II SA/Kr 1106/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. P. i J. P. na czynność Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie włączenia karty ewidencyjnej zabytku do gminnej ewidencji zabytków postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym A. P. i J. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wójt Gminy obwieszczeniem z dnia 6.05.2020 r. (znak [...]) zawiadomił o włączeniu do gminnej ewidencji zabytków karty adresowej zabytku będącego historycznym układem ruralistycznym – P. B. P. – dawna wieś letnia w W. w Gminie K.. Obwieszczenie to, w dacie sporządzenia, zostało opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej. Powyżej opisaną czynność Wójta Gminy zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. P. i J. P.. Skarga ta opatrzona została datą 10.09.2020 r. W treści skargi podano m.in., że skarżący zaskarżyli także wpis przedmiotowego obszaru do wojewódzkiej ewidencji zabytków, a WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 11.08.2020 r. (sygn. akt II SA/Kr 637/20) – doręczonym skarżącym w dniu 4.09.2020 r. – stwierdził bezskuteczność tej czynności. W ocenie skarżących, możliwość kwestionowania czynności Wójta Gminy wpisu do gminnej ewidencji zabytków karty adresowej zabytku - zaktualizowała się dopiero w chwili wydania wskazanego wyżej wyroku WSA w Krakowie. Od tej dopiero daty (11.08.2020 r.) – w ocenie skarżących – liczyć należy termin do wniesienia niniejszej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona w ocenianej sprawie czynność Wójta Gminy jest czynnością, o której mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Termin do wniesienia skargi na taką czynność określony jest w art. 53 par. 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu "jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 par. 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może jednak uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę." Określony cytowanym wyżej przepisem, 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął się zatem w dniu, w którym skarżący dowiedzieli się o podjęciu kwestionowanej obecnie czynności. W realiach ocenianej sprawy przyjąć należy, iż o włączeniu karty ewidencyjnej zabytku (historycznego układu ruralistycznego P. B. P. dawna wieś letnia w W. w Gminie K.) do gminnej ewidencji zabytków skarżący dowiedzieli się w dniu 6.05.2020 r. W tej bowiem dacie opublikowane zostało obwieszczenie Wójta Gminy informujące o podjęciu tej czynności. W oparciu o akta sprawy (art. 133 par. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a.) brak jest przy tym podstaw do przyjmowania innej daty dowiedzenia się przez skarżących o wpisie P. B. P. do gminnej ewidencji zabytków. Z uwagi na powyższe przyjąć należało, iż termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął z dniem 5.06.2020 r. tj. po 30 dniach od daty obwieszczenia o przedmiotowym wpisie. Tymczasem skargę na opisaną czynność, wnieśli skarżący dopiero we wrześniu 2020 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W stanie sprawy brak jest zarazem podstaw aby podzielić argument skargi i przyjmować, że rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi nastąpiło dopiero w dacie wydania przez WSA w Krakowie wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 637/20 – dotyczącej wpisu P. B. P. do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Podkreślić bowiem należy, iż przepis art. 53 par. 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa termin do wniesienia skargi na kwestionowaną czynność i nie wiąże rozpoczęcia biegu tegoż terminu od wydania wyroku sądowego w innej sprawie (wpisu do wojewódzkiej ewidencji zabytków), lecz uzależnia bieg terminu od "dowiedzenia się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności". Jak wyżej zaś już wskazano, wiedzę o podjęciu sporej czynności skarżący powzięli już w dacie obwieszczenia o niej (5.06.2020 r.). Zatem, skargę wniesioną we wrześniu 2020 r. uznać należało za spóźnioną. Sąd nie dopatrzył się przy tym okoliczności mogących wskazywać na brak winy skarżących w uchybieniu terminu. Uchybienie terminu w tej sprawie nie jest bowiem wynikiem braku winy skarżących, lecz wadliwie przyjętego założenia o początkowym momencie rozpoczęcia biegu terminu, niezwiązanym z przesłanką określoną w art. 53 par. 2 p.p.s.a. Skoro przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu określonego we wskazanym przepisie, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił tę skargę odrzucić (pkt I sentencji postanowienia). Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. O zwrocie wpisu, na podstawie powołanego przepisu, sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia. Niezależnie od poważnego zauważyć wypada, że skarżącym przysługuje, wdrożony już, a zmierzający do tego samego celu, środek prawny w postaci żądania usunięcia kwestionowanej karty adresowej z gminnej ewidencji zabytków.