VII SA/Wa 1769/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: PINB lub organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm., dalej powoływanej jako "Prawo budowlane") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej powoływanej również jako "K.p.a.") nakazał J. K.rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 2,00 m. x 3,00 m., położonego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. J.. Od powyższej decyzji J.K. złożyła odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy lub organ drugiej instancji). Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji WINB wskazał, że czynności kontrolne przeprowadzone przez organ powiatowy w dniu [...] lipca 2016r. pozwoliły ustalić, że na działce nr ew. [...] w miejscowości K. gm. J. znajduje się m. in budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym pokrytym papą o wym. 2,00 m. x 3,00 m. usytuowany ok. 0,60 m. od granicy z działką sąsiednią. Organ ustalił, że budynek został zrealizowany w latach 2012-2013, a właścicielka nieruchomości przy piśmie z dnia [...] lipca 2016r. przesłała do PINB w P. kopię zgłoszenia kierowanego do Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...] lipca 2008r. (znak: [...]) o zamiarze realizacji dwóch budynków gospodarczych o wymiarach do 25 m.2. Rozpatrując odwołanie, WINB wskazał, że toku postępowania prowadzonego przez PINB w P. w sprawie legalności zabudowy działki nr ew. [...] w miejscowości K. gm. J., ustalono, że realizacja jednego z istniejących na tej działce budynków poprzedzona została dokonaniem zgłoszenia zamiaru budowy dwóch budynków gospodarczych o wymiarach do 25 m.2. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z kolei art. 30 ust. 1 pkt 1 wymaga - przed przystąpieniem do wykonania tej inwestycji - dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ podkreślił, że wymóg dokonania zgłoszenia istnieje także w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, jednakże do 35 m2 uległa zmianie powierzchnia zabudowy obiektów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Pomimo faktu dokonania zgłoszenia w niniejszej sprawie oraz braku skutecznie wniesionego przez organ sprzeciwu, WINB uznał, że konieczne było wszczęcie procedury w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego, albowiem budynek został zrealizowany niezgodnie z treścią dokonanego zgłoszenia. Inwestorka bowiem powiadomiła o zamiarze realizacji dwóch budynków gospodarczych o wymiarach do 25 m2 (w opisie zgłoszenia podano, że budynki gospodarcze będą miały wymiary 5m x 5m i będą zlokalizowane w odległości powyżej 4 m. od granicy z działką sąsiednią), podczas gdy sporny budynek gospodarczy ma wymiary 2,00 m. x 3,00 m. i usytuowany jest ok. 0,60 m. od granicy z działką sąsiednią. W konsekwencji zrealizowano obiekt odbiegający od warunków podanych w zgłoszeniu. Z kolei doprowadzenie takiego budynku do stanu zgodnego ze zgłoszeniem musiałoby się wiązać z koniecznością jego rozbiórki i wybudowaniem nowego budynku odpowiadającego zgłoszeniu. WINB wskazał, że budynek nie jest przeznaczony na pobyt ludzi, a zatem należy go zakwalifikować do kategorii PM wskazanej w § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z treścią § 271 ust. 8 najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Zgodnie zaś z § 271 ust. 2 rozporządzenia jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Stosownie do § 271 ust. 1 minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL i PM wynosi 8m. W związku z powyższym w niniejszej sprawie minimalna odległość pomiędzy spornym budynkiem a granicą lasu winna wynosić zatem 12 m. Tymczasem sporny budynek zlokalizowany został na terenie działki leśnej (obecnie w związku z decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2011r., znak: [...] na terenie użytku rolnego działki leśnej - grunt rolny zabudowany) w odległości 0,60 m. od działki sąsiedniej o nr ew. [...], która jest działką leśną. Wobec tego, że budynek gospodarczy usytuowany jest w sposób naruszający przepisy § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie WINB stwierdził, że nie ma możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy zgodził się przy tym z organem powiatowym, że aktualny stan faktyczny wypełnił dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Odnosząc się do argumentów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu podkreślił, że bez pozostają wywody dotyczące konieczności zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r. WINB podkreślił bowiem, że art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. odnosi się wyłącznie do zastosowania art. 48 tej ustawy, a nie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Powyższa decyzja WINB z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. K., która zarzuciła jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez: a) przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, tj. że przeprowadzone roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, mimo, że zebrane dowody na to nie wskazują, b) niezastosowanie w postępowaniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mimo istnienia po temu podstawy, c) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji określającej w decyzji warunki rozbiórki bez podstawy prawnej, d) utożsamianie pojęcia "las", użytego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 nr 75 poz. 690) z pojęciem "grunt zadrzewiony i zakrzewiony" (rodzaj i oznaczenie użytku gruntowego: Lz), podczas gdy pojęcia te oznaczają coś innego, gdyż za "grunt zadrzewiony i zakrzewiony" uznaje się również grunty pozbawione roślinności leśnej, a celem przepisów rozporządzenia w zakresie usytuowania budynku od granic lasu jest zabezpieczenie lasu (roślinności leśnej) przed zagrożeniem pożarowym, a okoliczność, że działka nr [...]jest zaliczona do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych nie podważa tego celu; 2) przepisów prawa procesowego w postaci: a) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1,2 i 3, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zaakceptowanie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji, że działka nr [...], sąsiadująca z działką nr [...], jest oznaczona w ewidencji gruntów jako LsV (lasy), podczas, gdy działka nr [...] w ewidencji gruntów jest oznaczona jako Lz, czyli grunty zadrzewione i zakrzewione, a nie las, b) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, 2 i 3, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieuwzględnienie, iż w Gminie J. rozpoczęto procedurę opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka nr [...], co może mieć wpływ na wynik sprawy, oraz nie wyjaśnienie dlaczego organ nie zastosował w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, c) art. 7, art. 77 § 1, 2 i 3, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., przez przyjęcie, że budynek gospodarczy oddalony jest od granicy lasu o "0,60" metra, podczas, gdy nie ma to odzwierciedlenia w rzeczywistości i materiale dowodowym, a w wyniku czego organ błędnie przyjął, że budynek gospodarczy usytuowany jest w sposób naruszający przepisy § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, d) art. 7, art. 77 § 1, 2 i 3, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez przyjęcie bez przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek dowodów, że budynek gospodarczy stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagraża środowisku, e) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie podstawy materialnej orzekania przez organ w zaskarżonej decyzji; 3) sprzeczność decyzji z zasadami współżycia społecznego wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi J.K. wskazała przede wszystkim na błędną wykładnię pojęcia "las" użytego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniosła, że organ błędnie utożsamia pojęcia "las" użyte w ww. rozporządzeniu z pojęciem "grunt zadrzewiony i zakrzewiony" (rodzaj i oznaczenie użytku gruntowego: Lz). W jej ocenie, ustalając, że działka sąsiednia o nr ew. [...] jest działką oznaczoną jako działka Lz, organ bezpodstawnie przyjął, że budynek jest oddalony o 0,60 metra od granicy lasu. Zauważyła, że pojęcie lasu i gruntu zadrzewionego i zakrzewionego w całości nie pokrywają się, gdyż za grunt zadrzewiony i zakrzewiony uznaje się również grunty w ogóle pozbawione roślinności leśnej. Powołała się przy tym na rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034, z późn. zm), zgodnie z którym gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi (oznaczenie w ewidencji Lz) są także m. in. tereny torfowisk, pokrytych częściowo kępami krzewów i drzew karłowatych; grunty porośnięte wikliną w stanie naturalnym oraz krzewiastymi formami wierzb w dolinach rzek i obniżeniach terenu, czy też zadrzewione i zakrzewione tereny nieczynnych cmentarzy. Ponadto zdaniem skarżącej organ w ogóle nie ustalił, czy faktycznie na tym gruncie znajdują się zadrzewienia i zakrzewienia, nawet jeżeli jest on oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako grunt Lz oraz ewentualnie w jakiej odległości ta roślinność występuje od granic budynku gospodarczego. Zwróciła uwagę, że celem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest zabezpieczenie lasu (roślinności leśnej) przed zagrożeniem pożarowym. Skoro zatem budynek sąsiaduje z gruntem Lz, ale pozbawionym roślinności leśnej, to możliwe jest w sprawie zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlane, gdyż nie naruszono przepisów ww. rozporządzenia. Skarżąca wskazała ponadto, że na działce nr [...] posadowiony jest budynek, w związku z czym faktycznie jest to działka zabudowana, a nie zadrzewiona i zakrzewiona, a tym bardziej działka leśna. Jako niezrozumiałe oceniła także skarżąca niepodejmowanie przez organy inspekcji nadzoru budowlanego, przez wiele lat, żadnych działań w sytuacji, kiedy przy tak oczywistym stanie prawnym od samego początku realizacja zabudowy na tym terenie nie była możliwa. W jej ocenie niedopuszczalne jest aby strona funkcjonowała przez wiele lat w uzasadnionym przekonaniu, że jej działalność pozostaje w zgodzie z prawem, ponosiła ostatecznie konsekwencje obojętności organów administracji publicznej w sferze realizacji obowiązków, które powinny być realizowane. Ponadto organ w ogóle nie odniósł się do faktu, iż grunt nr ew. [...] położony jest według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. na terenie pod zabudowę letniskową, co oznacza, że zabudowa występująca na działce [...] realizuje cele związane z przyszłym zagospodarowaniem tego terenu. W takim ujęciu stosowanie sankcji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane jest nieproporcjonalne, a co za tym idzie niezgodne z Konstytucją RP. Ponadto zdaniem skarżącej organ bez podstawy prawnej określił warunki rozbiórki budynku gospodarczego podczas, gdy art 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie daje podstawy do określenia warunków rozbiórki, a jedynie orzeczenia o nakazie rozbiórki. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływana również jako "Prawo budowlane") w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Stosownie zaś do treści art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego). Na wstępie należy wskazać, że organy nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a także robót budowlanych, które wprawdzie wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia jednakże nie mogą zostać uznane za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Do katalogu przypadków objętych regulacją art. 50 Prawa budowlanego należy także zaliczyć sytuację, w której po wybudowaniu obiektu budowlanego została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, co wywołuje stan wymagający konieczności doprowadzenia powstałego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Tryb ten jest stosowany zarówno w przypadku, gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, jak też gdy są one prowadzone na podstawie dokonanego zgłoszenia, jednakże z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że tryb ten ma zastosowanie również w sytuacji, w której inwestor zrealizował obiekt budowlany całkowicie odmiennie od warunków dokonanego zgłoszenia, a jednocześnie w sposób powodujący potencjalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały tryb określony w art. 51 Prawa budowlanego (bez wcześniejszego wstrzymania już wykonanych robót na podstawie art. 50 tej ustawy), albowiem skarżąca dokonała wprawdzie zgłoszenia, lecz dotyczyło ono zupełnie innych obiektów, niż faktycznie zrealizowany. Zgłoszenie dotyczyło bowiem budowy dwóch budynków gospodarczych do 25 m2, o wymiarach 5 m. x 5 m. i usytuowanych w odległości powyżej 4 m. od granicy z działką sąsiednią. Tymczasem w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, których skarżąca nie podważa, sporny budynek gospodarczy ma wymiary 2,00 m. x 3,00 m. i usytuowany jest ok. 0,60 m. od granicy z działką sąsiednią. W konsekwencji zrealizowano obiekt całkowicie odbiegający od warunków podanych w dokonanym skutecznie zgłoszeniu. Zgodzić się należy również z organem, że w takiej sytuacji dokonane zgłoszenie nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego, skoro zrealizowano zupełnie innych obiekt i o innym usytuowaniu na działce. Przechodząc do istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez WINB o braku możliwości legalizacji spornego obiektu. Nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego może nastąpić, gdy wykonane roboty budowlane nie spełniają określonych warunków lub norm, a z ustaleń dokonanych w toku postępowania naprawczego wynika, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko poprzez rozebranie wykonanych robót. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy wybudowany samowolnie obiekt nie spełnia przepisów techniczno-budowlanych, w tym warunków bezpieczeństwa. Ze stanu faktycznego ustalonego przez organ w sposób niewadliwy wynika jednoznacznie, że sporny budynek gospodarczy zrealizowany na działce nr ew. [...] w miejscowości K. gm. J. jest usytuowany ok. 0,60 m. od granicy z działką sąsiednią o nr [...]. Organ ustalił jednocześnie, że działka o nr [...] stanowi las. Zgodnie bowiem z wypisem z rejestru gruntów z dnia 7 czerwca 206 r. działka ta ma oznaczenie LsV, a jako opis użytku figuruje określenie "lasy". W konsekwencji organ słusznie przyjął, że w sprawie zastosowanie znajdzie § 271 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej powoływane jako "rozporządzenie"). Nie ulega wątpliwości i nie jest w sprawie sporne, że obiekt położony na działce nr [...] w miejscowości K., gmina J., nie jest przeznaczony na pobyt ludzi. Należy zatem do kategorii PM, określonej w § 209 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak natomiast wynika z treści § 271 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie zaś z § 271 ust. 1 rozporządzenia, minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków PM wynosi 8 m. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z organami administracji, że minimalna odległość pomiędzy przedmiotowym obiektem, a granicą lasu, powinna wynosić 12 m. Z akt sprawy wynika natomiast, że działka nr [...] w miejscowości K., gmina J., jest działką leśną. W takiej sytuacji brak było możliwości legalizacji zrealizowanego obiektu, co w konsekwencji skutkowało orzeczonym nakazem rozbiórki. Podstawowy zarzut skarżącej sprowadza się do wadliwej oceny organu o braku możliwości legalizacji obiektu w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, a sąsiadująca działka nr [...] w istocie nie stanowi lasu, lecz działkę zadrzewioną, na której również istnieje budynek. Odnosząc się do tej argumentacji należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów (karta nr 12 akt organu pierwszej instancji) wspomniana działka stanowi las (LsV). Wprawdzie skarżąca dołączyła do skargi kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej, z której wynika, że ww. działka oznaczona jest symbolem "Lz", jednakże jest to mapa wykonana 23 lutego 2011 r. (dla celów wydania decyzji o warunkach zabudowy o nr [...]) i przyjęta w dniu 3 marca 2011 r. Dlatego podstawowe znaczenie dowodowe w niniejszej sprawie ma wypis z rejestru gruntów z 2016 r. Również w księdze wieczystej o nr [...] według stanu na dzień 16 kwietnia 2018 r. wynika, że działka o nr [...] jest oznaczona jako leśna. W rubryce "Sposób korzystania" figuruje bowiem określenie "LS-Lasy". Jednocześnie Sąd podziela pogląd, że aktualne oznaczenie w rejestrze gruntów przesądza o charakterze działki bez konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, czego domaga się skarżąca. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 1 tej ustawy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Dopóki zatem dane takie nie zostaną zaktualizowane z powodu np. zmian w planie urządzenia lasu działka oznaczona symbolem "LsV" jest traktowana w sensie normatywnym jako las. Przyjęcie odmiennej wykładni i domaganie się od organu prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznego zagospodarowania działki podważałaby istotę i cel ewidencji gruntów, a dodatkowo prowadziłoby do odmiennych ocen analogicznych stanów faktycznych w zależności np. od stopnia zadrzewienia danej działki. Z tej przyczyny bez znaczenia prawnego pozostają argumenty wskazujące na niewielkie zadrzewienie sąsiadującej działki o nr [...]i usytuowanie na nim budynku rekreacyjnego. Okoliczności te bowiem nie mają znaczenia prawnego wobec aktualnych oznaczeń w ewidencji gruntów i księdze wieczystej. Na znaczenie ewidencji gruntów w oznaczaniu lasów wskazują także przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788 zem.), w tym m. in. art. 20 ust. 2, art. 37 i 37a. Stanowisko to jest również prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II OSK 284/16). Z tego powodu jako niezasadny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego w postaci art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ze względu na wadliwą kwalifikację działki o nr [...] jako lasu. W konsekwencji również niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, 2 i 3, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. dotyczące nieprzeprowadzenia w powyższym zakresie odpowiedniego postępowania dowodowego. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej ze stanu faktycznego i prawnego wynika, że sporny obiekt znajduje się w odległości ok 60 cm. od granicy działki oznaczonej jako "las" w rozumieniu § 271 rozporządzenia. Niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 50 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 ze względu na wadliwą ocenę, że przeprowadzone roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Nie ulega wątpliwości, że celem warunków technicznych określonych w § 271 rozporządzenia jest ochrona przeciwpożarowa. Obowiązujące przepisy nie wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego dla wykazania, że w konkretnych okolicznościach faktycznych istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo pożaru, skoro obiekt jest usytuowany w sposób ewidentnie sprzeczny z obowiązującym przepisem służącym właśnie ochronie przeciwpożarowej. Wystarczy potencjalne zagrożenie wywołane stanem niezgodnym z obowiązującymi przepisami. Dlatego organy nadzoru budowlanego nie mogły doprowadzić spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem w oparciu o procedurę określoną w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, czego domagała się skarżąca. Na marginesie tych wywodów należy wskazać, że wystarczającą podstawą do nałożenia obowiązku rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w powszechnie obowiązujących przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego), w tym również warunków technicznych rozporządzenia, przy jednoczesnym braku możliwości doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem. A zatem nawet przy założeniu (które należy ocenić jako wadliwe), że w niniejszej sprawie nie wystąpiło zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska organ zobowiązany byłby do orzeczenia rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Jako niezasadny należy również ocenić zarzut naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, 2 i 3, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie uwzględnienie, iż w Gminie J. rozpoczęto procedurę opracowania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się działka nr [...]. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że obecnie Gmina J. nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jakkolwiek uchwałami z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] oraz z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] Rada Gminy J. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże uchwały te dotyczą obrębów geodezyjnych K. i P., a prace nie zostały zakończone. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności decyzji z zasadami współżycia społecznego wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP należy wskazać, że rozstrzygnięcia organów nadzoru budowalnego nie mają charakteru uznaniowego, lecz są co do zasady tzw. decyzjami związanymi, których wydanie jest konieczne ze względu na istniejący stan prawny i okoliczności faktyczne sprawy. Innymi słowy, podstawowym zadaniem organów nadzoru budowlanego jest prowadzenie postępowań w celu doprowadzenia ustalonego stanu do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a podstawową zasadą, którą powinny się kierować jest zasada legalizmu również wyrażona w Konstytucji RP oraz w art. 6 K.p.a. Konkludując, Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.