I SA/Gl 257/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2021 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. 2020. 800 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. w G. (dalej Spółka lub strona) od decyzji Prezydenta Miasta J. (dalej organ podatkowy) z dnia [...]r. Nr [...] o odmowie (umorzenia) zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za kwiecień 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO lub Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Uzasadniając rozstrzygniecie Kolegium wskazało, że Spółka zwróciła się z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych stanowiących IV kwietniową ratę podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie [...] zł podnosząc, iż na opodatkowanej nieruchomości znajduje się galeria handlowa o powierzchni sprzedażowej powyżej [...] m2, zaś w związku z pandemią SARS-COV wprowadzono ograniczenia w działalności placówek handlowych i Spółka nie jest w stanie uregulować przedmiotowego zobowiązania podatkowego, gdyż jej przychody uległy gwałtownemu obniżeniu (77% mniej w stosunku do poprzednich miesięcy). Odmawiając udzielenia wnioskowanej ulgi organ podatkowy zaznaczył, że miała ona stanowić pomoc de minimis, a Spółka złożyła stosowne oświadczenie. Organ podatkowy dokonał analizy przychodów sprzedaży Spółki ze wskazaniem, że jej płynność finansowa uległa gwałtownemu i znacznemu obniżeniu, oraz dodając że obostrzenia związane z działalnością handlową ulegają łagodzeniu, a w A rozpoczęły działalność nowe podmioty. Organ podatkowy stwierdził, że pandemia spowodowała obniżenie wpływów do budżetu Miasta przy równoczesnym wzroście wydatków. Strona wniosła odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie art. 67a § 1 w zw. z art. 68b § 1 pkt c ppkt a O.p., art. 15 p ustawy z dnia 2 marca 2020 r., o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19 oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. SKO ustaliło, że Spółka przedłożyła dokumenty ilustrujące jej sytuację ekonomiczną, którą przedstawiło, a następnie przytoczyło treść art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 3 lit. b O.p., by stwierdzić, że z pierwszego z tych przepisów wynika, że jeżeli nawet zaistnieją przesłanki do umorzenia, to organ podatkowy może, ale nie musi umorzyć należnych kwot. Następnie wskazało na znaczenie pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" przy rozstrzyganiu sprawy oraz uznaniowy charakter wydawanej decyzji. Kolegium zauważyło, że organ podatkowy stwierdził, że po stronie Spółki zachodzi ważny interes podatnika oraz wyjaśnił z jakich przyczyn przedmiotowej ulgi nie udzielono. Kolegium podniosło, że Spółka znajduje się w dolnej kondycji finansowej, przychody z jej działalności operacyjnej pozwalały na finansowanie kosztów działalności Spółki co świadczy o rentowności i solidnych podstawach prowadzonej działalności. Pozyskanie nowych klientów sygnalizuje, że pomimo trudności pandemicznych nieruchomość Spółki jest nadal atrakcyjnym miejscem prowadzenia działalności. Dotychczasowe wskaźniki finansowe płynności stabilnej i bieżącej płynności finansowej Spółki mieściły się w granicach uznawanych za bezpieczne. Spółka nie miała problemów z regulowaniem zobowiązań, co po ustąpieniu ograniczeń związanych z pandemią daje widoki na dalsze prowadzenie z sukcesem działalności. Biegły rewident dostrzegł zagrożenia związane z sytuacją epidemiczną lecz równocześnie odnotował, że kierownictwo jednostki podejmuje działania zmniejszające ujemne oddziaływanie pandemii. Wskazał, że prolongata spłat rat kredytów bankowych prowadzić będzie do przesunięcia ostatecznego terminu spłat kredytów lecz pozwoli na utrzymanie zdolności jednostki do regulowania bieżących zobowiązań. Zdaniem Kolegium ustalenia faktyczne sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że zachodzi realne zagrożenie dla istnienia Spółki mimo zmniejszenia przychodu z czynszu najmu. Kolegium podkreśliło, że udzielenie ulg w spłacie zaległości podatkowych nie jest w żaden sposób kompensowane w budżecie jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca w przepisach covidowych poluzował obowiązki i kryteria związane z zaciągnięciem zobowiązań budżetów tych jednostek, jednakże organ podatkowy przekonująco wyjaśnił dlaczego nie może pochopnie odstępować od realizacji dochodów przypadających budżetowi Miasta. Pandemia dotknęła również Miasto, przy czym dochody gromadzone przez Miasto służą potrzebom społeczności lokalnej. Organ podatkowy wyeksponował podejmowane działania Miasta prowadzące do redukcji wydatków budżetowych w związku ze zmniejszeniem wpływów oraz pojawieniu się wcześniej nieprzewidzianych potrzeb. SKO podniosło, że z twierdzeń strony wynika, iż udzielenie jej wnioskowanej ulgi pozwoli na wywiązanie się ze spoczywających na niej zobowiązań innych niż podatek od nieruchomości (obciążenia wobec podmiotów prywatnych w tym raty kredytowe). Kolegium wskazało na element ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś obniżenie obrotów u najemców nie było następstwem działań, za które odpowiedzialność przypisać można organowi podatkowemu. Zauważyło, że udzielenie wnioskowanej ulgi miałoby wpływ na dochody budżetu Miasta, za których realizację odpowiada Prezydent Miasta. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 15 p ustawy covidowej Kolegium wskazało, że powzięcie uchwały, o której w nim mowa nie jest obligatoryjne, zaś ewentualne zwolnienie z podatku udzielone na jej podstawie byłoby ex lege, a nie w ramach procedury z art. 67a i art. 67b O.p. Stwierdziło, że prawodawca miejscowy uchwały takiej nie podjął. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu: 1) art. 67a § 1 w zw. z art. 67b § 1 pkt c ppkt a O.p., poprzez uznanie, że podatnik nie spełnił wymagań wystarczających do umorzenia podatku pomimo drastycznej utraty dochodów wywołanej sytuacją nadzwyczajną jaką bez wątpienia jest pandemia COVID-19 i zamknięciem w związku z tym obiektów handlowych decyzją władz państwowych, 2) art. 15p ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawa covidowa) w tym uznaniu, iż intencją ustawodawcy formułującego przedmiotowy przepis nie było umożliwienie udzielenia pomocy przedsiębiorcom w czasach pandemii COVID-19, 3) fundamentalnej zasady równości podmiotów gospodarczych wynikającej z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jej nieuwzględnienie przy ocenie podatnika spełniającego kryteria umorzenia zaległości podatkowej przy prawie całkowitej utracie dochodu, oraz 4) art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p., poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sytuacji finansowej skarżącej, w tym ustaleniu, iż kondycja finansowa Spółki została uznana za dobrą i stabilną. Uzasadniając skargę pełnomocnik Spółki podniósł, że Spółka spełnia kryteria ważnego interesu podatnika i interesu publicznego co wynika z zaskarżonej decyzji, a następnie, wskazał na znaczenie zamknięcia galerii handlowych na kondycję finansową Spółki. Zauważył, że galerie zostały zamknięte na 2 miesiące, a otwarcie nastąpiło dopiero w dniu 4 maja 2020 r. W tym czasie istniała możliwość pracy lokali służących klientom jednakże tylko w zakresie zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, przy czym także ci najemcy zanotowali olbrzymi spadek dochodów, czego następstwem było obniżenie czynszów najmu. Ponadto obroty najemców po otwarciu lokali po dniu 4 maja 2020 r. drastycznie spadły. Wskazał na obostrzenia wprowadzone w sklepach i marketach związane z zagrożeniem epidemicznym i ich wpływ na zachowanie klientów. Zdaniem pełnomocnika Spółki, kondycja finansowa nie powróci szybko do stanu sprzed pandemii, dlatego sporna ulga przyczyniłaby się znacznie do możliwości dalszego funkcjonowania A. Zauważył, że ustawa covidowa wprowadzała całkowite zwolnienie najemców galerii handlowych z zapłaty czynszu, co spowodowało, że z dnia na dzień Spółka utraciła prawie cały dochód z tego tytułu. Otwarcie galerii nie spowodowało powrotu rzeczywistości z okresu wcześniejszego, klienci nie wrócili masowo do sklepów co spowodowało, że niektórzy najemcy nie zdecydowali się na ich otwarcie domagając się dostosowania wysokości czynszów do istniejącej sytuacji. Okoliczności te powodują, że zagrożone staje się dalsze funkcjonowanie i istnienie Galerii, zaś stan ten pogarszają w dalszym ciągu kolejne obostrzenia rządowe, lockdown oraz brak realnej pomocy ze strony Skarbu Państwa. Pełnomocnik podkreślił znaczenie A dla mieszkańców Miasta, jej funkcje społeczne, w tym także kulturalną oraz dla interesu gospodarczego Miasta. Wskazał, że zakończenie jej funkcjonowania może spowodować ryzyko upadłości innych firm (ochroniarskich, technicznych i sprzątających) oraz utratę zarobków i miejsce pracy osób z regionu znajdujących zatrudnienie dzięki funkcjonowaniu galerii handlowej. Zauważył, że istnienie i dalsze funkcjonowanie A spełnia interes społeczny i gospodarczy miasta. Podniósł, że kina zostały otwarte w czerwcu 2020 r., a ich obroty spadły o 85%. Wyjaśnił, że w związku z panującą w Polsce epidemią płynność finansowa Spółki uległa gwałtownemu pogorszeniu. Przychód Spółki w kwietniu 2020 r. w stosunku do poprzednich miesięcy uległ obniżeniu o 78%, zaś Spółka ponosi co miesiąc koszty i stałe zobowiązania, związane z funkcjonowaniem obiektu, w kwocie [...] zł, a jednocześnie galeria nie generuje zysków możliwych do regulowania stałych zobowiązań, w tym podatkowych. Pełnomocnik Spółki podkreślił, że jej sytuacja finansowa, odgórne zamknięcie galerii handlowych, brak odpowiedniej pomocy finansowej ze strony organów administracji rządowej, a także konieczność regulowania stałych, wysokich zobowiązań wypełnia przesłanki uzasadnionego interesu podatnika, zaś dalsze funkcjonowanie galerii handlowych spełnia też funkcję publiczną, stanowi więc interes publiczny. Zarzucił organowi, że wobec uznaniowego charakteru art. 67a § 1 O.p. nie wyjaśnił, jaka sytuacja i jaki interes podatnika uzasadniałby zwolnienie z podatku, skoro decyzją władz państwowych zamknięto galerie handlowe na 51 dni, w czasie których ustawodawca zdecydował, iż wszelkie zobowiązania wynikające z umów najmu wygasają, przez co pozbawił Spółkę stosownych dochodów. Pełnomocnik wskazał na fakt braku ujęcia właścicieli galerii handlowych w kolejnych tarczach antykryzysowych. Jego zdaniem zaistniała sytuacja powodująca konieczność udzielenia pomocy publicznej również galeriom handlowym co zostało umożliwione na podstawie art. 15p ustawy covidowej wprowadzającej zwolnienie z podatku od nieruchomości wskazanego grupom przedsiębiorców w określonych warunkach. Podał przykłady podjęcia takich uchwał przez rady miasta lub gminy i zauważył, że nie było przeciwskazań, aby uchwała o podobnej treści została podjęta również w Mieście. Działania te prowadzą do braku równości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w gminach o podobnej lokalizacji. Cytując przepis art. 32 ust. 2 Konstytucji pełnomocnik Spółki wskazał, że wynikająca z niego zasada równości ma również swoje odzwierciedlenie w równości ponoszenia ciężarów podatkowych. Stwierdził, że w uzasadnieniu do ustawy covidowej ustawodawca wskazał, że intencją wprowadzenia przepisu o możliwości wprowadzenia zwolnień i ulg były rozwiązania nakierowane na pomoc przedsiębiorcom. Według pełnomocnika Spółki organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjmując, że okoliczności w postaci otwarcia galerii handlowych od dnia 4 maja 2020 r. oraz rozpoczęcie działalności przez 4 nowych najemców są dla Spółki obiecujące i mają pozytywny wpływ na jej wynik finansowy. Tymczasem sytuacja finansowa Spółki w związku z otwarciem galerii zmieniła się w sytuację złą, gdyż jej otwarcie nie oznaczało, że klienci tłumnie ruszyli do galerii. Związane to było z obawami związanymi z panującą pandemią tkwiącymi w świadomości społecznej. Ponadto wskazani przez organ najemcy mieli wynegocjowane miejsce w galerii handlowej na długo przed pandemią. Pełnomocnik Spółki wskazał na to, że Spółka zdecydowała się na tzw. "porozumienie [...]", które zakładało obniżenie czynszów w odpowiednim procencie i uzyskanie jego 100 % w grudniu 2020 r. Podał przykłady toczących się negocjacji czynszowych (B) oraz, że Spółka utraciła możliwość uzyskania odpowiednich kwot celem zapłaty podatku od nieruchomości. Wskazał również na rozstrzygnięcie organów podatkowych i SKO w innych rejonach Polski dotyczące obiektów handlowych należących do wspólnika Spółki dotyczące umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za kwiecień 2020 r. podkreślając, że organy te podejmowały decyzje zgodnie z żądaniem spółek zarządzających galeriami handlowymi. Pełnomocnik Spółki podniósł, że Spółka stara się o umorzenie zaległości podatkowej za miesiąc, w którym prawie całkowicie utraciła dochód, a nie za okresy, w których były narzucone ograniczenia choćby co do ilości osób. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie stwierdzić należy, że zarządzeniem przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020. 374 ze zm.), została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśl art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z art. 68b § 1 pkt 3 lit. b i a O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc publiczną udzieloną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym (lit. b), udzieloną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia (lit. a). Pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny faktycznej sprawy. Tej swobody nie należy jednak utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o jakiej mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Natomiast z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Uznanie nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadającym użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu. Dodać należy, że w kolejnych etapach badania sprawy umorzeniowej organ podatkowy ustala czy w ogóle występują wskazane w ustawie przesłanki do umorzenia, a następnie, o ile wystąpi choć jedna z nich, przystępuje do wyboru rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie to nie może jednak mieć charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, zaś decyzja w takiej sprawie winna zawierać stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne z uwzględnieniem przepisu art. 210 § 4 O.p. Kontrola sądu decyzji uznaniowych dotyczy prawidłowości prowadzonego postępowania oraz zasadności oceny istnienia przesłanek umorzenia. Warto przy tym zauważyć, że przy wyborze danej opcji, rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organu podatkowego, a nie Sądu. Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe w toku postępowania ustaliły, na podstawie przedstawionych przez Spółkę dowodów, że Spółka wykazała, iż zaistniał ważny interes podatnika uzasadniający ubieganie się o przedmiotową ulgę, gdyż istniejące warunki pandemiczne i ograniczenia z tym związane, doprowadziły do znacznego i gwałtownego spadku obrotów, zaś zmniejszenie przychodów z czynszu prowadziło do pogorszenia rentowności i płynności finansowej Spółki. Tym niemniej zestawienia przepływów pieniężnych Spółki wskazują, że przychody z jej działalności operacyjnej pozwalały na finansowanie kosztów działalności Spółki. W okresie marzec-kwiecień 2020 r. drastycznie spadły przychody netto ze sprzedaży i powstała strata ze sprzedaży i działalności operacyjnej, jednakże Spółka znacząco zmniejszyła koszty finansowe, a przez to zysk netto z obu miesięcy był porównywalny (ponad [...] zł). Spółka finansowała swoją działalność z kapitału własnego ([...] zł) i pożyczki udzielonej przez udziałowca ([...] zł). Korzystała z kredytu odnawialnego ([...]zł) i nieodnawialnego ([...]zł). Ponadto podmioty mogące prowadzić działalność mimo obostrzeń związanych z COVID-19 generowały (w kwietniu 2020 r.) ok. 20% przychodów z najmu. Według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. bieżąca płynności finansowa Spółki posiadała wartość – [...], zaś płynność szybka – [...]. Spółka w sprawozdaniu z przepływów pieniężnych wykazała wartość dodatnią z przychodów netto z działalności operacyjnej ([...] zł) oraz ujemną wartość przepływów pieniężnych netto ([...] zł) oraz przepływów pieniężnych z działalności finansowej ([...] zł). Dodać należy, że w nieruchomości Spółki rozpoczęły działalność 4 nowe podmioty, a nadto, że ograniczenia związane z działalnością gospodarczą na terenie obiektów handlowych uległy złagodzeniu. Okoliczności te pozwoliły organom podatkowym na stwierdzenie, że zbadane wskaźniki finansowe mieściły się w granicach uznanych za bezpieczne (wartość nie spadła poniżej 1). Spółka nie miała problemów z regulowaniem zobowiązań. Biegły rewident sporządzający sprawozdanie z badania rocznych sprawozdań finansowych (2017-2019) dostrzegł zagrożenie związane z sytuacją epidemiczną lecz również wskazał na działania kierownictwa jednostki (Spółki) zmniejszające ujemne oddziaływanie pandemii. Spółka posiada zdolność pozyskania środków na finansowanie swojej działalności. Tym samym Kolegium słusznie wskazało, że zmniejszenie przychodów z czynszu najmu prowadzi do pogorszenia rentowności i płynności finansowej strony, jednakże nie przekłada się to na zagrożenie dla istnienia Spółki. Dokonując oceny istnienia interesu publicznego organy podatkowe zasadnie zauważyły, że udzielenie przedmiotowej ulgi nie jest w żaden sposób kompensowane w budżecie Gminy. Co prawda ustawodawca poluzował obowiązki i kryteria związane z zaciąganiem zobowiązań budżetów jednostek samorządu terytorialnego jednakże organ podatkowy wskazał na przyczyny, dla których nie może pochopnie odstępować od realizacji dochodów budżetowych Gminy (Miasta). Negatywne konsekwencje pandemii wpłynęły na sytuację finansową Gminy, przy czym dochody przez nią gromadzone mają służyć potrzebom społeczności lokalnej. Sytuacja ta prowadziła do działań Gminy nakierowanych na redukcję wydatków budżetowych z uwagi na zmniejszenie wpływów oraz konieczność spełnienia nieprzewidzianych wcześniej potrzeb. Organy podatkowe słusznie wskazały na pierwszeństwo zaspokajania należności o charakterze publicznoprawnym ponad zobowiązaniami cywilnoprawnymi Spółki. Ponadto przedsiębiorca musi uwzględnić element ryzyka w prowadzonej działalności. Kolegium zauważyło, że ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej miały charakter powszechny i zostały wprowadzone przez prawodawcę krajowego, co oznacza, że organ podatkowy nie odpowiada za obniżenie obrotów u najemców powierzchni komercyjnych i zmniejszenie ich zdolności płatniczych. Dotyczy to również wprowadzonych ustawowo rozwiązań służących ochronie najemców powierzchni handlowych. SKO zasadnie podkreśliło, że udzielenie wskazanej ulgi miałoby wpływ na stan budżetu Gminy (Miasta), za który odpowiada Prezydent Miasta. Zgodzić się należy z poglądem SKO, że powzięcie uchwały, o której mowa w art. 15p ust. 1 ustawy covidowej nie było obligatoryjne, a nadto uchwale takiej towarzyszyłoby zwolnienie ustawowe, a nie w ramach procedury z art. 67a i 67b O.p. Uchwalenie wskazanej uchwały wprowadzającej zwolnienia z podatku od nieruchomości jest suwerennym prawem jednostek samorządu terytorialnego i mieści się w autonomii podatkowej tych jednostek. Skoro w niniejszej sprawie organy podatkowe ustaliły, że zaistniała przesłanka "ważnego interesu podatnika", to po ich stronie zaistniała możliwość przyznania wnioskowanej ulgi, co nie oznacza obowiązku jej udzielenia. Rozstrzygając w tym zakresie organ podatkowy obowiązany był wyważyć interes podatnika i interes majątkowy Gminy mając na względzie konstytucyjną zasadę zakładającą obowiązek każdego podmiotu (osoby fizycznej czy prawnej) do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych w tym podmiotów określonych w ustawie (o podatkach i opłatach lokalnych). Nadto organ był zobowiązany do ustalenia przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi. Badając te okoliczności Sąd uznał, że organy podatkowe sprostały tym wymaganiom i nie naruszyły granic uznania administracyjnego, gdyż w przekonujący sposób rozważyły czy w sprawie zaistniały przesłanki zwalniające i uwzględniły zaistniały spadek przychodów Spółki uznając, że sytuacja ta miała związek z ograniczeniami zastosowanymi przez Państwo z uwagi na COVID-19. Uzasadniły również powody dla których mimo pogorszenia się sytuacji finansowej Spółki nie należało udzielić wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia w całości raty podatku za kwiecień 2020 r. W ocenie Sądu organ podatkowy wziął pod uwagę wszystkie przekazane przez Spółkę okoliczności jednakże uznał, że preferencje związane z udzieleniem ulgi rzutują bezpośrednio na stan budżetu gminy, który także uległ pogorszeniu z powodu panującej pandemii. Umorzenie zaległości podatkowych wszystkim podatnikom z uwagi na wprowadzone ustawowo ograniczenia w działalności w tym gospodarczej doprowadziłoby do braków środków i możliwości gminy wywiązywania się z powierzonych jej zadań w stosunku do całości społeczności lokalnej i jej niezbędnych potrzeb. Trzeba przy tym zauważyć, że Spółka mimo problemów finansowych nie zaprzestała działalności w przedmiotowej nieruchomości, a istniejący stan jej majątku nie oznacza zagrożenia dla istnienia Spółki. Zdaniem Sądu organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena ta była logiczna, jasna i przekonująca z zachowaniem zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził by doszło do uchybień procedury mających jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że organy podatkowe nie naruszyły powołanych tam przepisów, skoro wbrew stanowisku skarżącej ustaliły istnienie ważnego interesu podatnika oraz podały istotne społecznie, przyczyny dla których mimo to uznały, że ulgi we wnioskowanej formie udzielić nie należy. To, że podatnik, jak wiele innych podmiotów uczestniczących w życiu gospodarczym, dotknięty został skutkami pandemii COVID-19 i doszło do drastycznej utraty dotychczasowych dochodów nie powoduje obowiązku umorzenia spornych zaległości podatkowych, w sytuacji, gdy zamknięcie obiektów handlowych nastąpiło decyzją władz państwowych, zaś ustawodawca przyjął założenia pomocy najemcom lokali w galeriach z pominięciem uwzględnienia tej okoliczności wobec podmiotów uzyskujących z najmu dochody. Organy podatkowe nie twierdziły, że intencją ustawodawcy wprowadzającego przepis art. 15p ustawy covidowej (zwolnienia z podatku od nieruchomości przez jednostki samorządu terytorialnego) nie było umożliwienie udzielenia pomocy przedsiębiorcom w czasach pandemii COVID-19. Kolegium twierdziło natomiast, że uchwalenie tego przepisu nie oznaczało obowiązku jej zastosowania przez gminy, a nadto, że zwolnienie na podstawie ewentualnej uchwały samorządu nie miało wpływu na stosowanie art. 67a § 1 O.p. To, że tego rodzaju uchwały zostały podjęte przez inne rady (miasta czy gminy) nie skutkują tym, że brak takiej uchwały (w badanej sprawie) prowadzi do braku równości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w gminach o podobnej lokalizacji. Podatki od nieruchomości są podatkami lokalnymi odnoszącymi się do poszczególnych gmin, prowadzących własną politykę podatkową z uwzględnieniem miejscowych warunków społecznych czy gospodarczych. Uznanie za słuszne stanowiska Spółki prowadziłoby do obligatoryjności, a nie uznaniowości spornej ulgi. Ponadto, równość podatników, o której mowa w art. 32 ust. 2 Konstytucji nie dotyczy równości gmin i ich konstytucyjnej autonomiczności. Wskazywanie przez skarżącą innych organów podatkowych, które udzielały ulgi podatkowe z uwagi na konsekwencje gospodarcze i społeczne pandemii COVID-19 nie ma żadnego znaczenia dla sprawy jako jednostkowej i dotyczącej szczególnych warunków, tak po stronie podatnika jak i stanowiska organu podatkowego. Z tych przyczyn Sąd wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa opisanego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019. 2325), na podstawie jej art. 151 skargę oddalił. ec