III SA/Gl 61/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi A w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...], [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania skarżącej "A" od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...]r. znak [...], nakładającej karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązków przewoźnika, polegających na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej organ powołał art. 233 §1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm.) oraz ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t. j. Dz. U. z 2020r. poz. 859). W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy. Stwierdził, że [...]r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili w OC C. kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów przez przewoźnika "A", mającego siedzibę na Litwie. Zgłoszenie SENT tego przewozu obejmowało olej słonecznikowy surowy nierafinowany, klasyfikowany do pozycji CN 1512, w ilości [...] kg. Towar przewożony był z Litwy do Czech, w związku z czym obowiązek zgłoszenia przewozu ciążył na przewoźniku towaru, czyli skarżącej Spółce, która przed rozpoczęciem przewozu, tj[...]r. o godzinie 23:59 dokonała zgłoszenia ww. towaru w rejestrze zgłoszeń, uzyskując dla tego zgłoszenia numer referencyjny [...]. W zgłoszeniu jako numer urządzenia/lokalizatora GPS wskazano numer [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono brak sygnału GPS z tego urządzenia. W wydruku [...] stwierdzono ostatni zapis z listy zdarzeń z [...]r. z godziny 08:01:06. W trakcie trwania kontroli urządzenie było wyłączone. Kierowca uruchomił aplikację [...] w ww. telefonie komórkowym podczas trwania kontroli o godzinie 14:54:09, twierdząc, że nie wie czym był spowodowany brak sygnału GPS. W protokole kontroli wskazano na listę niesprawności lokalizatora przekraczającej godzinę, tj. brak danych w przedziale czasowym od [...]r. godz. 08:10:13 do [...]r. godz. 09:35:53 - długość przerwy 25 godzin 26 minut 39 sekund. [...]r. organ uzyskał informację od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., który przekazał dane geolokalizacyjne dla ww. lokalizatora oraz załączył historię zdarzeń i poinformował, że zarejestrowane w systemie dane geolokalizacyjne nie pozwalają na odtworzenie trasy przejazdu środka transportu do miejsca kontroli, gdyż lokalizator nie przekazywał danych geolokalizacyjnych do systemu w sposób prawidłowy. Jednocześnie organ udzielił informacji, że we wskazanym przedziale czasowym nie odnotowano wadliwego działania systemu [...], które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów Zewnętrznego Systemu Lokalizacji oraz Mobilnych Aplikacji Kierowcy. [...]r. do [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wpłynęło pismo, do którego załączone było m.in. oświadczenie kierowcy kontrolowanego zespołu pojazdów, z którego wynikało, że podczas przewozu wykonywanego [...] i [...] wyposażony został w telefon komórkowy, na którym włączona była aplikacja dotycząca monitorowania przewozu na terenie Polski w systemie [...]. Przez cały czas przewozu na terytorium Polski urządzenie wraz z aplikacją było włączone. Kierowca oświadczył, że nie zna przyczyny nieodbierania sygnału GPS przez organ celno-skarbowy. Nie otrzymał informacji o wadliwym działaniu urządzenia. Podczas kontroli pokazywał funkcjonariuszom, że aplikacja wyłącza się samoczynnie po kilkunastu minutach. Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego postanowieniem z [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. [...]r. wydał decyzję znak [...], którą wymierzył ww. podmiotowi karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania obowiązków przewoźnika, polegających na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem o numerze [...] zgodnie z art. 10a ustawy SENT. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony [...]r. Stała się ona przedmiotem odwołania strony, jednak Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał ją w mocy. Podniósł, że podstawowym środkiem technicznym przeznaczonym do monitorowania drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń SENT wraz z modułem [...], służącym do przyjmowania, przetwarzania i analizy danych tras przewozu towarów w czasie rzeczywistym. Rejestr prowadzony jest przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest jednocześnie administratorem danych przetwarzanych w tym rejestrze. Zgodnie natomiast z art. 10a ustawy SENT przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest zobowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. Obowiązek wyposażenia środka transportu w lokalizator nie dotyczy sytuacji, gdy dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Nadto, w świetle postanowień art. 10b pkt 1 lit. b, w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 oraz wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą zakończenia przewozu na terytorium kraju (art. 10b pkt 2 lit. b ustawy). Zgodnie z art. 22 ust. 2a, w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru (art. 22 ust. 2b ustawy SENT). Z akt sprawy wynika, że przewoźnik realizował przewóz w oparciu o zgłoszenie tranzytowe. Kontrolę rozpoczęto [...]r. o godz. 13:00, a zakończono [...]r. o godz. 03:30. W trakcie kontroli nie stwierdzono naruszenia obowiązków nałożonych na przewoźników przez przepis art. 7 ust. 1 ustawy SENT. Stwierdzono natomiast brak sygnału w nadawaniu GPS z posiadanego przez kierowcę urządzenia (telefonu komórkowego z zainstalowaną aplikacją [...]), którego numer wpisany został w ww. zgłoszeniu SENT. Długość przerwy w nadawaniu sygnału wynosiła 25 godzin 25 minut i 39 sekund, tj. od [...]r. godz. 08:10:13 do [...]r. godz. 09:35:53. Podczas kontroli urządzenie było wyłączone. Aplikacja [...] w telefonie uruchomiona została przez kierowcę w trakcie trwania kontroli. Z pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...]r. wynika, że lokalizator nie przekazywał danych do systemu SENT w sposób prawidłowy. Zarejestrowane w systemie dane geolokalizacyjne nie pozwalały na odtworzenie trasy przejazdu do miejsca kontroli. Organ wskazał, że przyczyną przerw w przesyłaniu prawidłowych danych geolokalizacyjnych może być niezastosowanie się kierowcy do zaleceń i zapisów instrukcji Aplikacji Mobilnej Kierowcy, takich jak np.: - chowanie urządzenia mobilnego w schowku czy z tyłu kabiny pojazdu; - świadome lub nieświadome korzystanie z wbudowanego zarządzania energią, które ogranicza szybkość lub siłę sygnału GPS i GSM; - rozładowanie do niskiego poziomu baterii (wówczas mechanizm wbudowany w system operacyjny lub nakładki systemowe producentów urządzeń mogą dodatkowo ograniczyć siłę sygnału GPS i GSM). Organ wyjaśnił również, iż instrukcja Aplikacji Mobilnej Kierowcy umieszczona jest na stronie [...] oraz w Aplikacji Mobilnej pod przyciskiem "pomoc", w której opisano m.in. w jaki sposób należy prawidłowo przesyłać dane geolokalizacyjne podczas realizacji przewozu. Organ wyjaśnił jednocześnie, że we wskazanym przedziale czasowym, w którym urządzenie nie przekazywało danych do systemu, nie odnotowano wadliwego działania systemu [...], które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Nie stwierdzono również opóźnień w przyjmowaniu i zapisywaniu danych przez system [...]. Organ dodał, że pełnomocnik wraz z odwołaniem przesłał wydruk z poczty e-mail, pochodzący od osoby, która dokonała zgłoszenia w imieniu przewoźnika. Z informacji w nim zawartych wynika, że po drodze do miejsca kontroli w OC C. kierowca nie zauważył usterek programu [...]. Po przybyciu do miejsca kontroli okazało się, że program w telefonie był wyłączony. Kierowca wraz z kontrolującym włączyli program, ale po 40 minutach aplikacja ponownie się wyłączyła. Przewoźnik skontaktował się z serwisem: Pomoc informatyczna (CSD) - Pomoc [...] i otrzymał odpowiedź o treści: [...] stare oprogramowanie, aplikacja wymaga aktualizacji (...). Problem może być związany z tym, że użytkownik ma włączony tryb oszczędzania energii lub posiada mało miejsca na dane w telefonie komórkowym, być może też uruchamia zbyt dużo aplikacji jednocześnie. Połączenie musi być stabilne, aby urządzenie mogło w czasie rzeczywistym przesyłać dane do systemu monitorowania [...]. Inni użytkownicy posługujący się takim telefonem nie zgłaszali tego typu problemów. Okoliczność, że podczas transportu sygnał nie był w sposób ciągły przekazywany potwierdza m.in. protokół z kontroli, w którym stwierdzono, że kierujący uruchomił aplikację [...] w telefonie komórkowym w trakcie kontroli, tj. [...]r. o godzinie 14:54:09, co oznacza, że wcześniej aplikacja nie działała. Z oświadczenia kierowcy przesłanego przez pełnomocnika strony przy piśmie z [...]r. także wynika, że aplikacja nie działała prawidłowo, ponieważ samoczynnie wyłączała się po kilkunastu minutach, co zgłaszał kontrolującym, mimo że jak twierdził, podczas przewozu na terytorium Polski urządzenie wraz z aplikacją było cały czas włączone. Wygenerowany z sytemu SENT wydruk zawierający Listę niesprawności lokalizatora przekraczających godzinę, stanowi dowód świadczący o opisanej wyżej przerwie w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych należącego do przewoźnika środka transportu. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień udzielonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., w przedziale czasowym, w którym telefon komórkowy nie przekazywał danych, nie odnotowano wadliwego działania systemu [...], które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych zarówno od operatorów Zewnętrznego Systemu Lokalizacji, jak też Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust.1 następuje wówczas, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru - (art. 22 ust. 2b ustawy SENT). Z akt sprawy wynika, iż od godziny 8:10 dnia [...]r. do godz. 13:00 [...]r., a więc do momentu rozpoczęcia kontroli przewozu drogowego, nie odnotowano wadliwego działania systemu [...], które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2b ustawy. Organ wspomniał, że zgodnie z art. 22 ust. 3 tejże ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 - 2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Natomiast w toku postępowania strona nie wnosiła o odstąpienie od wymierzenia kary z powołaniem się na swój ważny interes ani nie nadesłała żadnych dokumentów pozwalających na dokonanie oceny jej sytuacji ekonomicznej. Nie zachodziła również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny, co organ wykazał w decyzji (str. 14-15). W skardze na tę decyzję strona wniosła o: - uchylenie decyzji organu I i II instancji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, a to wobec braku naruszenia przez skarżącego obowiązków wynikających z ustawy, jak również braku narażenia interesu fiskalnego Skarbu Państwa, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w celu ustalenia istnienia odpowiedzialności przewoźnika; - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Decyzji organu II instancji zarzuciła: - naruszenie art. 10a ust.1 ustawy SENT, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż zapewnienie przez przewoźnika przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych, w rozumieniu tego przepisu, rozciąga się na obowiązek dokonania aktualizacji oprogramowania przez użytkownika, w sytuacji gdy żaden przepis prawa takiego obowiązku nie przewiduje, a także że źródłem prawa mogą być instrukcje zawarte w dokumentach technicznych, podczas gdy brak upoważnienia do stosowania tego typu prawa powielaczowego. - tym samym w wyniku nieuprawnionej rozszerzającej wykładni art. 10a ust.1 ustawy SENT, doszło do wadliwego zastosowania 22 ust. 2a tej ustawy i nałożenia sankcji pieniężnej za działania/zaniechania, do których strona nie była zobowiązana, tj. brak dokonania aktualizacji oprogramowania dostarczanego przez Szefa KAS, a także uznaniu, że obowiązek dokonania takich aktualizacji może wynikać z instrukcji użytkowania programu komputerowego, co stanowi oczywiste naruszenie przepisów o źródłach prawa powszechnie obowiązującego. - wreszcie, nawet w razie uznania, iż wykładnia zastosowana przez organ była poprawna, naruszono art. 22 ust.3 ustawy SENT, poprzez wadliwe uznanie, iż wyłącznie względy finansowe uzasadniają jego zastosowanie, podczas gdy w okolicznościach sprawy przepis ten powinien być podstawą odstąpienia od nałożenia kary, a to ze względu na interes publiczny, rozumiany tu jako sprawiedliwość i celowość działania organów administracji, co stanowiło także naruszenie art. 122, 124, 187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez zawężenie rozpatrywania tej kwestii wyłącznie do sytuacji finansowej strony; - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122, art. 187 §1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nie poczynienie żadnych ustaleń czy przerwa w przekazywaniu danych była widoczna dla kierowcy i mógł ją zaobserwować na urządzeniu pokładowym, a to w celu wywiązania się z obowiązku określonego w art. 10c ust.1 ustawy SENT. W tym zakresie brak jakichkolwiek ustaleń, co było wynikiem zaniechania przesłuchania kierowcy, a ustalenia organu w tym zakresie stanowią powielenie twierdzeń pełnomocnika strony, które nie mogą zastąpić dowodu z przesłuchania strony. Analogicznie dowolne są ustalenia organu co do braku informowania kierowcy o konieczności aktualizacji aplikacji dostarczanej przez Szefa KAS, a to wobec braku przesłuchania osoby, która mogła mieć wiedzę w tym względzie i o co wnioskowano w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie [...] zł z tytułu niezapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych stosownie do art. 10a ust. 1 ustawy z 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 859) – dalej powoływana jako ustawa lub ustawa SENT. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy SENT, ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu argumentowano, że obecnie wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płacą należnych podatków oraz dokonują wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego sfałszowane dokumenty (faktury). Istnieje więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towarów. Dzięki danym z rejestru możliwe ma być dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Oceniono je jednakże jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe", należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Ustawa SENT w zależności od rodzaju przewozu zawiera odrębne regulacje, zamieszczone w osobnych jednostkach redakcyjnych. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. l ustawy, w przypadku przewozu po drodze publicznej zgłoszenie zawiera numer lokalizatora (...). Natomiast w myśl art. 10a ustawy: 1. Przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. 2. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. Konsekwencje naruszenia powołanych przepisów określa art. 22 ust. 2a SENT, który stanowi, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł. Odnosząc treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 22 ust. 2a ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przewoźnik nie dopełnił obowiązku zapewnienia przekazywania danych, o którym mowa w art. 10a SENT, nie wskazał też, aby było to wynikiem szczególnych okoliczności, w tym niedostępnością rejestru przyjmującego zgłoszenia. Nadto, strona nie kwestionowała ustaleń, z których wynikało, że obowiązku zapewnienia geolokalizacji nie dopełniła. Z wyjaśnień złożonych przez kierowcę wynika jedynie, że nie wie on, dlaczego sygnał GPS nie był odbierany przez służby celno – skarbowe oraz że nie otrzymał informacji o wadliwym działaniu urządzenia. Podkreślić należy i to, że kara administracyjna ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy. Dlatego wobec spełnienia przesłanek ustawowych, nałożenie kary na stronę było zasadne. Wobec powyższego konieczne stało się rozstrzygnięcie, czy prawidłowo organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 22 ust. 2a ustawy. Stosownie do art. 22 ust. 3 SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Przy wykładni pojęcia "interes publiczny" na gruncie art. 22 ust. 3 SENT nie można stracić z pola widzenia celu, jaki przyświecał ustawodawcy we wprowadzeniu ustawy SENT. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, o czym była już mowa powyżej. Skoro zaś cel ten polega na uszczelnieniu obrotu towarami wrażliwymi, to odstępowanie od nałożenia kary winno mieć charakter wyjątkowy. Brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby prowadzić do wypaczenia sensu ustawy i spowodować lekceważenie nałożonych nią obowiązków. Wreszcie należy wziąć pod uwagę, że w interesie publicznym jest płacenie kar, a nie odstępowanie od nich. Za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawia także ważny interes strony, która takiego interesu nie wykazała, a wzywana do wskazania, czy w jej przypadku występują okoliczności potwierdzające jej ważny interes w odstąpieniu, nie nadesłała żadnych dokumentów pozwalających na dokonanie oceny jej sytuacji ekonomicznej. Co prawda pojęcia tego nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak w sprawie nie zachodziły jakieś sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały. Sąd orzekający podziela pogląd WSA w Kielcach, że kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 33/17). W ocenie Sądu takich wyjątkowych okoliczności w sprawie nie było. To strona nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku zapewnienia glokalizacji pojazdu, którym wykonywała przewóz, co było wynikiem tego, że nie dokonała aktualizacji służącej do tego aplikacji. Powinność wyposażenia kierowcy w urządzenie geolokalizacyjne wraz z koniecznym do jego działania oprogramowaniem obciążała przewoźnika. Fakt, że to kierowca kontynuował jazdę pomimo tego, że sygnał nie był przekazywany nie może usprawiedliwiać przewoźnika, gdyż kierowca wykonuje przewóz na rzecz przewoźnika i to on ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania swych pracowników, niezależnie od podstawy łączącego ich stosunku prawnego. Z tego względu nie mógł odnieść skutku ten z zarzutów skargi, który odnosi się do konieczności odstąpienia od nałożenia kary z powodów innych niż finansowe, w szczególności z uwagi na interes publiczny rozumiany jako sprawiedliwość i celowość działania organów, podczas gdy organy zawęziły tę kwestię wyłącznie do sytuacji finansowej strony. W ocenie Sądu odstępowanie od kary w przypadku, gdy organ stwierdził, że doszło do lekceważenia ustawowo nałożonych obowiązków (brak aktualizacji aplikacji) z pewnością nie leży w interesie publicznym, gdyż może godzić w sens przyjętych w ustawie rozwiązań, a tym samym zniweczyć jej cel. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w szczególności twierdzenia o błędnej wykładni art. 10a ustawy, polegającej na uznaniu, iż zapewnienie przez przewoźnika przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych rozciąga się na obowiązek dokonania aktualizacji oprogramowania przez użytkownika, w sytuacji gdy żaden przepis prawa takiego obowiązku nie przewiduje, Sąd go nie podziela. Cytowany już art. 10a ustawy ma charakter generalny, a nie kazuistyczny. Nakłada on na przewoźnika obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu nie precyzując jednocześnie jakichś powinności "szczegółowych", które obciążają przewoźnika. W ocenie Sądu z takiej redakcji przepisu wynika, że przewoźnik obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań, jakie w danym przypadku są konieczne dla osiągnięcia celu w postaci zapewnienia przekazywania danych geolokalizacyjnych. Jeśli dla jego osiągnięcia konieczna jest instalacja właściwej aplikacji lub jej aktualizacji, obowiązek ten mieści się w obowiązku zapewnienia przekazywania danych nałożonym art. 10a ustawy. Dlatego nieuzasadniony jest także zarzut nałożenia sankcji za działania/zaniechania, do których strona nie była zobowiązana (bo - w ocenie Sądu - była), jak również zarzut naruszenia przepisów o źródłach prawa, gdyż – wbrew twierdzeniu strony – obowiązek aktualizacji nie wynika z prawa powielaczowego, lecz z art. 10a ustawy, o czym była mowa wyżej. Nie jest także uzasadniony zarzut braku ustaleń czy przerwa w przekazywaniu danych była widoczna dla kierowcy oraz nieprzeprowadzenie dowodu z jego zeznań. Faktem jest, że do przekazywania danych nie doszło i nie było to wynikiem wadliwości działania rejestru, co ustalono na podstawie informacji uzyskanej od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W.. Nadto w aktach znajduje się oświadczenie kierowcy, z którego wynika, że przez cały czas przejazdu po terenie Polski urządzenie było włączone, a on sam nie zna przyczyny nieodbierania sygnału GPS przez organ. Nie istniała zatem żadna okoliczność istotna dla nałożenia lub odstąpienia od nałożenia kary, do wyjaśnienia której zeznania kierowcy mogły się przyczynić. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.