnienie wątpliwości w formie pisemnej nie zaś wyłącznie poprzez pozyskanie informacji przez pracownika jej firmy. Mając na uwadze treść sformułowanych w punktach 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej zarzutów, zostaną one rozpoznane łącznie, albowiem oba zarzuty zmierzają do wykazania braku podstaw nałożenia na skarżącą kary za stwierdzone naruszenie w zakresie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przewozowym. W sprawie nie jest sporne, że skarżąca, działając na zlecenie spółki WIST, była przewoźnikiem oleju sojowego paszowego o masie brutto 24.360 kg, klasyfikowanego do kodu CN 1507, na trasie z H. do Z., gdzie przewożony towar pochodził z terytorium Ukrainy. Wskazany w ramach omawianych zarzutów przepis art. 6 ust. 1 ustawy SENT określa, że w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Ustęp 3 pkt 1 lit. c) powołanego przepisu określa natomiast, że w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a). Jak zatem jasno wynika z treści przytoczonych regulacji, wykonywanie przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego lub państwa trzeciego na terytorium kraju nakłada odpowiednie obowiązki zarówno na podmiot odbierający lub zlecający przewóz, jaki i na przewoźnika tego towaru. Skarżąca dysponowała odpowiednim zgłoszeniem SENT, co nie jest sporne, zaś w zakresie obciążających ją jako przewoźnika obowiązków określonych w punkcie 1 lit. a – h) ust. 3 art. 6 ustawy o SETN, uchybiła obowiązkowi wprowadzenia danych rejestracyjnych środka transportu, co również nie jest sporne, a wręcz sama strona potwierdza tą okoliczność. Wobec powyższego za niezasadny i wręcz niezrozumiały uznać należy zarzut z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej wraz z jego uzasadnieniem w zakresie, w jakim strona podnosi "nieuchylenie decyzji nakładającej karę pieniężną na podmiot wysyłający przewoźnikowi". W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest nałożenie na skarżącą kary za niedopełnienie opisanego powyżej obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o numery rejestracyjne środka transportu, którym wykonywany był przewóz na terytorium kraju. Brak jest w zaskarżonym i poprzedzającym go rozstrzygnięciu orzeczenia o karze nakładanej na "podmiot wysyłający", czy podmiot odbierający, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy SENT. Również nie jest zasadna argumentacja strony o "uzupełnieniu zgłoszenia SENT o prawidłowy numer rejestracyjny naczepy niezwłocznie po wykryciu błędu podczas kontroli drogowej", co miałoby czynić niezasadnym nałożenie na nią kary. Kluczową kwestią w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest właśnie fakt, że skarżącą korekty zgłoszenia SENT dokonała w trakcie kontroli, a więc de facto już po stwierdzeniu uchybienia opisanego obowiązku przewoźnika. Zwrócić należy uwagę, że ustawa poza wymienionym obowiązkiem uzupełnienia zgłoszenia o dane wymienione enumeratywnie w art. 6 ust. 3 pkt 1, nakłada również na podmiot wysyłający, podmiot odbierający oraz przewoźnika obowiązek niezwłocznego aktualizowania danych zawartych w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia – art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Ustalony i niesporny stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że skarżąca nie dokonała niezwłocznej aktualizacji zgłoszenia o prawidłowy numer rejestracyjny naczepy, którą przewożony był towar. Jak sama strona podaje w motywach skargi kasacyjnej niezgodność ta wynikała z błędu pracownika jej przedsiębiorstwa i na żadnym etapie wykonywanego przewozu nie został on dostrzeżony i zweryfikowany. Okoliczności zaś usunięcia tego błędu w wyniku przeprowadzonej kontroli, kiedy to już zostało stwierdzone uchybienie odpowiednim wymogom nakładanym ustawą SENT, nie mogło zostać uznane za niezwłoczne zaktualizowanie danych zgłoszenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy. Również niezasadne są zarzuty pomieszczone w punktach 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej, w ramach których strona co do istoty zarzuca Sądowi I instancji zaaprobowanie rozstrzygnięcia organu w zakresie niezastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, wbrew stanowisku strony skarżącej, że Sąd I instancji nie przyjął "że odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej jest pomocą publiczną", lecz w swoich wywodach w ramach kontroli podstaw niezastosowania w sprawie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT posłużył się terminologią zawartą w ostatnim z przywołanych przepisów. Jak bowiem wynika z treści tejże regulacji – art. 26 ust. 3 ustawy - organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Jak zatem wynika z powyższego, jednym z warunków odstąpienia od nałożenia kary jest ustalenie przez organ, kontrolowane przez sąd na skutek wniesionej skargi, czy odstąpienie od nałożenia kary nie będzie stanowić pomocy publicznej lub stanowić będzie pomoc publiczną zgodną z warunkami udzielania takiej pomocy, określonymi przepisami prawa Unii Europejskiej. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie dokonywał wykładni ani nie przyjmował, jak wskazała strona, czy odstąpienie od nałożenia kary miało, czy też nie miało charakteru pomocy publicznej. Jak bowiem trafnie stwierdził Sąd "skarżąca nie złożyła w tym przedmiocie żadnych wyjaśnień i nie nadesłała dodatkowych dokumentów, z których wynikałoby, że zostały spełnione przesłanki do udzielenia jej ulgi, poprzez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej", pomimo, że została do tego wezwana przez organ. Istotnym z punkty widzenia zarzutu naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT jest, że przepis ten przewidując, iż w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 - 2a., określa wymóg uwzględnienia przytoczonego art. 26 ust. 3 ustawy. Zarówno z rozstrzygnięcia organów, jak i motywów wyroku Sądu I instancji wynika, że skarżąca spełniła warunek interesu publicznego, jednakże poprzez nieprzedłożenie wyjaśnień i nadesłanie dokumentów zgodnie z wezwaniem organu z dnia 1 września 2020 r. uniemożliwiła ocenę, a w konsekwencji uwzględnienie przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia aby w sprawie doszło do naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT, skoro brak aktywności strony doprowadził do niemożności oceny wymogów warunkujących zastosowanie tej regulacji. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby wyrok Sądu I instancji obarczony był wadami opisanymi w zarzutach skargi kasacyjnej, wobec czego brak było podstaw do uchylenia tego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono, jak w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), gdzie na wysokość zasądzonej na rzecz organu kwoty zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego składało się wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika organu występującego w sprawie po raz pierwszy, ustalonego stosownie do wartości przedmiotu zaskarżenia.