II SA/Gl 151/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. W wyniku pozytywnego załatwieniu wniosku Inwestora –"B" Sp. z o.o. z siedzibą w M., Prezydent Miasta M., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "B" Sp. z o.o. w M. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego trójsegmentowego (łącznie 63 lokale mieszkalne) z garażem podziemnym wielostanowiskowym oraz infrastruktury technicznej i drogowej, w tym m.in. chodników, placów zabaw, i rekreacji, miejsc postojowych oraz elementów małej architektury w M. przy ulicy [...], na działkach nr 1., 2. obręb ewidencyjny [...] .. W decyzji określił warunki, które winny być uwzględnione w toku robót budowlanych i po ich zakończeniu. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania. Odwołując się do treści art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków występujących w złożonym projekcie budowlanym. Obowiązek ten inwestor wypełnił. Wobec wpłynięcia do organu krytycznych pism, M.B. i T.W., organ wezwał inwestora od ustosunkowania się do zgłoszonych zastrzeżeń. Autorzy projektu budowlanego stwierdzili, że projekt ten opracowany został zgodnie z wymaganiami ustawy oraz ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego. Dołączono też oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Powołując zatem art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 omawianej ustawy organ stwierdził, że pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 tej ustawy organ przed wydaniem decyzji sprawdził: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi, kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami. Wobec stwierdzenia spełnienia wszystkich wymagań wskazanych przepisami, zgodnie z art. 32 ust. 4 omawianej ustawy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego należało orzec jak na wstępie. Odwołania od powyżej decyzji złożyli M.B. pismem z dnia 1 czerwca 2018 r., T.W. - pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. i Wspólnota "A" reprezentowana przez zarząd. M.B. w swoim odwołaniu podniósł analogiczne argumenty, jak w piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. złożonym w toku postępowania. T.W. w odwołaniu wskazał, że organ pierwszej instancji wydając decyzję nie odniósł się do jego argumentów zgłoszonych w piśmie z dnia 30 kwietnia 2018 r. Wspólnota Mieszkaniowa w odwołaniu wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i wydanie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę albo uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.; 1) art. 6 Kodeksu postpowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez stosowanie definicji rozszerzających, zawężających oraz własnych definicji alternatywnych względem pojęć zdefiniowanych w przepisach prawa i niewypełnianie ustawowych obowiązków przez organ pierwszej instancji oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; 2) art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie uzyskanie przez inwestora rozstrzygnięć przewidzianych przepisami z zakresu ochrony środowiska, 3) art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niespełnienie przez projekt budowlany wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy oraz przekroczenia dopuszczalnej w tej decyzji intensywności zabudowy 4) art. 32 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niespełnienie przez zakres i treść projektu wymagań odpowiadających specyfice i charakterowi obiektów projektowanych 5) art. 34 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niespełnienie przez projekt budowlany wymagań określonych w tym przepisie, a nadto działka nie posiada faktycznego dostępu do drogi publicznej w sposób wskazany w decyzji o warunkach 6) art. 34 ust. 3 pkt 6 Prawa budowalnego z uwagi na niekompletność projektu budowlanego, co może doprowadzić do katastrofy budowlanej, 7) art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia przez organ pierwszej instancji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno- budowlanymi w zakresie zagospodarowania terenu, 8) art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie terminu na możliwość zapoznania się z aktami sprawy i de facto wydanie decyzji przed dostarczeniem powiadomienia o zakończeniu zbierania materiału dowodowego, 9) art. 61 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na powiadomienie o toczącym się postępowaniu dopiero po kilku tygodniach od złożenia wniosku 10) art. 66a § 2 i § 3 oraz art. 67 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak ich zastosowania - np. metryka sprawy nie odzwierciadla faktycznych czynności prowadzonych przez organ, 11) art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia wyjaśniającego motywy podjętego rozstrzygnięcia, 12) art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji. W uzasadnieniu odwołania Wspólnota rozwinęła postawione zarzuty. Zakwestionowała załączoną do projektu analizę zacieniania jako niezgodną z warunkami technicznymi ze względu na przyjęcie innych kryteriów wyznaczania parametrów. Wskazała na brak analizy nasłonecznienia i zacienienia, na szkodliwość powietrza wentylacyjnego usuwanego z garażu oraz hałas powodowany przez wentylatory wyciągowe. Zwróciła uwagę na 5 kondygnacji nadziemnych oraz brak spełnienia postanowień decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do zachowania w stopniu maksymalnym istniejącej zieleni i przeznaczeniu obszaru inwestycji na tereny rekreacji. Rozpatrując złożone odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż ponownie oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dostrzegł podnoszonych w odwołaniu uchybień. Odnosząc się kolejno do zgłoszonych w odwołaniu Wspólnoty zarzutów stwierdził, że: ad. 1) zarzut formułowany jest w sposób ogólnikowy, lakoniczny i nie wskazuje konkretnego uchybienia, ad.2) przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - stąd zarzut bezzasadny, ad. 3) w zakresie ustalenie wskaźnika intensywności zabudowy decyzja o warunkach zabudowy ustalała go na "ok.. 1,3". Dla omawianej części III (segmenty m2, m4,i m6 oraz tg2, tg4 i tg6) - wskaźnik ten wyliczony został jako 1,39 a dla całości przedsięwzięcia 1,34 czyli zgodny jest z ustalonym w treści decyzji o warunkach zabudowy. ad. 4) zarzut jest nieprecyzyjny, nie wskazuje na konkretne nieprawidłowości zakresu i treści projektu - należy uznać go za nieuzasadniony, ad. 5) zarzut zbyt ogólnikowy, nie wskazuje jakich wymagań projekt nie spełnia. Nieuzasadniony jest także zarzut braku dostępu do drogi publicznej, ad. 6) zarzut niezrozumiały. Przepis nie zawiera pkt 6. ad. 7) nie wskazano żadnych konkretnych uchybień, stąd jest niezasadny, ad. 8) Organ uznał go za zasady, gdyż już wydanie decyzji z dnia [...]r. ograniczyło stronie możliwość zapoznania się ze zgromadzonymi na tym etapie aktami sprawy, jednak w ocenie organu nie przeszkodziło to skarżącym w formułowaniu szczegółowych zarzutów merytorycznych, co świadczy o dobrej znajomości sprawy. Stąd też naruszenie przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego nie miało istotnego znaczenia ad. 9) organ wyjaśnił, że zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie niezwłocznie po uzyskaniu niezbędnych ku temu danych, ad. 10) wyjaśnił, że metryka sprawy nie podlega analizie przez organ odwoławczy w ramach prowadzonego postępowania, ad. 11) zarzuty są lakoniczne, w zasadzie nie formułując żadnych konkretnych naruszeń zasad ogólnych postępowania administracyjnego. ad. 12) w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zawiera tak uzasadnienie prawne, jak i faktyczne. Odnosząc się do podnoszonej kwestii zacieniania i przesłaniania w złożonych odwołaniach, organ odwoławczy wyjaśnił, iż z materiałów dowodowych, w tym obszernych wyjaśnień inwestora i projektanta stwierdzono, że w przedłożonej analizie przesłaniania spełniony został warunek lokalizacji przedmiotowego budynku w odległości nie mniejszej niż wysokość budynku przesłanianego. W zakresie zaliczenia planowanego budynku do budynków wysokich organ stwierdził, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie do budynków niskich zalicza budynki do 12m wysokości włącznie lub mieszkalne do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie, podczas gdy przedmiotowy budynek ma 3,5 kondygnacji nadziemnych i jedną podziemną. W stosunku do zarzutu dotyczącego zanieczyszczeń usuwanych z garażu i hałasu powodowanego przez wentylatory organ odwołał się do wyjaśnień inwestora, powtarzając, iż wentylatory te mają odpowiednie atesty. Odpowiadając na zarzut dachu niezgodnego z decyzją o warunkach zabudowy organ stwierdził, że wprawdzie w tabeli analiz w załączniku do decyzji wskazano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 30º- 40º, ale dane te nie znalazły się w treści decyzji, zatem nie są wiążące. Reasumując organ odwoławczy ocenił, że wniesione odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a złożone zarzuty należy uznać za bezzasadne, ogólne i nie poparte konkretnymi dowodami. Przywołując art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy a także przepisami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi, kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W niniejszej sprawie wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego zostały spełnione. Zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 cytowanej ustawy, w razie spełnienia tych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd należało orzec jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota "A" w M.. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzuciła tym decyzjom naruszenie przepisów prawa mające niewątpliwy wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez stosowanie definicji rozszerzających, zawężających oraz własnych definicji alternatywnych względem zdefiniowanych w przepisach prawa (np. powierzchni całkowitej, intensywności zabudowy, przesłaniania) oraz niewypełnianie ustawowych obowiązków przez organ pierwszej i drugiej instancji w zakresie wskazanym w art. 35 Prawa budowlanego, 2) art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez faworyzowanie jednej ze stron postępowania (prowadząc z nią korespondencję e-mailową i przyjmując jej definicje pojęć zdefiniowanych) 3) art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie poinformowaniu stron o zbieraniu oraz zakończeniu zbierania dowodów w sprawie co uniemożliwiło wypowiedzenie się przed wydaniem rozstrzygnięcia, co do zasadniczego materiału dowodowego 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia przez organ pierwszej i drugiej instancji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno- budowlanymi w zakresie zagospodarowania terenu, 5) art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie uzyskanie przez inwestora rozstrzygnięć przewidzianych przepisami z zakresu ochrony środowiska, a przedsięwzięcie mieści się w przywołanym przepisie rozporządzenia - sumarycznie powierzchnia parkingów wraz z dojazdami dla całego przedsięwzięcia realizowanego w poprzednim i obecnym etapie przekracza 0,5ha 6) art. 7, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wielu aspektów sprawy, w tym nie odniesienie do wskazanych uchybień w projekcie budowalnym oraz wskazanych wad decyzji organu pierwszej instancji, 7) art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zajęcie przez organ pierwszej i drugiej instancji stanowiska w zakresie zgodności projektu z przepisami w zakresie kwestii zgłaszanym przez strony postępowania, 8) art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, w tym motywów odstąpienia od merytorycznego zbadania prze organ, 9) § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie - przyjęcie zawężającej definicji przy obliczeniu przesłaniania, niezgodnej z przepisem, 10) § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego - przyjęcie zawężającej definicji przy obliczeniu intensywności 11) art.16, art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec braku uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy inną decyzją (z dnia [...] r. w stosunku do tej samej decyzji o warunkach zabudowy) Wojewoda uchylił decyzję pierwszoinstnacyjną. W uzasadnieniu przytaczając fragmenty uzasadnień poprzednich decyzji Wojewody Śląskiego uchylających decyzje organu pierwszej instancji, skarżąca podniosła, że wynika z nich, co winien zrobić organ pierwszej wydając kolejną decyzję. Wskazaniami tymi organ pozostaje związany, chyba, że zmianie uległy przepisy, ale organ nie wskazał jakie przepisy uległy zmianie od czasu wydania poprzedniej decyzji. W ocenie skarżącej powodem zmiany stanowiska organu drugiej instancji jest zmiana na stanowisku Wicedyrektora Wydziału Infrastruktury Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego. Zdaniem skarżącej z uwagi na tożsamość spraw zaskarżona decyzja jest zmianą poprzednio prezentowanego stanowiska. Na potwierdzenie tego stanowiska odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 15 stycznia 2019 r., przed wpłynięciem skargi, do organu wpłynęły wnioski skarżącej i innych – M.B. o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. Wnioski wraz z aktami sprawy przesłane zostały do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na zarzuty skargi organ odwoławczy uznał, że są one tożsame z treścią nadsyłanych w toku postępowania wniosków oraz treścią odwołania, stąd podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2019 r. Sąd zawiesił niniejsze postępowanie do czasu zakończenia postępowania w sprawie nieważności zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego w Warszawie utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważność decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 4 maja 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 255/20 skargę odrzucił. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Sąd pojął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r. , poz. 137) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody Śląskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. zatwierdzającą projekt budowlane i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego trójsegmentowego z garażem podziemnym wielostanowiskowym i zapleczem technicznym. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Okoliczności spełnienia przez inwestora tych wymagań są bezsporne. Inwestorzy przedłożyli organowi projekt budowlany dotyczący budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego trójsegmentowego z garażem podziemnym wielostanowiskowym oraz infrastrukturą techniczną i drogową, m.in. chodniki, place zabaw i rekreacji, miejsca postojowe oraz elementy malej architektury w M. na wskazanych działkach (nr 1., nr 2.). Wobec wnoszonych w toku postępowania zastrzeżeń i wątpliwości, postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie. Inwestor dopełnił obowiązku usunięcia stwierdzonych braków i nieprawidłowości. Dopiero wówczas organ uznając, że opracowany i przedłożony projekt budowany zgodny jest z wymaganiami ustawy oraz ustaleniami zawartymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowanego (w tym decyzją o warunkach zabudowy) a także obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, jest kompletny i spełnia wszystkie wymagania wskazane w przepisach (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), zgodnie z ust. 4 tego artykułu zatwierdził przedłożony projekt i udzielił wnioskowanego pozwolenia na dobudowę. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. Po przeprowadzonej analizie Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 czy art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego. Odnosząc się kolejno do podniesionych z skardze zarzutów należy stwierdzić, iż Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Tak organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji postępując w zakresie wskazanym przez przepis art. 35 Prawa budowlanego przeprowadziły wnikliwą analizę i ocenę przedłożonego projektu budowlanego, uwzględniając przy tym definicje przyjętych w przepisach i w orzecznictwie. Nie uznał też Sąd naruszenia przepisu art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie podzielając twierdzenia strony skarżącej faworyzowania jednej ze stron postępowania poprzez prowadzenie z nią korespondencji e-mailowej. Zgodnie art. 7 Kodeksu organy podejmują wszelkie czynności zmierzające do właściwego wyjaśnienie sprawy. Wobec zatem zgłaszanych wątpliwości i zastrzeżeń do przedstawionego w sprawie projektu budowlanego – każda droga ich wyjaśnienia była uzasadniona i usprawiedliwiona m.in. przy uwzględnieniu zasady szybkości i ekonomiczności postępowania. Można natomiast podzielić twierdzenia strony skarżącej, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji został naruszony przepis art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec niepoinformowania stron o zakończeniu zbierana dowodów i tym samym uniemożliwiono stronie zaprezentowanie własnego stanowiska i wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. Nie to jednak naruszenie mogące w istotny sposób wpłynąć na pozycję strony w tym postępowaniu, mogące wpłynąć na wyeliminowanie decyzji z obrotu. Strona znając doskonale stan sprawy mogła swoje stanowisko zaprezentować w toku postępowania odwoławczego bez uszczerbku swoich praw. Utrwalone orzecznictwo podnosi, że zarzut naruszenia tego przepisu odnosi skutek dopiero wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Strona skarżąca nie wykazała takiego zawiązku. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tak organ pierwszej jak i drugiej instancji przeprowadziły zgodnie z przywołanym powyżej przepisem badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy. Świadczy o tym dobitnie m.in. postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. którym wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości i wykazania zgodności z wymienioną powyżej decyzją. Przedłożone uzupełnione materiały potwierdziły zgodność przedłożonego projektu z zapisami i wymogami tej decyzji. Wykazano m.in. dostęp do drogi publicznej, odniesiono się od uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, odniesiono się do lokalizacji miejsc postojowych i miejsc składowania odpadów stałych. Po ponownej analizie organy nie stwierdziły by projektowana inwestycja naruszała wymogi wskazane w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta obejmuje budowę zespołu obiektów mieszkaniowych plus lokal biurowy [...] III etap oraz dróg, parkingów obsługujących osiedle, sieci infrastruktury technicznej i przyłączy. W decyzji zatwierdzającej projekt budowlany spełniono wymogi: rodzaju inwestycji – budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego trójsegmentowego z garażem podziemnym w ramach zespołu obiektów mieszkaniowych zabudowy wielorodzinnej oraz budowa infrastruktury technicznej i drogowej (m.in. chodników, placów zabaw i rekreacji, miejsc postojowych i elementów małej architektury) w ramach budowy dróg z parkingami, sieci infrastruktury technicznej w granicach nieruchomości objętych wnioskiem inwestora; sposobu zagospodarowania terenu – zespół budynków wielorodzinnych (4,5 kondygnacji) z garażami w piwnicy; wewnętrzny układ komunikacyjny i miejsca parkowania, przestrzeń publiczna – zieleń, rekreacja, place zabaw dla dzieci. Zachowane zostały też wskazane w tej decyzji określone w pkt IIb. - Ład przestrzenny - wskaźniki – m.in. intensywność zabudowy – dla zabudowy wielorodzinnej – ok. 1,3 oraz powierzchni biologicznie czynnej – 30%. W zatwierdzonym projekcie oddzielnie ustalono wskaźnik intensywności zabudowy dla zespołu budynków C2 i C3. Sporną inwestycję zaprojektowano w ramach zespołu C2 - dla części I, II, i III wskaźnik ten wynosi 1,34. Skoro zapis w decyzji o warunkach zabudowy nie jest zapisem jednoznacznym, dopuszcza możliwości interpretacyjne. Określenie "około" jest bowiem pojęciem nieostrym i oznacza tyle co w przybliżeniu. Zatem ustalenie wskaźnika przewidzianej w projekcie budowanym zabudowy na 1,34 mieści się w nieostrym wskaźniku z decyzji o warunkach zabudowy – ok. 1,3, który nie przesądza jaka jest górna granica tego wskaźnika, rozumianego jako stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki przeznaczonej do zabudowy. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że zgodnie z informacją udzieloną przez autora projektu budowlanego – przy obliczeniu wskaźnika indenowości zabudowy nie uwzględniono kondygnacji podzielnej oraz elementów drugorzędnych budynku. Jako, że jest to jedna możliwych interpretacji przy wyliczeniu wskaźnika intensywności zabudowy, nie można uznać w tym zakresie naruszenia prawa. Zachowane też zostały wymogi związane z lokalizacją przedmiotowego obiektu, a zatem nie naruszano § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Zastosowano się także do § 13 i § 60 tego rozporządzenia. Z dołączonej do projektu analizy przesłaniania wynika, że teren, na którym posadowiony jest przedmiotowy budynek wielorodzinny oraz istniejące już budynki jest zróżnicowany i posiada rożne rzędne. Mając jednak na uwadze wysokość planowanego budynku, różnice pomiędzy rzędnymi terenu, na którym posadowione są budynki jak również odległości pomiędzy tymi budynkami potwierdzono, że pomiędzy ramionami kąta 60o wyznaczonego na podstawie § 13 ust. 1 cytowanego rozporządzenia nie będą się znajdować elementy projektowanego budynku w odległości równej wysokości przesłaniana. Z projektu budowlanego wynika nadto, że pomieszczenia w budynkach na sąsiednich działkach będą miały zapewniony dostęp do światła słonecznego zgodny z wymogami określonymi w § 60 tego rozporządzenia. Nie zostały także naruszone przypisy rozporządzenia w zakresie dotyczącym sytuowania miejsc postojowych (przepisy § 19 i § 20) oraz miejsc na składowanie odpadów stałych (§ 23). Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowalnego w związku z art. 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieuzyskanie przez inwestora stosownych rozstrzygnięć przewidzianych wymienionymi przepisami. Należy podzielić twierdzenia organów, iż projektowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego trójsegmentowego z garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną (w tym m.in. miejscami postojowymi). W obecnych warunkach, uwzględniając rozwój komunikacji, trudno wyobrazić sobie taką inwestycję bez wyznaczenia miejsc postojowych i parkingów dla przyszłych mieszkańców. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 czy art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ przeprowadził szerokie postępowanie dowodowe, zgromadził obszerny materiał dowodowy, odniósł się do zgłaszanych zarzutów. Tym samym nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 80 i art. 107 §1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgromadzony materiał dowodowy został przez organy wnikliwie oceniony, a wyniki tej oceny zawarte zostały m.in. w obszernych uzasadnianych decyzji. Nie jest więc też zasadny zarzut braku odniesienia się przez organy do wskazanych uchybień w projekcie budowlanym. Po pierwsze strona skarżąca nie wskazała dokładnie, jakich uchybień w projekcie się dopatrzyła i zarzuca ich brak uwzględniania przez organ, a po drugie – po analizie wymagań dotyczących formy i zakresu projektu budowlanego zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń. Jak wskazano już powyżej nie został też naruszony § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Niejasny jest przy tym zarzut "przyjęcia zawężającej definicji przy obliczaniu przesłaniania". Nie jest też zasadny zarzut naruszenia § 8 ust. 2 pkt 9 przywołanego powyżej rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Przepis ten odnosi się do pojęcia "powierzchnia zabudowy" rozumianego zgodnie z normą PN-ISO 9836:1997. Zgodnie z tą normą przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, przy czym nie wlicza się do niej powierzchni obiektów budowanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu. W świetle przedstawionych wywodów Sąd nie dopatrzył się uchybień i braków uzasadniających uwzględnienie złożonej skargi, uznając jej zarzuty za bezzasadne. Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie przewidzianym w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.