III FSK 4793/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2105/20 w sprawie ze skargi M. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 19 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2105/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. I. sp. z o. o. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a". Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. I. sp. z o. o. w Ł. (Spółka) zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu, w trybie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy zachodzą przesłanki uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji; 2) art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a." poprzez uznanie zarzutów za nieuzasadnione, pomimo że zobowiązanemu nie doręczono w sposób prawidłowy upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 3) naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie zarzutów za nieuzasadnione, pomimo że w tytule wykonawczym nie wskazano podstawy prawnej obowiązku, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy temu sądowi celem jej ponownego rozpoznania, ewentualnie na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego; 2) zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana stosownie do zarządzenia Przewodniczącego III Wydziały Izby Finansowej z 26 stycznia 2022 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Ze względu na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie należy przypomnieć, że obowiązek związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podniesionymi w jej ramach zarzutami oznacza skorelowany z tym obowiązek po stronie wnoszącego skargę kasacyjną precyzyjnego wskazywania regulacji prawnych, których naruszenia doszukuje się w działaniu sądu pierwszej instancji. Zarówno art. 183 § 1, jak i art. 174 oraz art. 176 P.p.s.a. stanowią, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które jej zdaniem zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom postępowania wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a., przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia. Przepis ten stanowi tzw. przepis wynikowy i warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej oraz podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że naruszenie tego przepisu prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Tak więc chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie tego przepisu prawa, skarżący zobowiązany był powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. W konsekwencji brak takich powiązań w rozpoznawanej skardze kasacyjnej oznacza nieskuteczność zarzutu naruszenia przepisu. Wnoszący skargę kasacyjną w konstrukcji powyżej opisanego zarzutu jedynie lakonicznie podał, że przepis ten został niewłaściwie zastosowany, a oddalenie skargi nastąpiło w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia. Nadto, zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony. W zakresie uzasadnienia zarzutu naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. skarżący przytoczył brzmienie art. 40 § 1, art. 42 § 1, art. 43 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – dalej jako: "K.p.a." oraz zacytował sformułowane na tle powołanych przepisów poglądy doktryny oraz orzeczenia sądów administracyjnych. Po czym skonkludował, że upomnienie w przedmiotowej sprawie nie zostało odebrane przez osobę uprawnioną. W związku z powyższym nie został spełniony warunek doręczenia skarżącemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom organu, skarżący nie ma możliwości wykazania w inny sposób, że osoba która odbierała pism, nie była uprawniona do jego odbioru. Zarzut ten nie może być więc skuteczny względem doręczenia upomnienia z 12 lipca 2018 r. Upomnienie to zostało uznane za doręczone na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. Upomnienia z 24 września 2018 r. i z 25 października 2018 r. zostały skierowane na adres Spółki ujawniony w aktach rejestrowych. Ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów doręczenia wynika, że zostały odebrane przez tę samą osobę na podstawie tzw. pełnomocnictwa pocztowego. W skardze kasacyjnej, co wyżej wskazano, żadna z tych okoliczności nie została skutecznie podważona. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wypada zauważyć, że stronie skarżącej umknęło, że Sąd I instancji odniósł się do zastrzeżeń podniesionych w skardze w zakresie wskazania w tytule wykonawczym w części E.3 art. 3a § 1 wyjaśniając, że jest to przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji a nie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec powyższego przedstawiona w tym zakresie argumentacja jest bezprzedmiotowa. Z przepisu art. 3a § 1 u.p.e.a. jednoznacznie wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się również do zobowiązań jeżeli wynikają one z deklaracji. Zatem nie jest błędem wpisanie w polu identyfikacja prawna obowiązku: deklaracja. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Bogusław Woźniak (spr.) Jacek Brolik Paweł Borszowski