II GZ 14/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A] Sp. z o o.o z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1785/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A] Sp. z o o.o z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie. I "A" Sp. z o.o. w Z. (dalej jako: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej jako: "GIF") z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zawarła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 2 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1785/20, odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie wyjaśniła w sposób należyty, jak wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w sytuacji, gdy prowadzi ona jeszcze inną aptekę, która przynosi dochód. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżąca powinna wykazać zatem wysokość środków finansowych, jakimi dysponuje, wskazać przychody jakie uzyskuje z tytułu prowadzenia apteki, która jest przedmiotem postępowania. Pozwoliłoby to na ocenę czy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu pierwszej instancji, skarżąca nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, jakie dochody w skali całej prowadzonej przez skarżącą działalności stanowiły dochody uzyskiwane z tej konkretnej apteki. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, skutkujące odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo wystąpienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej; 2) art. 134 § 1 i art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę istotnych w sprawie okoliczności dotyczących przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej w postaci zaistnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, takich w szczególności jak odejście pacjentów do konkurencji, zerwanie relacji farmaceuta-pacjent, konieczność ponoszenia kosztów czynszu w atrakcyjnej lokalizacji, utrata zaufanych pracowników oraz przede wszystkim konieczność utylizacji preparatów o wysokiej wartości, często tych ratujących życie. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie sądu pierwszej instancji – mimo błędnego uzasadnienia – odpowiada prawu. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając wniosek skarżącej w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem braki wniosku, w zakresie zawartej w nim argumentacji, w szczególności brak uwzglęnienia dochodu z innej prowadzonej przez skarżącą apteki, jak i brak dowodów przedłożonych na ich poparcie, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącej instytucji ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z dniem 14 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 108 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2211; po zmianach: tekst jedn. z 2019 r. poz. 499; dalej jako: "p.f.") dodany przez art. 6 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039). Przywołany przepis art. 108 ust. 4a p.f. stanowi, że do decyzji, o których mowa w ust. 4, wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 p.f. nie stosuje się art. 61 § 3 p.p.s.a Powyższa nowelizacja obowiązywała zarówno w dacie wydania przez GIF decyzji z [...] czerwca 2020 r., jak i obowiązywała Sąd pierwszej instancji w chwili rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji cofającej udzielone skarżącej zezwolenie. Innymi słowy, wejście w życie z dniem 14 czerwca 2018 r. art. 108 ust. 4a p.f. wpływa istotnie na byt wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji i to bez względu na zawartą w nim siłę argumentacji, czy załączone dowody. Nie mają one bowiem jakiegokolwiek znaczenia, skoro zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. zostało wyłączone mocą art. 6 pkt 10 lit. b ustawy zmieniającej ustawę Prawo farmaceutyczne poprzez dodanie art. 108 ust. 4a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera innej regulacji, oprócz art. 61 § 3, umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji organu administracji. W tych okolicznościach należało więc oddalić zażalenie skarżącej, bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jak wyżej wskazano, w dacie rozpoznawania wniosku skarżącej, sąd ten nie miał podstaw do wydania postanowienia o udzieleniu ochrony tymczasowej i z tych przyczyn powinien był wniosek skarżącej oddalić. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.