IV SA/Po 1662/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. oddala skargę w całości Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2020r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Ś. W. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. do D. R. zgłosiła samowolną zmianę użytkowania budynku położonego się przy ul. [...] w Ś. W. na działce o numerze [...] z funkcji magazynowej na funkcję warsztatową. PINB przeprowadził kontrolę wskazanego w zawiadomieniu obiektu, z której sporządzono protokół nr: [...] z dnia [...] marca 2019 r. oraz dokumentację fotograficzną. Następnie PINB pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Ś. W. z prośbą o przedłożenie decyzji Urzędu Rejonowego w Ś. W. dotyczącej pozwolenia na budowę budynku stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr [...] w Ś. W. przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe Starosta Ś. wskazał, że projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r. wydany dla Ireny i B. S. został wypożyczony w dniu [...] lipca 2013 r. do PINB i do dnia dzisiejszego w/w dokumentacja nie została zwrócona. W dniu [...] kwietnia 2019 r., PINB wydał postanowienie którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego którego dotyczy wniosek D. R..W ustawowym terminie zażalenie na to postanowienie, złożyła D. R.. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonej kontroli, sporządzono protokół znak: PINB [...] r. z dnia [...] lipca 2019 r. w którym umieszczono informację, że w pomieszczeniu określonym we wniosku D. R. jako magazynowym, obecnie znajduje się podnośnik samochodowy. Według oświadczenia właściciela obiektu, pomieszczenie to w dalszym ciągu będzie wykorzystywane jako magazyn opon, a podnośnik został zamontowany w celu montażu opon w samochodach osobowych klientów. Wskutek powyższego w dniu [...] lipca 2019 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr [...] przy ul. [...] w Ś. W.. Dnia [...] lipca 2019 r. D. R., zawnioskowała o przywrócenie poprzedniego stanu użytkowania przedmiotowego pomieszczenia tylko jako magazyn. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. PINB umorzył postępowanie w całości w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Ś. W. jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożyła Pani D. R. WWINB, decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] października 2019 r. PINB przeprowadził kolejną kontrolę w sprawie zmiany sposobu; użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej położonej: w Ś. W. przy ul. [...], działka nr ewid. [...]. Podczas kontroli ustalono, między innymi, że w stacji znajduje się podnośnik samochodowy i nie są prowadzone żadne prace. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., PINB zwrócił się do Ireny i Pana B. S. o udostępnienie projektu budowlanego oraz dokumentacji do uzyskanej decyzji nr NB [...] Urzędu Rejonowego w Ś. W. o pozwoleniu na budowę w/w obiektu. W dniu [...] stycznia 2020 r. Pan B. S. udostępnił pracownikom Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ś. W. dokumentację dotyczącą stacji diagnostyki samochodowej. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. PINB poinformował strony o możliwość; zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...], PINB umorzył w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej położonej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Ś. W. jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji w ustawowym terminie złożyła D. R. Jaskułę zaskarżając decyzję w całości i podnosząc zarzuty naruszenia m.in. przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewystarczających ustaleniach faktycznych, odstąpienia od dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i zbadania określenia - tych elementów stanu faktycznego, które są istotne dla potrzeb. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. WWINB zwrócił się do Starostwa Powiatowego z prośbą o przysłanie załączników do decyzji Burmistrza Miasta Ś. W. z dnia [...] maja 1994 r., znak: [...] W odpowiedzi na to pismo w dniu [...] maja 2020 r. Starostwo Powiatowe w Ś. W. poinformowało, że akta zostały przekazane do PINB w Ś. W. (k. 31 akt adm.). W tej sytuacji wezwaniem z dnia [...] maja 2020 r. WWINB zwrócił się do m.in. również do pełnomocnika skarżącej D. R., z prośbą o przysłanie (jeżeli są w posiadaniu) załączników do decyzji Burmistrza Miasta Ś. W. z dnia [...] maja 1994 r., znak: [...] oraz decyzji Kierownika Urzędu Miejskiego w Ś. W. Nr [...] w sprawie wydania pozwolenia na budowę zgodnie z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu położonego i w Ś. W. przy ul. [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta i Gminy w Ś. W. nr [...] z dnia [...] lutego 1994 r.(k. 35-40 akt adm.). Zwrócono się także do Urzędu Wojewódzkiego o wypożyczenie akt sprawy związanej z wydaniem postanowienia z dnia [...] maja 1994 r., znak: OS XII [...] pozytywnie opiniującym lokalizację warsztatu mechaniki i diagnostyki samochodowej przy ul. [...], działka nr ewid.[...] Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2020r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr ew. [...] przy [...] w Ś. W. W dniu [...] sierpnia 2020 r. w siedzibie WWINB stawiła się D. R., która zapoznała się z aktami sprawy i oświadczyła, że dalsze uwagi wniesie na piśmie (k. 62 akt adm.). Pismem sporządzonym dnia [...] września 2020 r. D. R., która w całości zaskarżyła wydaną przez Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję z dnia [...] sierpnia 2020r, o sygn. [...] - doręczoną stronie skarżącej w dniu [...] sierpnia 2020r. - utrzymującą w mocy, wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. W. , decyzję z. dnia [...] lutego 2020r. Nr [...] umarzającą postępowanie w całości w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Ś. W. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienia dogłębnego w jaki sposób aktualnie wykorzystywana jest przedmiotowa część obiektu budowlanego (pomieszczenia magazynowego) stacji diagnostyki samochodowej opierając się jedynie na kontrolach PINB w Ś. W. przeprowadzonych bez analizy w ich trakcie zatwierdzonego do pozwolenia na budowę projektu budowlanego oraz opierając się na oświadczeniu właściciela wyż, wym. stacji diagnostyki samochodowej. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 71 a ust 1 w zw. art. 71 ust 1 Prawa budowlanego poprzez ich wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmiana części obiektu diagnostyki samochodowej (pomieszczenia o funkcji magazynowej) na pomieszczenie o funkcji warsztatowej nie jest zmianą sposobu użytkowania. Żądaniem skargi objęto uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.f, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. W. nr [...] z dnia [...] lutego 2020r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w Ś. W.. Poza sporem pozostaje, że postępowanie w sprawie zostało zinicjowane zgłoszeniem D. R. o dokonanej zmianie sposobu użytkowania budynku położonego się przy ul. [...] w Ś. W. na działce o numerze [...] z funkcji magazynowej na funkcję warsztatową. Kwestią bezsporną pozostaje, że decyzją z dnia [...] maja 1994 r. nr [...] ustalono lokalizację inwestycji, polegającej na budowie stacji diagnostyki samochodowej w Ś. W. przy ul. [...] nr [...] (karta nienumerowana). Następnie decyzją Kierownika Urzędu Miejskiego w Ś. W. z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr NB. [...] B. S. i żonie I. S. udzielono pozwolenia na budowę stacji diagnostyki pojazdów zgodnie z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu położonego i w Ś. W. przy ul. [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta i Gminy w Ś. W. nr [...] z dnia [...] lutego 1994 r.(k. 21 akt adm.). Niesporne pozostaje nadto, że decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. Kierownik Urzędu Rejoowego w Ś. W. udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji diagnostyki sachodowej zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr [...] przy ul. [...] (karta nienumerowana). Kwestią bezsporną pozostaje nadto, że w toku przeprowadzonych kontroli nie stwierdzono na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Ś. W. realizacji jakiegokolwiek samowoli budowlanej. Istota sporu dotyczy dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku położonego się przy ul. [...] w Ś. W. na działce o numerze [...] z funkcji magazynowej na funkcję warsztatową. W pierwszej kolejności wskazac trzeba, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.; w skrócie "P.b.") przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń; podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca podniosła, że w pomieszczeniu wykorzystywanym dotąd jako pomocniczy magazyn dla złożonego kompleksu stanowiącego stację diagnostyki samochodowej wraz z pomieszczeniami pomocniczymi i salonem samochodowym, bez zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania zamontowano podnośnik samochodowy. Skarżąca wskazała, że w tych okolicznościach doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu. W ocenie organów skoro dla spornej nieruchomości została wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie stacji diagnostyki samochodowej z dnia [...] czerwca 1997 roku nr [...] i wskazywała ona, że obiekt będzie użytkowany zgodnie z przeznaczeniem na stację diagnostyki, to wprowadzenie i zamontowanie w nim podnośnika i nie stanowi o wprowadzeniu zmian w sposobie jego użytkowania. W ocenie Sądu to stanowisko organów jest prawidłowe. Analiza akt sprawy wskazuje, że małżonkowie S. dnia [...] maja 1994 r. nr [...] uzyskali decyzję ustalającą lokalizację inwestycji, polegającej na budowie stacji diagnostyki samochodowej w Ś. W. przy ul. [...] nr [...] (karta nienumerowana). Następnie decyzją Kierownika Urzędu Miejskiego w Ś. W. z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr NB. [...] B. S. i żonie I. S. udzielono pozwolenia na budowę stacji diagnostyki samochodowej zgodnie z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu położonego i w Ś. W. przy ul. [...] zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta i Gminy w Ś. W. nr [...] z dnia [...] lutego 1994 r.(k. 21 akt adm.). Decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r. Kierownik Urzędu Rejoowego w Ś. W. udzielił małżonkom Spochacz pozwolenia na użytkowanie stacji diagnostyki sachodowej, zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr [...] przy ul. [...] (karta nienumerowana). Dalej zauważyć trzeba, że stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę udzielonego B. S. byli właściciele sąsiednich działek, w tym m.in. J. R. (karta nienumerowana). W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie ma zatem żadnych wątpliwości co do tego, że na terenie działki połozonej przy ul. [...] B. S. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę zreazlizował stację diagnostyki pojazdów, która przez własciwy organ została dopuszczona do użytkowania. W toku postępowania nie ustalono aby B. S. kiedykolwiek występował o inne pozwolenie na budowę, którego realziacja nastąpiłaby na tej samej nieruchomości, ani aby zrealizował jakikolwiek obiekt, w warunkach samowoli budowlanej. Jak wynika z treści decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r. pozwolenia udzielono na budowę - zlokalizowanej w granicy - stacji diagnostyki samochodowej. Jak ustalono natomiast, w trakcie kontroli przeprowadzonej [...] października 2019 r. w związku z prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniem, podnośnik samochodowy został zamontowany w pomieszczeniu usytuowanym w granicy z działką nr [...] (k.50 akt adm.). Ustalenie to pozostaje spójne z ustaleniami poczynionymi przy kontroli w dniu [...] lipca 2019 r., podczas której ustalono, że w pomieszczeniu usytuowanym w granicy z działką nr [...] znajduje się pomieszczenie użytkowane jako magazyn opon, w którym zamonotowany został podnośnik opon (k. 38 akt adm.). Te ustalenia potwierdzają zatem, że B. S. uzyskał pozwolenie na budowę i użytkowanie stacji diagnostyki samochodowej - zlokalizowanej w granicy – i w pomieszczeniu usytuowanym w granicy z działką nr [...] zamontowany został podnośnik samochodowy. Ustaleń tych nie kwestionowała Skarżąca w toku postępowania administracyjnego i za udokumentowane uznaje je Sąd. Odnosząc się do argumentacji skargi należy zatem wskazać, że Skarżąca podnosi, że czynności kontrolne powinny zostać przeprowadzone z wykorzystaniem w ich trakcie projektu budowlanego zatwierdzonego do pozwolenia na budowę dla wskazanej stacji diagnostyki samochodowej, bowiem opierając się na projekcie pracownicy powinni w pierwszej kolejności ustalić przeznaczenie kontrolowanej części obiektu budowlanego, który na pewno zaznaczono w projekcie. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że w analizowanej sprawie udokumentowano, że małżonkom Spochacz udzielono pozwolenia na budowę - obiektu - stacji diagnostyki samochodowej, położonej na działce nr ew. 2175 w Ś. W. przy ul. [...]. Kwestią bezsporną pozostaje, że budowę zrealziowano na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego na podstawie przepisów ustawy z [...] października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229). Nie ulega wątpliwości, że organy podjęły działania mające na celu pozyskanie pełnej dokumentacji budowlanej spornej stacji diagnostyki samochodowej, obejmującej również załączniki. W tym celu zwracano się do zaangażoanych w toku realizacji procesu inwestycjyjnego organów administracji publicznej, jak równiez do samej Skarżącej. Jednakże pomimo tych działań nie było możliwe pozyskanie pełnej dokumentacji, na podstawie której doszło do realizacji spornego obiektu. Należy tymczasem zauważyć, że z samego tylko faktu braku dokumentacji danego obiektu budowlanego nie można wyciągnąć wniosku, że jedno z pomieszczeń tego obiektu jest użytkowane w sposób niezgodny z prawem, i to w sytuacji gdy ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika literalnie, że pozwolenia udzielono na budowę - zlokalizowanej w granicy - stacji diagnostyki samochodowej, a zarzuty dotyczą montażu podnośnika do samochodów zlokalizowanego w pomieszczeniu usytuowanym właśnie w granicy działek. Sama Skarżąca natomiast swoich twierdzeń, co do faktu dokonania przez B. S., samowolnej zmiany sposobu użytkowania - w sposób niezgodny z pozwoleniem na użytkowanie - w żaden sposób nie wykazała i nie wskazuje na jakich ustaleniach je opiera. Podkreślenia wymaga, że zarówno w świetle przepisów Prawa budowlanego 1974 r., jak i Prawa budowlanego z 1994 r., zniszczenie lub zaginięcie części dokumentacji związanej z konkretnym obiektem budowlanym nie powoduje, że sposób jego użytkowania jest niezgodny z jego przeznaczeniem, jeżeli w rzeczywistości wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu w określony sposób. W postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania podstawowe znaczenie ma jednoznaczne ustalenie, czy do takiej zmiany w danych okolicznościach w ogóle doszło, a więc czy kontrolowany obiekt jest użytkowany niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, bądź pozwoleniem na użykowanie. Gdy tej kwestii nie sposób rozstrzygnąć na podstawie zachowanej dokumentacji kluczowego znaczenia nabiera zagadnienie, kogo obciążał ciężar udowodnienia faktu przystąpienia do niezgodnego z przeznaczeniem sposobu użytkowania obiektu (w znaczeniu: kto poniesie negatywne konsekwencje nie wykazania tego faktu przy jednoczesnym jego nie wykluczeniu). W sytuacji, gdy – w przeciwieństwie do obecnie obowiązującego przepisu art. 63 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne - pr.bud.1994, w myśl którego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany przechowywać przez okres istnienia obiektu dokumenty, o których mowa w art. 60 (tj. dokumentację budowy i dokumentację powykonawczą, inne dokumenty i decyzje dotyczące obiektu, a także, w razie potrzeby, instrukcje obsługi i eksploatacji: obiektu, instalacji i urządzeń związanych z tym obiektem), oraz opracowania projektowe i dokumenty techniczne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania – żaden przepis Prawa budowlanego z 1974 r., pod rządem którego została zrealizowana sporna stacja diagnostyki samochodowej, nie nakazywał jej dysponentowi (tj. właścicielowi, czy zarządcy) przechowywania dokumentacji budowy, ani dokumentacji powykonawczej. Zdaniem Sądu należy przyjąć, że skoro w świetle ówczesnych regulacji prawnych inwestor (właściciel, inny dysponent obiektu) mógł całkowicie legalnie pozbyć się tych dokumentów zaraz po zakończeniu budowy, to obecnie nie sposób czynić jemu zarzutu, iż takich dokumentów nie posiada; ani tym bardziej wyprowadzać z tego faktu negatywnych dlań konsekwencji. Podkreślić należy, że analiza załączonych do akt decyzji - z dnia [...] maja 1994 r. nr [...] ustalającej lokalizację inwestycji, polegającej na budowie stacji diagnostyki samochodowej w Ś. W. przy ul. [...] nr [...] (karta nienumerowana); decyzji Kierownika Urzędu Miejskiego w Środzie Wielkoppolskiej z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr NB. [...] udzielającej pozwolenia na budowę; decyzji z dnia [...] czerwca 1997 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji diagnostyki sachodowej zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr [...] przy ul. [...] - nie daje odpowiedzi na pytanie, z czego konkretnie Skarżąca wywodzi przekonanie, że w okolicznościach badanej sprawy doszło do zmiany sposobu użytkowania. Dalej należy wskazać, że czym zupełnie innym jest zmiana sposobu użytkowania zrealizowanego zgodnie z prawem obiektu budowlanego, a czym innym realizacja robót budowlanych z odstępstwami. Stąd też nie mógl zostać uznany za zasadny zarzut skargi dotyczący tego, że w toku kontroli powinny być dokonane pomiary kontrolowanej części obiektu w celu zweryfikowania czy nie zostały przeprowadzone roboty budowlane zwiększające ich powierzchnię oraz czy nie zmieniła się wysokość. Bez znaczenia dla - badanej - sprawy pozostają wskazania co do tego, że w kontrolowanej części budynku została zmieniona konstrukcja dachu tj. wykonano świetlik na co nie zwrócono uwagi w trakcie przeprowadzonych kontroli. To czy, jak podnosi Skarżąca, powyższe ustalenia mogły również przyczynić się do ustalenia czy w istocie nie mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu na budowę - art. 36a Prawa budowlanego, nie ma wpływu na ustalenia w kwestii zamiany sposobu użytkowania obiektu – a tego dotyczyło postępowanie w badanej sprawie. Kwestia – realizacji robót budowlanych – nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Dla potrzeb rozpatrywanej sprawy wskazać trzeba, że w procedurze administracyjnej zasadą jest, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.).W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w związku ze zgłoszeniem Skarżącej, dotyczącym niezgodnej z prawem zmiany sposobu użytkowania dokonanej na działce B. S.. W postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania podstawowe znaczenie ma jednoznaczne ustalenie, czy do takiej zmiany w danych okolicznościach w ogóle doszło, a więc czy kontrolowany obiekt jest użytkowany niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, bądź pozwoleniem na użykowanie. W kontrolowanej sprawie, pomimo prawidłowych i odpowiadających wymogom k.p.a. działaniom organów nie ustalono aby doszło do zgłoszonej przez Skarżącą - niezgodnej z prawem - zmiany sposobu użytkowania. W tej sytuacji, organy prawidłowo ustaliły, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem Skarżącej okazało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części - co w badanej sprawie prawidłowo uczyniono. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz, że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.