III SAB/Po 2/21

Dnia 02 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 02 lutego 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na bezczynność lub przewlekłość Starosty [...] i Wójta Gminy w przedmiocie odtworzenia rowu melioracyjnego postanawia : 1. odrzucić skargę na bezczynność Starosty [...] i Wójta Gminy 2. odrzucić skargę na przewlekłość Starosty [...] i Wójta Gminy Skarżący wniósł o stwierdzenie "rażącej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania Starosty [...] i Wójta Gminy. Postepowanie to zostało już zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 2 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019.2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. NSA w tezie do wyroku z dnia 18 listopada 2020 r. (sygn. akt I FSK 595/20) stwierdził, że " Użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę (...) na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej". Nadto w uchwale NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 stwierdzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W rozpoznawanej sprawie strona - reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika (radcę prawnego) - jednoznacznie podała, że wnosi o stwierdzenie na podstawie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rażącej bezczynności i przewlekłości prowadzenia postępowania Starosty [...] i Wójta Gminy [...], a także niezgodnego z prawem nie wydania przez w/w organy w latach 2010-2015 decyzji administracyjnej w sprawie odtworzenia rowu melioracyjnego w P. gmina K.. W treści skarg strona skarżąca bezczynność w/w organów upatrywała w tym, że nie podejmowały one działań zmierzających do wydania decyzji administracyjnej w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów k.p.a. , zaś przewlekłość w postępowaniu upatrywała w tym, że ww organy nie wydawały decyzji zgodnej z oczekiwaniem strony jak i nie realizując wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 8.02.2012 r. Stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie zostało zakończone . NSA stwierdził w cytowanej powyższej uchwale m.in., że "pogląd przeciwny sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Podobny pogląd dotyczy konieczności odrzucenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionej po zakończeniu tego postępowania ( m. in. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt IV SAB/Po 102/20 ). Z tego względu skargi podlegały odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).