I SA/Bk 777/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie egzekucji należności z tytułu ubezpieczeń społecznych oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z [...] lipca 2020 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy M. B. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o wskazanych w sentencji postanowienie numerach. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. prowadzi wobec majątku M. B. (dalej: "skarżący") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] z [...] marca 2009r., [...] z [...] września 2009r., wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w Sokółce na należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za poszczególne miesiące w latach 2000 - 2002. W celu wyegzekwowania nieopłaconych należności organ egzekucyjny dokonał m.in. zajęcia wynagrodzenia za pracę w P. Sp. z o.o. w B. (zawiadomienia o zajęciu z [...] stycznia 2020r. [...]). Pismem z [...] stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego, powołując się na art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej: "u.p.e.a."), wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie należności z tytułu składek na ZUS wskazując, że składki te za lata 2000-2002, stosownie do art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, uległy przedawnieniu w 2012r. Rozpatrując ten wniosek Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. postanowieniem z 17 lutego 2020 r. znak: [...]odmówił uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Następnie, w części dotyczącej wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego organ ten postanowieniem z [...] lutego 2020 r. znak: [...] odmówił umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażaleń, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...] maja 2020r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie w zakresie nieuwzględnienia zarzutów z uwagi na fakt, iż zostały złożone z uchybieniem terminu. Natomiast postanowieniem z [...] maja 2020r. nr [...] uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na brak szczegółowej analizy w zakresie przedawnienia należności, która uniemożliwiła zweryfikowanie i ocenę zasadności argumentów organu egzekucyjnego. Jednocześnie zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego potwierdzającego stanowisko organu w kwestii zarzutu przedawnienia. Wykonując postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., organ egzekucyjny postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] 1. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] z [...] września 2009r., 2. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...].. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] (będącym przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie) utrzymał je w mocy w zaskarżonej części. Organ przytoczył przepisy dotyczące zasad przedawnienia należności z tytułu składek (art. 24 ust. 4 u.s.u.s.) z uwzględnieniem zmian przepisów w tym zakresie oraz wskazał, że w sprawie doszło do zawieszenia okresu przedawnienia egzekwowanych należności na podstawie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. tj. od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został powiadomiony do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy uznał, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, tj. - od [...] marca 2009 r. – od dnia wystawienia tytułu wykonawczego dla składek FUS z [...] i - od [...] września 2009 r. – od dnia wystawienia tytułów wykonawczych dla pozostałych składek. Organ odwoławczy potwierdził więc, że z uwagi na trwające zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności nie przedawniły się one i nie wystąpiła przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia organu II instancji i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z naruszeniem zasady równego traktowania i zasady szybkości postępowania, poprzez zaniechanie podejmowania z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli, a podejmowanie pozornych czynności egzekucyjnych, mających na celu złamanie zasady praworządności, w celu obejścia przepisów o przedawnieniu roszczeń z art. 24 ust. 5b u.s.u.s.; - art. 24 ust. 4 u.s.u.s., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że przedmiotowe należności nie uległy przedawnieniu i są nadal wymagalne; - art. 24 ust. 5b u.s.u.s., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że doszło do podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony oraz że nie doszło do zakończenia postępowania egzekucyjnego; - art. 26 § 5 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego obliczenia okresów przedawnienia i ich zawieszenia. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów wyjaśnił też, że odsetki za zwłokę nie są świadczeniem samodzielnym i podzielają los należności głównej, którą stanowi zaległość składkowa, co oznacza, że jeśli należność główna nie uległa przedawnieniu, to przedawnieniu nie uległy także odsetki. Odnosząc się do zarzutu długotrwałego prowadzenia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego wyjaśniono, że organ egzekucyjny może prowadzić postępowanie egzekucyjne i podejmować czynności egzekucyjne tak długo, jak długo istnieje ważny tytuł wykonawczy, skutecznie doręczony zobowiązanemu. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru, z których wynika, że tytuły wykonawcze zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone. Z tą chwilą doręczenia tytułów wykonawczych nastąpiło, stosownie do treści art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej - dla tytułów wykonawczych nr [...] nastąpiło to [...] marca 2009r., natomiast dla pozostałych tytułów wykonawczych - 10 września 2009r., a nie jak twierdzi skarżący [...] września 2012r. (data doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego w Banku M.). Tym samym organ uznał, że zarzut niezastosowania art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podkreślił, że administracyjne postępowanie egzekucyjne kończy się wyegzekwowaniem dochodzonego obowiązku albo umorzeniem postępowania w związku z wystąpieniem jednej z przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 i § 2 u.p.e.a. Żadna z tych okoliczności jednak nie wystąpiła, a postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w dalszym ciągu. Tytuł wykonawczy jest bowiem wydawany tylko raz w trakcie postępowania egzekucyjnego. Okoliczność, że organ przez dłuższy czas nie podejmował czynności egzekucyjnych nie oznacza, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Za bez znaczenia organ uznał treść powołanego w skardze, art. 824 § 1 pkt 4 K.p.c. wskazując, że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei okoliczność, że w niniejszej sprawie ZUS występuje w podwójnej roli, tj. jako wierzyciel i jednocześnie jako organ egzekucyjny, nie wpłynęła na długość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ zauważył, że prawo do złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania egzekucyjnego, przysługuje nie tylko wierzycielowi, ale także zobowiązanemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Została ona rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej powołana jako: p.p.s.a.), sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B., w części odmawiającej skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]. Główny zarzut skargi dotyczy tego, czy należności skarżącego uległy przedawnieniu, co prowadziłoby w konsekwencji do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a. (w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego), postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Nie budzi wątpliwości sądu, że wygaśnięcie zobowiązania wskutek przedawnienia stanowi samoistną przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Kwestia przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne została uregulowana w art. 24 ust. 4 – 6 u.s.u.s. Jak słusznie zauważył organ, przepis ten był wielokrotnie zmieniany. Jednak w zaskarżonym postanowieniu organ, biorąc pod uwagę, że egzekwowane należności dotyczą okresu od maja 2000 do stycznia 2002 uwzględnił te zmiany. W tym zakresie prawidłowo wskazał, że przed 1 stycznia 2003 r., art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 5, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2011 r. termin przedawnienia należności z tytułu składek wynosił 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się one wymagalne, przy czym określone ustawowo okoliczności mogły wpłynąć na bieg terminu przedawnienia. Ustawa zmieniająca nie zawierała wyraźnego uregulowania kwestii międzyczasowych co do przedawnienia należności wymagalnych przed dniem jej wejścia w życie. Przyjmuje się jednak, że upływ terminu przedawnienia wynoszącego do 31 grudnia 2002 r. - 5 lat, przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej powodował skutek wygaśnięcia zobowiązania; natomiast w przypadku, gdy zobowiązanie to przed dniem 1 stycznia 2003 r. (data wejścia w życie ustawy z 18 grudnia 2002 r.) nie uległo przedawnieniu, to miała do niego zastosowanie zasada bezpośredniego działania ustawy nowej, co oznacza, że zobowiązanie z tytułu składek nieprzedawnionych przed 1 stycznia 2003 r. podlegało 10-letniemu przedawnieniu, a nie jak dotychczas - przedawnieniu 5-letniemu. Sąd w pełni akceptuje zaprezentowaną wykładnię przepisu, znajduje ona zresztą potwierdzenie w uchwałach Sądu Najwyższego: z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt II UZP 5/08 - Lex nr 396253 i z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt I UZP 4/08 - Lex nr 396249. Dalej organ słusznie zauważył, że ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 232, poz. 1378), w art. 11 znowelizowano przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s. poprzez wskazanie, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Zawarty w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy przepis przejściowy wskazuje, że do przedawnienia należności z tytułu składek, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym nową ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Przy czym ust. 2 art. 27 stanowi, ze jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Zgodnie z art. 32 u.s.u.s. do składek na ubezpieczenie zdrowotne, m.in. w zakresie poboru i egzekucji, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Organ wskazał też, że w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 24 ust. 5b u.s.u.s., tj. od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego, bowiem [...] grudnia 2006 r. w stosunku do zadłużenia za okres: 05/2000r. -07/2000r., 09/2000r. - 09/2001r., 11/2001 - 01/2002r., zostały wystawione upomnienia, które [...] grudnia 2006 r. doręczono osobie uprawnionej do odbioru przesyłki. Następnie [...] marca 2009r. został wystawiony tytuł wykonawczy na FUS za [...]., który doręczono zobowiązanemu [...] marca 2009r. wraz z zawiadomieniem z [...] marca 2009r. o zajęciu wynagrodzenia. Następnie, [...] września 2009r. zostały wystawione kolejne tytuły wykonawcze dla pozostałych zaległości (za [...] (FUZ), [...] - [...]. [...][...]..2009r.), które doręczono zobowiązanemu [...] września 2009r. wraz z zawiadomieniami z [...].09.2009r. o zajęciu wynagrodzenia. Rację ma organ, że na dzień podjęcia tych czynności zaległości nie były przedawnione, nie upłynął bowiem 10-letni termin określony w art. 24 ust. 4 u.s.u.s w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2011r. Nie budzi wątpliwości sądu, że doręczenie tytułów wykonawczych jest jedną z czynności zmierzających do wyegzekwowania należności z tytułu składek, gdyż zmierzają one do ściągnięcia należności. Działanie te bez wątpienia skutkowały zawieszeniem terminu przedawnienia. W tych okolicznościach w pełni usprawiedliwione jest stwierdzenie organu, że na daty doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wynagrodzenia jego zaległości nie były przedawnione, gdyż nie upłynął jeszcze wynikający z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. 10-letni termin przedawnienia. W ocenie sądu rację ma organ, że wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło już w 2009 r. w związku z doręczeniem skarżącemu tytułów wykonawczych a nie jak twierdzi skarżący [...] września 2012r. czyli w dacie doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego w Banku M., czy też jak twierdzi pełnomocnik skarżącego – w 2020 r., czyli z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia w spółce P.. Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Podsumowując należy stwierdzić, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Nie budzi wątpliwości, że skarżącemu został wystawiony i doręczony tytuł wykonawczy, który jest ważny i pozostaje w obrocie prawnym. Odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest w tej sprawie uzasadniona. Sąd nie stwierdził , aby zaskarżone postanowienia naruszało zarzucane przez skarżącego przepisy prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 4, art. 24 ust. 5b u.s.u.s. i art. 26 § 5 u.p.e.a. Skarżący kwestionuje możliwość prowadzenia przez wiele lat postępowania egzekucyjnego. Rację należy jednak przyznać organowi, że pomimo upływu 10 lat od wszczęcia tego postępowania może ono być w dalszym ciągu prowadzone. Sąd pragnie zauważyć, że nie istnieje przepis, który nakazywałby umorzenie tego postępowania z uwagi na upływ czasu. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Rozstrzygnięcie na tej podstawie o umorzeniu lub odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego ma jednak charakter uznaniowy. Organ egzekucyjny może umorzyć takie postępowanie, lecz nie musi. Nadto nie wynika z przepisów obowiązek organu egzekucyjnego działania w tym zakresie z urzędu. Zwykle z takim wnioskiem występuje wierzyciel, jednak w tej sprawie wierzyciel nie wnioskował o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o tę podstawę prawną. Skarżący z kolei wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożył [...] września 2020 r. W przedmiocie tego wniosku organ rozstrzygnął postanowieniem z [...] października 2020 r., jednak postanowienie to nie jest przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. Rację ma organ twierdząc, że w sprawach toczących się na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania przepis art. 824 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym uregulowaniem, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości lub części z urzędu jeżeli wierzyciel w ciągu sześciu miesięcy nie dokonał czynności potrzebnej do dalszego prowadzenia postępowania lub nie zażądał podjęcia zawieszonego postępowania, przy czym termin ten biegnie od dnia dokonania ostatniej czynności egzekucyjnej, a w razie zawieszenia postępowania - od dnia ustania przyczyny zawieszenia. Egzekucja uregulowana w Kodeksie postępowania cywilnego jest odrębną procedurą od postępowania egzekucyjnego w administracji i bez wyraźnego odesłania nie ma podstaw do posiłkowego zapożyczania poszczególnych rozwiązań, którymi każda z nich się posługuje. Zatem fakt, iż organ przez długi okres nie podejmował żadnych czynności egzekucyjnych nie jest równoznaczne z tym, że egzekucja administracyjna nie toczy się ani też że postępowanie to podlega obligatoryjnemu umorzeniu. Fakt doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych i brak zakończenia tego postępowania sprawia, że postępowanie egzekucyjne jest w toku a organ może w każdej chwili, zwłaszcza gdy podejmie informację o tym, że zobowiązany dysponuje środkami, dokonać czynności mających na celu zaspokojenie wierzyciela. Przekładając powyższe na realia rozpoznawanej spraw należało przyjąć, że organ egzekucyjny mógł w 2020 r. zająć wynagrodzenie skarżącego za pracę świadczoną w P. sp. z o.o. Sąd nie potwierdza też, aby zostały naruszone przepisy postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Naruszeń tych skarżący upatruje w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, z naruszeniem zasady równego traktowania i zasady szybkości postępowania, poprzez zaniechanie podejmowania z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącego, w sprawie miało miejsce podejmowanie pozornych czynności egzekucyjnych, mających na celu złamanie zasady praworządności, w celu obejścia przepisów o przedawnieniu roszczeń z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. Zarzut ten sąd odczytuje jako oczekiwanie przez skarżącego, aby organ nie poszukiwał majątku osób zobowiązanych, lecz w sytuacji, gdy przez pewien czas dłużnik nie wykazuje takiego majątku czy nie posiada dochodów, aby umarzał postępowanie egzekucyjne. Sąd nie dostrzega prawnych podstaw do uwzględnienia tego zarzutu. To skarżący, nie wywiązując się dobrowolnie ze swoich wymagalnych zobowiązań, pomimo uzyskiwania dochodów pozwalających na to, narusza zasady współżycia społecznego, przerzucając na państwo, a tym samym na pozostałych obywateli, ciężar swoich zobowiązań. O naruszeniu zasady zaufania do władzy publicznej nie można mówić w sytuacji, gdy organ wywiązując się ze swoich obowiązków, w sytuacji podjęcia informacji o uzyskiwaniu przez skarżącego dochodów, podejmuje działania mające na celu wyegzekwowanie należności. Sąd nie dostrzega, aby doszło do naruszenia zasady równego traktowania. Z treści skargi nie wynika, aby skarżący był traktowany inaczej niż inne osoby czy podmioty znajdujące się w analogicznej sytuacji. Skarżący nie wykazał też, aby organy działały opieszale. Z akt sprawy wynika, że organ dokonał zajęcia wynagrodzenia skarżącego, gdy tylko powziął informację o jego istnieniu. Jeśli skarżący uważa natomiast, że postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły, to może podjąć próbę zwalczania tego wnosząc skargę na przewlekłość. W tym stanie rzeczy sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) orzekł o oddaleniu skargi.